Σε ηλικία 63 ετών έφυγε από τη ζωή ο παιζογράφος και ποιητής Κωστής Γκιμοσούλης, σύμφωνα με ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων.

Η Εταιρεία Συγγραφέων τον αποχαιρέτησε με ένα απόσπασμα από το ποιήμα του «Αγάπη από ζήλια»:

«Έφυγε κι ήρθε
ήρθε κι έφυγε
γκρέμισε τον τοίχο
και τον έχτισε
άναψε φωτιά στο σπίτι
και την έσβησε
ένα φεγγάρι μ’ ερωτεύτηκε
και πάει πια με ξέχασε».

Ο Κωστής Γκιμοσούλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Απόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθηνών, εργάστηκε για πολλά χρόνια ως συμβολαιογράφος.

Είχε στο ενεργητικό του ποιητικές συλλογές («Επικίνδυνα παιδιά», «O ξυλοκόπος πυρετός», «H αγία μελάνη», «Το στόμα κλέφτης», «Αγάπη από ζήλια»), διηγήματα, μυθιστορήματα («Μια νύχτα με την Κόκκινη», «Ανατολή», «Χέρι στη φωτιά», «Βρέχει φως», «Το θηρίο είναι παντού», «Στάχτη στα μάτια», «Ο άγγελος της μηχανής», «Το φάντασμά της», «Το αηδόνι στο πόδι της», «Όλες μία», «Μεταξοχώρι»).

Το βιβλίο του «Μαύρος χρυσός» περιείχε ποιήματα, διηγήματα και ζωγραφιές με νερομπογιές, ενώ στο «Για να μάθεις να πετάς» η εικονογράφηση ήταν του Γιάννη Ψυχοπαίδη.

Το 1997 συμμετείχε ως ηθοποιός, υποδυόμενος έναν ήρωά του, στη μικρού μήκους ταινία «Δεύτερο κράνος» της Αθηνάς Σακελλαρίου, η οποία προβλήθηκε στο φεστιβάλ Δράμας.

Έργα του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες. Είχε βραβευτεί με το βραβείο Μαρίας Ράλλη για την ποιητική του συλλογή «Ο ξυλοκόπος πυρετός».

 

 

Σε ηλικία 78 ετών έφυγε από τη ζωή ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, ύστερα από άνιση μάχη με τον καρκίνο, βυθίζοντας στη θλίψη στον χώρο της ελληνικής ποίησης.

«Πριν λίγο αναχώρησε ο Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος. Στενός φίλος και συνεργάτης της Ινδίκτου σχεδόν από την ίδρυση της. Η απώλεια είναι μεγάλη» σημείωσαν χαρακτηριστικά οι εκδόσεις Ίνδικτος, στην επίσημη σελίδα στα social media, γνωστοποιώντας την είδηση του θανάτου του ποιητή.

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, σπουδαίος ποιητής αλλά και μεταφραστής γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1945 στα Εξάρχεια και ζούσε στην Αθήνα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του περιοδικού «Εκηβόλος» μαζί με τον Βασίλη Διοσκουρίδη και την Τζούλια Τσακίρη και συνεργάστηκε επί μακρόν στη συντακτική επιτροπή.

Παράλληλα με τη συγγραφική του ενασχόληση, καταπιάστηκε και με τη μετάφραση, συγκεκριμένα του αρχαίου δράματος. Η «Αντιγόνη», που ανέβηκε στην Επίδαυρο το 2007 σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή και ο «Οιδίποδας», βασίστηκαν στη δική του μετάφραση. Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος ήταν ο δημιουργός μίας μακράς αφήγησης σε ελεύθερο στίχο με τίτλο «Σύσσημον ή Τα κεφάλαια» και κατάφερε να αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα του στους ποιητικούς και λογοτεχνικούς κύκλους.

Ο ποιητής και επικριτής του καθεστώτος του Ιράν, Μπακτάς Αμπτίν πέθανε στη φυλακή στην Τεχεράνη από κορονοϊό, όπως ανακοίνωσαν σήμερα οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων και η Ένωση Ιρανών Συγγραφέων (CNI).

 Ο Αμπτίν πέθανε σήμερα στη φυλακή Εβίν, ανακοίνωσε η CNI και μετέδωσε το πρακτορείο ILNA.

Ο ποιητής ήταν σε κώμα από την αρχή της εβδομάδας, καθώς είχε νοσήσει σοβαρά από κορονοϊό, όπως ανέφερε η CNI στη σελίδα της στο Instagram.

Ο Μπακτάς Αμπτίν, μέλος της CNI, θεωρούνταν ένας από τους σκληρότερους επικριτές του ιρανικού καθεστώτος και είχε φυλακιστεί πέρυσι το Σεπτέμβριο με την κατηγορία ότι διέδιδε αντικαθεστωτική προπαγάνδα. Μια θεραπεία για τον κορονοϊό του χορηγήθηκε πολύ καθυστερημένα, με αποτέλεσμα το θάνατό του, σύμφωνα με τις πληροφορίες.

Οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα (RSF) επιβεβαίωσαν το θάνατό του στο Twitter και κατήγγειλαν την ευθύνη των ιρανικών αρχών, σημειώνοντας πως είχαν καταδικάσει το 2019 τον Αμπτίν για «προπαγάνδα εναντίον του καθεστώτος» και «έκδοση μιας παράνομης εφημερίδας στο Facebook».

newsit

Ο μεγαλύτερος επικός ποιητής των Ελλήνων πέθανε επειδή παράκουσε ένα χρησμό της Πυθίας. Σύμφωνα με τον περιηγητή Παυσανία, ο Όμηρος επισκέφτηκε το μαντείο των Δελφών για να ρωτήσει την Πυθία ποιοι ήταν οι γονείς του και η καταγωγή του.

Η Πυθία απάντησε με τον εξής χρησμό: «Πατρίδα της μητέρας σου είναι η νήσος Ίος, η οποία θα σε δεχθεί όταν πεθάνεις, αλλά φυλάξου από το αίνιγμα των νεαρών παιδιών».

Ο ποιητής όμως παράκουσε τον χρησμό και ταξίδεψε μέχρι την Ίο.

Εκεί είδε μερικά μικρά παιδιά που ψάρευαν στην ακτή. Τα ρώτησε τι έπιασαν και τα παιδιά του απάντησαν: «Όσσ’ έλομεν λιπόμεσθα, όσ’ ουχ έλομεν φερόμεσθα».

Δηλαδή, ότι πιάσουμε το αφήνουμε, ότι δεν πιάσουμε το φέρουμε μαζί μας.

Τα παιδιά αναφέρονταν στις ψείρες. Όσες έβρισκαν, τις σκότωναν, αλλά όσες δεν έβρισκαν, τις έφεραν στο κεφάλι τους.

Ο Όμηρος δεν κατάφερε να βρει την απάντηση, αλλά θυμήθηκε την προειδοποίηση της Πυθίας. Τρομοκρατήθηκε και απομακρύνθηκε γρήγορα.

Ο δρόμος ήταν λασπωμένος και ο ποιητής στη βιασύνη του, γλίστρησε και έπεσε. Χτύπησε το κεφάλι του και πέθανε σχεδόν ακαριαία.

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο Όμηρος πέθανε από τη στενοχώρια του που δεν έλυσε τον γρίφο, ενώ μία τρίτη εκδοχή λέει ότι ήταν ήδη βαριά άρρωστος και πήγε στην Ίο γιατί γνώριζε ότι θα πεθάνει. Βέβαια ο θάνατος του μεγάλου ποιητή δεν βασίζεται σε ιστορικές μελέτες, αλλά σε μύθους και παραδόσεις που κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα.

Ο Παυσανίας απλώς κατέγραψε μία λαϊκή αφήγηση.