Από τη Φανή Πλατσατούρα

Οι περισσότεροι την γνωρίζουν μέσα από τους ρόλους της στο θέατρο και αγνοούν το πιο βασικό, πως έχει διδάξει υποκριτική και τεχνικές αυτοσχεδιασμού σε κάποιες από τις πιο αναγνωρισμένες σχολές θεάτρου όπως το Εθνικό Θέατρο και το ΚΘΒΕ. Η Ταμίλα Κουλίεβα σε συνέντευξή μας στο περιοδικό People μιλά για τους διάσημους μαθητές της.

«Μαθητές μου υπήρξαν οι Βίκυ Σταυροπούλου, Μαρίνα Καλογήρου, Γιάννης Στάνκογλου, Μαρία Ναυπλιώτου και Αντώνης Καρυστινός», λέει χαρακτηριστικά. Και αν προσπαθείς να κάνεις γρήγορα, τους σωστούς υπολογισμούς για να βρεις την ηλικία της, η Ταμίλα σε προλαβαίνει και δηλώνει πως «είμαι 52 χρόνων. Δεν νιώθω ούτε μικρή ούτε μεγάλη. Σίγουρα είμαι πολύ περήφανη για τους μαθητές μου όταν αυτοί προχωρούν και συμμετέχουν σε ωραίες δουλειές. Νομίζω είναι μεγαλύτερη η χαρά απ΄ ότι αν τα κατάφερνες εσύ ο ίδιος γιατί σκέφτεσαι πως κάτι καλό έδωσα, κάτι που έπιασε τόπο». Η άποψή της για τα νέα παιδιά που θέλουν να γίνουν ηθοποιοί, είναι σαφής: «νομίζω ότι η εποχή μας λέγεται πια, Google και καθορίζει πολύ τα πράγματα. Σαφέστατα υπάρχουν παιδιά που ξεχωρίζουν, ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα, αλλά βλέπω ότι στην πλειονότητά τους έχουν στην τσάντα τους ένα tablet ή ένα κινητό που εκεί μέσα κουβαλούν ολόκληρη την βρετανική Βιβλιοθήκη και το μόνο που κάνουν είναι να βγάζουν selfies. Σιγά σιγά βαδίζουμε σε έναν δρόμο που η γνώση θα είναι προσβάσιμη για όλους αλλά τα νέα παιδιά, θα έχουν χάσει την ικανότητα να αντιλαμβάνονται και να εισπράττουν αυτή τη γνώση. Θα είναι όλο και πιο δύσκολο να διαβάσουν για παράδειγμα, ένα λογοτεχνικό βιβλίο το οποίο θα μπορούν να κατεβάσουν με ένα απλό “κλικ” στον υπολογιστή τους».

Όσο για τις συμβουλές που τους δίνει; Μόνο μία: «να είναι ανήσυχοι, να ενδιαφέρονται για τα πράγματα και να τα αντιμετωπίζουν με σοβαρότητα. Γενικά όμως δεν μου αρέσει να δίνω συμβουλές. Θυμάμαι όταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα και άκουσα τη φράση “σπούδασε πρώτα κάτι και μετά ασχολήσου με την υποκριτική”, θύμωσα πολύ. Για κάποιον λόγο, πιστεύουν ότι το δικό μας επάγγελμα κουβαλά μια ευκολία. Είναι αστείο και μόνο που το ακούω. Γιατί είναι ένα επάγγελμα που θέλει πολύ δουλειά, κόπο, αφοσίωση, διάβασμα, εμβάθυνση, πειθαρχία και πολύπλευρη γνώση. Σε κανέναν δεν πέρασε από το μυαλό ότι ένας πιανίστας μπορεί να βγει και να παίξει μια σονάτα του Σούμπερτ χωρίς να προετοιμαστεί σκληρά πριν».

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο People που κυκλοφορεί μαζί με το Έθνος της Κυριακής