Όταν το motto #BeYourOwnBOSS συστήθηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του brand refresh της BOSS το 2022, τα προσωπικά επίπεδα και οι αμέτρητες ιστορίες που κρύβονται πίσω από αυτήν την ιδέα μόλις άρχιζαν να αναδύονται. Ακολούθησε το origin-story και στη συνέχεια παρουσιάστηκε το slogan: “Bosses Aren’t Born, They’re Made”. Αυτή η αναζωογονητική ιδέα διείσδυσε βαθύτερα στις ζωές αυτών των ατόμων και παρουσίασε στο κοινό την ιδέα ότι το θάρρος, ο πόνος και τα διδάγματα που αντλήθηκαν είναι όλα ορόσημα που κάνουν ένα ”BOSS”. Αυτό το προσωπικό ταξίδι είναι αυτό που ενσαρκώνει τη δύναμη του χαρακτήρα τους, εμπλουτίζει την ιστορία τους και τους εξανθρωπίζει, με τρόπο που επικαλείται το σεβασμό και εμπνέει ένα ευρύτερο κοινό. Για την επερχόμενη συλλογή Fall/Winter 2023 και την καμπάνια της, η BOSS επαναφέρει στο προσκήνιο μια σειρά από κορυφαίους stars και σημαντικούς ambassadors προκειμένου να εξερευνήσουν τι είναι αυτό που τους ορίζει ως γνήσιο “BOSS”.

Παρουσιάζοντας τα παγκοσμίως γνωστά πρόσωπα των changemakers Naomi Campbell, Maluma, Lee Minho, Gigi Hadid, Khaby Lame και Matteo Berrettini, η νέα καμπάνια Fall/Winter προβάλλει μια πιο προσωπική πλευρά στις ιστορίες τους. Επιπλέον, συστήνει τον quarterback του αμερικανικού ποδοσφαίρου, Patrick Mahomes και τη Βρετανίδα ηθοποιό, Suki Waterhouse, ως νέους πρεσβευτές του brand.

 

Μικρής διάρκειας, ασπρόμαυρα βίντεο ρίχνουν τα φώτα της δημοσιότητας στα ”αφεντικά” της καμπάνιας. Μοιράζοντας τις γεμάτες έμπνευση προσωπικές ιστορίες τους που καθόρισαν το μέχρι τώρα ταξίδι τους, φανερώνουν τις στιγμές που τους διαμόρφωσαν σε αυτό που είναι σήμερα. Ενώ φορούν κομμάτια από τη νέα συλλογή της BOSS, προβάλλεται ένα αρχειακό υλικό με δικές τους στιγμές, παρέχοντας μια πιο κοντινή και προσωπική εικόνα της ανάβασής τους στην κορυφή, στο αντίστοιχο επαγγελματικό πεδίο τους. Κάθε προσωπικό βίντεο συνοδεύεται από την συναισθηματική μουσική υπόκρουση με τη μορφή του εμβληματικού τραγουδιού του Tupac Shakur «Changes», το οποίο αποτελεί δείγμα του αυθεντικού Bruce Hornsby και Range single, «The Way It Is», δημιουργώντας μια συνέργεια που προκαλεί μια ιδιαίτερη συγκίνηση, ενώ παράλληλα δημιουργεί την αίσθηση του ανήκειν.

Η συλλογή Fall/Winter 2023 αποτελείται από έναν συνδυασμό εκλεπτυσμένων υφών που εκπέμπουν μια χαλαρή προσέγγιση, ενσωματώνοντας παράλληλα το ήθος της BOSS, του αυτοπροσδιορισμού και του ξεχωριστού tailoring. Στυλ υψηλής αισθητικής με μια ρετρό-μοντέρνα αίσθηση, χρώματα που ξεχωρίζουν και prints εμπνευσμένα από τη φύση, αναμειγνύονται με την εμβληματική παλέτα του brand του μαύρου, λευκού και camel. Ένα εντυπωσιακό φάσμα γκρι αποχρώσεων κυριαρχεί, ανεβάζοντας τη διάθεση της καμπάνιας, ενώ παράλληλα ενισχύει την εικόνα της συνολικής εμφάνισης και αίσθησης.

Η συγκινητική και κινητήρια προσέγγιση της νέας καμπάνιας – που φωτογραφήθηκε από τον Mikael Jansson υπό τη δημιουργική διεύθυνση του Trey Laird και του πρακτορείου του, Team Laird – προβάλει ένα ευαίσθητο προφίλ των celebrities, ενώ παραμένει προσηλωμένη στο βασικό στόχο του Ομίλου HUGO BOSS, να ενισχύσει την παγκόσμια απήχηση των brands του.

Για να εδραιωθεί περαιτέρω ο αντίκτυπος της νέας καμπάνιας, θα αναπτυχθούν μεγάλης κλίμακας outdoor διαφημίσεις σε διάφορες πόλεις διεθνώς,  ενώ τα καταστήματα της BOSS παγκοσμίως θα προβάλλουν τα key looks της συλλογής μέσα από window displays και interior merchandising. Το επίσημο website BOSS.com θα φιλοξενήσει μια ειδική σελίδα για να γιορτάσει το launch της καμπάνιας παρουσιάζοντας σημαντικά κομμάτια για τη νέα σεζόν.

 

 

 

 

 

 

 

Γευσιγνωστικά θαύματα στο Κρανίδι στις 7 Ιουλίου, 7 το βράδυ!!!

Μετά την εξαιρετικά επιτυχημένη πρώτη χρονιά των Peloponnese Food Stories, η γαστρονομική σκηνή των μικρών-μεγάλων τόπων της Πελοποννήσου επιστρέφει και εφέτος για να γεμίσει τις πλατείες και τα τοπόσημα με μυρωδιές, γεύσεις, χαμόγελα, μουσικές, χορούς και τη ζεστασιά των ανθρώπων της.

Κάθε γιορτή περιλαμβάνει πακέτο δράσεων για την προβολή του γαστρονομικού πλούτου και της σημαντικής θέσης του στη διαχρονική ιστορία του τόπου μας. Παραδοσιακές συνταγές, προϊόντα και τοπικοί παραγωγοί, κρασιά και ηδύποτα, τοπικά γλυκά, μουσικές, διαλέξεις, παιχνίδια για μικρούς γευσιγνώστες και πολλές δράσεις, φέρνουν κοντά τον κόσμο της πελοποννησιακής υπαίθρου με τους Έλληνες και ξένους επισκέπτες .

Με επίκεντρο τις γεύσεις και τα τοπικά προϊόντα, η κάθε γιορτή αποτελεί ένα βιωματικό ταξίδι στον τόπο και το χρόνο, και, με τη χειροπιαστή αφήγηση των μύθων και παραδόσεων κάθε γωνιάς της Πελοποννήσου μέσα από μαθήματα μαγειρικής, παρασκευή ντόπιων συνταγών από τοπικούς σεφ, οινογνωσίες και γευσιγνωσίες από τους ίδιους τους δημιουργούς, παρουσιάσεις χειροτεχνιών και αντικειμένων παραδοσιακής αλλά και σύγχρονης τοπικής κουλτούρας.

Η πρώτη στάση των φετινών Peloponnese Food Stories θα πραγματοποιηθεί στο Κρανίδι της Αργολίδας, την Παρασκευή 7 Ιουλίου αλλά και στις 7 το απόγευμα. Συνειρμικά και μεταφορικά ο αριθμός μας καλεί σε γευσιγνωστικά θαύματα!!!

Κι όπως λέει και ο τραγουδοποιός:

«να μας έχει ο Θεός γερούς
πάντα ν’ ανταμώνουμε
και να ξεφαντώνουμε βρε
με χορούς κυκλωτικούς
κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς..»

Να είμαστε εκεί !!!

Google Maps

Στην εκπομπή Open Weekend έκανε δηλώσεις ο Πάνος Καλίδης και τη ρεπόρτερ Βίκυ Δέτσικα. Μίλησε για τη συμμετοχή του στο Survivor και τις τελευταίες εξελίξεις στο reality επιβίωσης του ΣΚΑΪ.

«Βλέπω πολλά πράγματα φέτος στο All Star που γίνονται απλώς για να γίνουν. Δεν είναι η φυσιολογική ροή της ζωής τους εκεί μέσα. Πολλά λέγονται για να ειπωθούν και βλέποντας τις ερωτήσεις που τους γίνονται από τους δημοσιογράφους και το σενάριο που δημιουργεί ο σκηνοθέτης, παίρνουν γραμμή τα παιδιά και τονίζουν λεπτομέρειες και εικόνες που θέλουν», σχολιάζει ο Πάνος Καλίδης.

«Και στο Survivor υπάρχει σκηνοθέτης», τονίζει ο τραγουδιστής.

«Ο Χανταμπάκης βρήκε επιτέλους τον εαυτό του. Τον γνωρίσαμε κάπως, ξέρουμε τον χαρακτήρα του, είναι εκρηκτικός. Έχει άποψη σαν άνθρωπος και μέχρι τώρα τον είδαμε να κρατάει άμυνα», αναφέρει στη συνέχεια.

«Μπορεί να συμβαίνει και κάτι ερωτικό στο Survivor. Είναι δύσκολες οι συνθήκες και επειδή στο All Star τρώνε καλά και περνάνε καλά σαν να έχουν πάει διακοπές στον Άγιο Δομίνικο, μπορεί να έχεις και… ορεξούλες», σημειώνει με χιούμορ ο Πάνος Καλίδης.

«Έχω μιλήσει με την Ελευθερία Ελευθερίου μετά την αποχώρησή της. Νιώθει αδικημένη για όσα συνέβησαν με τον Μάριο αλλά και για την οικειοθελή αποχώρηση του Στάθη Σχίζα εξαιτίας της.

πηγή: zappit.gr

Στην εκπομπή Πάμε Δανάη και συγκεκριμένα στη στήλη Vintage Stories απάντησαν η Μαρία Κανελλοπούλου και η Μαρία Φιλίππου. Οι δύο ηθοποιοί μίλησαν για την επιτυχημένη σειρά Εμείς κι Εμείς και αποκάλυψαν άγνωστες λεπτομέρειες. 

Στο πρώτο επεισόδιο της σειράς ήμασταν πάρα πολύ αγχωμένοι. Ο καθένας είχε τα δικά του βάσανα. Εμένα με απασχολούσε το γεγονός ότι ποτέ δεν ήξερα ποια είναι η κάμερά μου, που πρέπει να κοιτάξω. Η γειτονιά του Εμείς κι εμείς ήταν εμπνευσμένη από ένα δρόμο της περιοχής του Μετς. Η Δέσποινα Βανδή ήταν ένα πάρα πολύ όμορφο κορίτσι και πολύ χαμηλών τόνων, είπε αρχικά η Μαρία Κανελλόπουλου.

Η Μαρία Κανελλοπούλου είπε στη συνέχεια: Ο ρόλος της Αντωνίας δημιουργήθηκε από φίλους μου, για αυτό και περιείχε στοιχεία μου. Επειδή είμαι πάρα πολύ φοβητσιάρα, είχαν γράψει δύο επεισόδια όπου εγώ άφηνα σχεδόν τη διαθήκη μου για ένα νύχι. Οι Πόντιοι μας αγάπησαν πάρα πολύ μου φώναζαν Ε, τεμέτερον. Θυμάμαι με πάρα πολύ μεγάλη συγκίνηση όλες τις σκηνές που είχαμε κάνει με τη φίλη μου, Νατάσα Μανίσαλη.

Μια μέρα στο σούπερ μάρκετ μια κυρία μου είπε πολύ περιφρονητικά Μα πώς κυκλοφορείτε έτσι, δε νομίζω ότι η Αντωνία θα το έβαζε αυτό. Ο γιος της Μαρίας Φιλίππου είχε παίξει σε ένα εορταστικό. Δεν έκλαψε καθόλου, παρατηρούσε με μεγάλη περιέργεια και ήταν πολύ σοβαρός. Σε ένα αποκριάτικο γύρισμα, με βαρύ χειμώνα, όπου φορούσαμε κοντομάνικα, εγώ είχα 39 πυρετό, πρόσθεσε επίσης η Μαρία Κανελλοπούλου.

Η Μαρία Φιλίππου είπε από την πλευρά της: Αυτό που θυμάμαι από το πρώτο επεισόδιο είναι το Στέλιο Παύλου να προσπαθεί να με σηκώσει αγκαλιά ως νύφη και να με βάλει στο δωμάτιο. Αγαπούσα πάρα πολύ το ρόλο της Μαρίας.

Αυτό που μου άρεσε ήταν ότι αποτελούσε το κέντρο όπου μαζευόταν όλη η παρέα. Το Εμείς κι εμείς ήταν η μόνη κωμωδία που κράτησε 4 χρόνια. Στη σειρά ήμουν έγκυος μέχρι και την τελευταία στιγμή των γυρισμάτων, αλλά ήμουν με φίλους και περνούσα καλά

Στο πλατό του Πρωινού βρέθηκε την Πέμπτη, λίγους μήνες μετά τη συγκλονιστική του εξομολόγηση στην Φαίη Σκορδά, ο Δημήτρης Μοθωναίος αποκαλύπτοντας πως από τη μέρα που μίλησε για όσα είχε βιώσει, δέχτηκε παραπάνω από 40 χιλιάδες μηνύματα για παρόμοιες ιστορίες σεξουαλικής κακοποίησης.

«Μετά την εξομολόγηση μου δέχθηκα τουλάχιστον 40 χιλιάδες μηνύματα που αφορούσαν παρόμοιες ιστορίες σεξουαλικής κακοποίησης ή άλλης μορφής κακοποίησης.

Το ποσοστό των παιδιών που δέχεται κακοποίηση στη χώρα μας και δεν το επικοινωνούν είναι πολύ μεγάλο».

 «Αισθάνθηκα μια μεγάλη ευθύνη και δεν ήξερα τι να κάνω για να βοηθήσω», είπε ο Δημήτρης Μοθωναίος.

Πολλοί θα πουν πως η καρδιά της Αθήνας χτυπάει στο Σύνταγμα ή σε γειτονιές όπως το Παγκράτι, ο Βύρωνας, τα Εξάρχεια. Η αλήθεια, ωστόσο, είναι πως αν θέλει κάποιος να νιώσει τον πραγματικό παλμό αυτής της πόλης, δεν έχει παρά να πάει στο Μοναστηράκι.

Και ναι, μπορεί η τουριστική ανάπτυξη να αλλοίωσε την εικόνα αυτής της γωνιάς της Μητρόπολης αλλά κάθε δρόμος, κάθε σοκάκι και σχεδόν κάθε κτίριο έχει να διηγηθεί και μια ιστορία. Από μια εποχή αλλοτινή. Πιο δύσκολη; Ναι. Αλλά ταυτόχρονα πιο αγνή, πιο αθώα, πιο καθάρια.

Το Μοναστηράκι δεν έχει μυστικά. Τα αποκαλύπτει όλα στον επισκέπτη του αρκεί αυτός να σκύψει από πάνω και να ακούσει τους ψιθύρους και τις ξεχασμένες από το πέρασμα του χρόνου ιστορίες.

Τα πρώτα ονόματα της πλατείας και η τελική επικράτηση του Μοναστηρακίου
   
Αμπατζήδικα, Πλατεία της Παλιάς Στρατώνας, Τζιερτζίδικα. Αυτά ήταν κάποια από τα ονόματα με τα οποία οι Αθηναίοι προσπάθησαν να «βαπτίσουν» την πλατεία που βρίσκεται απλωμένη στα πόδια της Ακρόπολης.

Κάθε ένα από αυτά τα ονόματα έχει την δική του ιστορία και όλα μαζί δείχνουν σε αυτόν που πραγματικά ενδιαφέρεται, την πορεία που ακολούθησε μέσα στον χρόνο η περιοχή.

Το όνομα «Αμπατζήδικα» το οφείλει στα μαγαζιά με τα υφάσματα που υπήρχαν στην περιοχή την περίοδο της Τουρκοκρατίας, το οποία λέγονταν και αμπάδες. Επί βασιλείας του Όθωνα υπήρχε πολύ κοντά στην πλατεία ένας στρατώνας, εξ ου και η «πλατεία της Παλιάς Στρατώνας. Τέλος το «Τζιερτζίδικα» προέκυψε από τη λέξη τζιέρι (συκώτι, σπλάχνο), που συνδέεται άμεσα (με τι άλλο) με τα ταβερνάκια της περιοχής που από τότε φρόντιζαν για το γεμάτο στομάχι των επισκεπτών και τις ικανοποιημένες από τις μυρωδιές που πλημμύριζαν τον τόπο, μύτες των περαστικών. Και μπορεί, πλέον, σήμερα ο «Σάββας» και ο «Μπαϊρακτάρης» να κεντρίζουν το ενδιαφέρον των καλοφαγάδων, τότε όμως η καλύτερη επιλογή ήταν το τζιερτζίδικο του «Τασούλα» που δέσποζε ανάμεσα σε ένα τσαρουχάδικο και ένα μπακάλικο.

   
Τελικά, το μικρό εκκλησάκι της Παναγίας της Παντάνασσας, ό,τι απέμεινε από το γυναικείο μοναστήρι των βυζαντινών χρόνων, που λειτουργούσε και κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, είναι αυτό που έδωσε το όνομα στην ιστορική πλατεία. Χτίστηκε τον 10ο αιώνα, στη μεταβυζαντινή εποχή αποκαλούταν Μεγάλο Μοναστήρι. Στα χρόνια της Φραγκοκρατίας λειτουργούσε ως καθολικός ναός και αποτελούσε προσωπική ιδιοκτησία ενός Ενετού ευγενή, του Νικολάου Μπονεφατσή.

Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας αναφέρεται ως μετόχι της Μονής Τίμιου Προδρόμου Καρέα που βρίσκεται στον Υμηττό. Η ονομασία «Μοναστηράκι» καθιερώθηκε μετά την Επανάσταση του 1821.

Το «καταραμένο» τζαμί του Τζισταράκη
   
Στο βόρειο μέρος της πλατείας βρίσκεται ένα τζαμί. Για την ακρίβεια δεσπόζει στην περιοχή με την ομορφιά του. Αποκλείεται να φτάσεις μέχρι εκεί και να μην κάτσεις για λίγο να το χαζέψεις. Κι όμως, αυτό το υπέροχο δημιούργημα, που στέκει στην σκιά του Παρθενώνα κρύβει μια… τρομερή «κατάρα»!

Είναι το τζαμί Τζισταράκη γνωστό και ως Κουρσουνού τζαμί (μολυβδοσκέπαστο) ή το τζαμί του «Κάτω Παζαριού» ή του «Κάτω Σιντριβανιού» (λόγω του μαρμάρινου σιντριβανιού που βρισκόταν μπροστά του και το οποίο τροφοδοτούσε ο Ηριδανός). Κτίστηκε το 1759 από τον Οθωμανό Βοεβόδα της πόλης, Μουσταφά Αγά Τζισταράκη.

Το τζαμί, ωστόσο, «κουβαλάει» μια σκοτεινή ιστορία στις «πλάτες» του. Οι παλιοί Αθηναίοι το συνέδεαν με το γκρέμισμα, κατ’ εντολή του Τζισταράκη, της δέκατης έβδομης κολώνας του Ναού του Ολυμπίου Διός, προκειμένου να προμηθευτούν ασβέστη για το μαρμαροκονίαμα των τοίχων του τζαμιού. 

   
Έλληνες και Τούρκοι απέδωσαν στον βανδαλισμό της αρχαίας κολόνας το ξέσπασμα της επιδημίας της πανούκλας που έπληξε την Αθήνα εκείνη τη χρονιά! Σύμφωνα με μια δοξασία που επικρατούσε, κάθε αρχαία κολόνα που πέφτει απελευθερώνει και μια κατάρα, μια συμφορά που είναι θαμμένη από κάτω της και αυτό φέρνει «θανατικά» στους κατοίκους της. Ο Τζισταράκης τιμωρήθηκε από τον Πασά του Ευρίπου, έχασε τον τίτλο του και εκδιώχθηκε από την πόλη.

Η πρώτη επισκευή του τζαμιού έγινε το 1915 και τότε ήταν που ξεκίνησε και η χρήση του ως μουσείου χειροτεχνιών. Από το 1975 στεγάζει μια αξιόλογη συλλογή κεραμικής από την Ελλάδα, την Κύπρο, την Οθωμανική και τη νεότερη Τουρκία. Σήμερα είναι το μοναδικό επισκέψιμο τζαμί της Αθήνας.

Κάτω από το τζαμί, εκεί που τώρα υπάρχουν τα μαγαζιά με τα σουβενίρ για τους τουρίστες, παλιά στεγάζονταν τα τσαγκαράδικα. 

Ο σταθμός του ΗΣΑΠ, η Ηφαίστου, του Γιουσουρούμ και η πλατεία Αβησσυνίας
   
Απέναντι από το θρυλικό τζαμί, υπάρχει ένας από τους πιο παλιούς σταθμούς του ΗΣΑΠ. Κατασκευάστηκε για να συνδέσει το κέντρο της Αθήνας με το λιμάνι του Πειραιά. Εγκαινιάστηκε το 1895 ως έργο για τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Μια από τις σημερινές εξόδους του σταθμού, «βγάζει» τον επισκέπτη στην οδό Ηφαίστου. Οι πρώτες αποδράσεις των πιτσιρικάδων, οι κυριακάτικοι οικογενειακοί περίπατοι, η έρευνα για παλιά αντικείμενα. Όλα γίνονται εκεί. Εκεί θεωρείται πως είναι η αρχή του, τραγουδισμένου από τον Νικόλα Άσιμο, Γιουσουρούμ. Εκεί που «ξεπουλήσαμε τη φαντασία μας, για ένα κουστούμ… για ένα κουστούμ», που λένε και οι στίχοι.

   
Το πιο σημαντικό σημείο στο Μοναστηράκι είναι βέβαια το παζάρι της οδού Ηφαίστου και των παρακείμενων στενών ή αλλιώς Γιουσουρούμ, από το όνομα ενός Εβραίου ιδιοκτήτη παλαιοπωλείου της περιοχής.

Όπως λένε οι παλιοί και αυτοί που γνωρίζουν την ιστορία της πόλης, η περιοχή των παλαιοπωλείων πήρε το όνομά της από τον Εβραίο έμπορο, Ηλία Γιουσουρούμ, πρώτου ιδιοκτήτη παλαιοπωλείου σε όλη την Αθήνα και πρόεδρο του σωματείου στα τέλη του 19ου αιώνα.

   
Η οδός Ηφαίστου είναι ίσως ο πιο χιλιοπερπατημένος δρόμος της ευρύτερης περιοχής. Γεμάτος μικρά μαγαζάκια που βρίσκονται «σφηνωμένα» το ένα δίπλα στο άλλο, τα περισσότερα από αυτά στα ισόγεια κτιρίων που χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα. Και τι δεν μπορεί να βρει κανείς σε αυτά τα μαγαζιά, σε αυτόν τον δρόμο.

Από μοντέρνα ρούχα μέχρι παλιές στρατιωτικές στολές. Παπούτσια, κοσμήματα, καπέλα, παλαιά αντικείμενα για το σπίτι, κοσμήματα, μπλουζάκια συγκροτημάτων, σημαίες, τουριστικά είδη, συλλογές χαρτονομισμάτων και δισκάδικα. Ποιος δεν έχει κάνει τη βόλτα του μέσα στα «εφτάρια» ή τον «Ζαχαρία» για να ψάξει μέσα σε χιλιάδες βινύλια αυτά που του αρέσουν;

   
Το ταξίδι «ολοκληρώνεται» λίγο πιο κάτω. Εκεί που η Ηφαίστου συναντά την Πλατεία Αβησσυνίας, που προοριζόταν να φιλοξενήσει το πρώτο δημοπρατήριο της νέας πρωτεύουσας της Ελλάδας. Σήμερα είναι γνωστή για τα παλαιοπωλεία και τα επιπλάδικα που επισκευάζουν παλιά κομμάτια, αλλά και κατασκευάζουν αντίγραφα εμπνευσμένα από τα παλιά αθηναϊκά σπίτια. Η πλατεία που πλέον φιλοξενεί και πολλούς μετανάστες από κάθε γωνιά του πλανήτη, φέρεται να πήρε το όνομα της από την ανθρωπιστική βοήθεια που κατέφτασε από την σημερινή Αιθιοπία, για τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. 

https://www.newsbeast.gr

Οι τραγικές ιστορίες ζωής των πρωταγωνιστών στις Άγριες Μέλισσες

Το 1899 ο Όσκαρ Ουάιλντ έγραψε ότι η ζωή μιμείται την τέχνη πολύ καλύτερα από ότι η τέχνη μιμείται τη ζωή. Και πόση αλήθεια κρύβουν τα παραπάνω λόγια του Ιρλανδού λόγιου, αφού ουκ ολίγες φορές τα έχουμε δει να επιβεβαιώνονται σε διάφορες εκφάνσεις και με διαφορετικούς τρόπους.

Για κάποιους από τους πρωταγωνιστές της σειράς του ΑΝΤ1, Άγριες Μέλισσες η ρήση του Ουάιλντ επιβεβαιώθηκε με τρόπο τραγικό, μιας και οι ιστορίες της προσωπικής τους ζωής είναι ένα θλιβερό ακόμη και τραγικό σενάριο.

Η τραγική ιστορία του Δούκα Σεβαστού

Στην πετυχημένη σειρά του ΑΝΤ1 (επιστρέφει στις 14 Σεπτεμβρίου με νέα επεισόδια) υποδύεται με τρόπο υποδειγματικό τον σκληρό, άκαρδο και αδίστακτο Δούκα Σεβαστό. Στην πραγματικότητα, ο Λεωνίδας Κακούρης ως χαρακτήρας εννοείται πως δεν έχει σχέση με τον τηλεοπτικό ήρωα.

Το μόνο που τους δένει, είναι πως και οι δύο ένιωσαν τον αβάσταχτο πόνο της απώλειας αγαπημένου προσώπου. Ο Δούκας στις Άγριες Μέλισσες έχασε τον γιο του Στέργιο. Ο Κακούρης πρώτα έζησε την απώλεια της αδελφής του και μετά του πατέρα του.

Όπως ο ίδιος έχει εξομολογηθεί, η αδελφή του έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 9 ετώv …

διαβάστε αναλυτικά στο ourlife.gr

Φέτος, όλα είναι διαφορετικά ελέω κορονοϊού. Και λόγω των νέων συνθηκών που έχει δημιουργήσει η πανδημία, διαφορετικό θα είναι και το φετινό Πάσχα του Καλοκαιριού, όπως αποκαλούν τον Δεκαπενταύγουστο. Μέχρι και πέρυσι, η θεομητορική γιορτή της Ορθοδοξίας εορταζόταν με κάθε λαμπρότητα, λιτανείες, πλήθος κόσμου και κατόπιν με πανηγύρια.

Τώρα, όμως, τα πάντα έχουν προσαρμοστεί στις νέες πανδημικές συνθήκες. Αυτό, ωστόσο, που δεν αλλάζει είναι η σημαντικότητα της ημέρας, η λαμπρότητα της ίδιας της γιορτής και το δέος που την περικλείει.

Στην Ελλάδα, από άκρη σε άκρη, σε πόλεις, σε χωριά, στα νησιά αλλά και στα ηπειρωτικά, παντού συναντάς μία εκκλησία ή ένα μοναστήρι αφιερωμένο στη Θεοτόκο. Και που τον Δεκαπενταύγουστο γιορτάζει. Άλλες εκκλησίες γνωστότερες και άλλες λιγότερο.

Ας δούμε, κάποιες από τις πιο γνωστές Παναγίες του Δεκαπενταύγουστου και η ιστορία ή το θαύμα που τις συνοδεύουν.

Η Παναγία της Τήνου

Θεωρείται το μεγαλύτερο προσκύνημα της Μεγαλόχαρης, με χιλιάδες προσκυνητές να συρρέουν στην Τήνο για να πραγματοποιήσουν, κυρίως, κάποιο τάμα ή να προσκυνήσουν την χάρη της. Μάλιστα, πολλοί είναι εκείνοι που γονατιστοί από το λιμάνι ανηφορίζουν μέχρι το Ναό για να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα.

Σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση, ο ναός κτίστηκε στο σημείο όπου βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας, μετά από οράματα της μοναχής Αγίας Πελαγίας. Η εικόνα ανακαλύφθηκε μετά από ανασκαφές στις 30 Ιανουαρίου 1823 και ενώ προηγήθηκαν ανασκαφές το 1822 που αποκάλυψαν τον αρχαίο ναό του Διονύσου και ο ναός του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Η είδηση της εύρεσης της εικόνας, κατά την περίοδο της ελληνικής επανάστασης του 1821 θεωρήθηκε καλός οιωνός και το νησί επισκέφτηκαν για αυτό το λόγο οι Κολοκοτρώνης, Μιαούλης, Νικηταράς και Μακρυγιάννης, για να προσκυνήσουν.

Μέχρι τα μέσα του 1832 είχε ανεγερθεί η ανατολική πτέρυγα του συγκροτήματος, το τμήμα ανατολικά του καμπαναριού και το τμήμα ανατολικά της κεντρικής εισόδου. Το σύνολο των εργασιών ανέγερσης ολοκληρώθηκε το 1880.

Η Παναγία η Εκατονταπυλιανή στην Πάρο

Πρόκειται για ένα από τα πιο φημισμένα ορθόδοξα προσκυνήματα, όπου δεσπόζει επιβλητική και αγέρωχη σε ένα από τα πιο κεντρικά και πολυσύχναστα σημεία της Πάρου, στην Παροικιά και σε πολύ κοντινή απόσταση από το λιμάνι. Εκτός από τα θαύματά της, είναι γνωστή και για τον θρύλο που τη συνοδεύει και σχετίζεται με την Πόλη. Σύμφωνα με παράδοση, λοιπόν, στην εκκλησία υπάρχουν 99 φανερές πόρτες, ενώ η 100η παραμένει κρυφή μέχρις ότου οι Έλληνες πάρουν πίσω την Πόλη. Από τις 100 πύλες πήρε και το όνομά της Εκατονταπυλιανή.

Υπάρχει, όμως και μια δεύτερη ονομασία, η Καταπολιανή η οποία αναφέρεται στη γεωγραφία του «κατά την πόλιν», προς το μέρος δηλαδή της αρχαίας πόλης. Ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός της εκκλησίας είναι σχεδόν πανομοιότυπος με εκείνον της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Αυτό οφείλεται στο ότι ο ναός της Εκατονταπυλιανής δημιουργήθηκε από τον Ιγνάτιο, μαθητή του πρωτομάστορα της Αγίας Σοφίας, Ανθέμιο, και αποτελείται από συγκρότημα οικοδομημάτων που αποτελείται από τον κύριο ναό σε σχήμα σταυρού, έξι παρεκκλήσια, τον περίβολο με τα κελιά και το Βαπτιστήριο.

Παναγία Σουμελά στο Βέρμιο

Η Παναγία η Σουμελά είναι η οδηγήτρια των Ελλήνων του Πόντου, η προστάτιδα τους, αυτή που τους έδωσε δύναμη. Είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της παράδοσής τους, της συνείδησης, της ίδιας τους της ιστορίας. Και δεν είναι τυχαίο που λένε, πως μέχρι να χτιστεί η νέα Παναγία Σουμελά στο Βέρμιο, οι Πόντιοι ένιωθαν «ορφανοί χωρίς την Παναγιά τους».

Σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας που σήμερα βρίσκεται στον ομώνυμο Ιερό Ναό στο Βέρμιο, είναι έργο του Αποστόλου και Ευαγγελιστή Λουκά. Το όνομα Σουμελά προέρχετα από το όρος Mελά και το ποντιακό ιδίωμα «σού», που σημαίνει «εις το», και έγινε Σουμελά «εις του Μελά».

Το 386 μ.Χ, οι Αθηναίοι μοναχοί Bαρνάβας και Σωφρόνιος ίδρυσαν το μοναστήρι στο όρος Mελά στον Πόντο, ύστερα από αποκάλυψη της Παναγίας. Εκεί, σύμφωνα με την παράδοση, είχε μεταφερθεί από αγγέλους η Ιερή Εικόνα της Παναγίας της Aθηνιώτισσας, την οποία είχε εικονογραφήσει ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Κατά καιρούς έκαναν επιδρομές στη Μονή κλέφτες και αλλόθρησκοι λόγω του πλούτου και της φήμης της. Υπάρχουν σχετικές αναφορές για θαυματουργικές επεμβάσεις της Παναγίας για τη σωτηρία του μοναστηριού.

Το 1922, εποχή που οι Έλληνες της Μικράς Ασίας και του Πόντου διώχτηκαν από τα εδάφη των προγόνων τους, οι μοναχοί έκρυψαν την εικόνα της Mεγαλόχαρης, τον σταυρό του αυτοκράτορα Mανουήλ Γ΄ Kομνηνού και το χειρόγραφο Ευαγγέλιο του Οσίου Χριστοφόρου, στο παρεκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας. Τότε, η Ιερή Εικόνα θάφτηκε για τριάντα περίπου χρόνια στα αγιασμένα χώματα της.

Ο Πολύκαρπος Ψωμιάδης, και ο Λεωνίδας Ιασονιδης, Μητροπολίτης Ξάνθης και υπουργός αντίστοιχα επί πρωθυπουργίας Ελευθερίου Βενιζέλου, ζήτησαν τη μεσολάβηση του πρωθυπουργού για την απελευθέρωση της εικόνας. Το αίτημα εγκρίθηκε από τον τότε Τούρκο πρωθυπουργό Ισμέτ Ινονού. Ο Αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος, από τους τελευταίους μοναχούς της μονής, ταξίδεψε στον Πόντο και έπειτα από πολλές προσπάθειες βρήκε την εικόνα, τον πολύτιμο Σταυρό με το Τίμιο Ξύλο , το χειρόγραφο Ευαγγέλιο του Οσίου Χριστόφορου που είχαν ενταφιαστεί μαζί με την εικόνα.

Αμέσως τα μετέφερε στην Αθήνα, όπου εναποτέθηκαν στο βυζαντινό μουσείο Αθηνών μέχρι το 1951 όπου ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη το σωματείο Παναγία Σουμελά από τον γιατρό Φίλωνα Κτενίδη. Τον Αύγουστο του 1952, η εικόνα της Παναγίας ενθρονίστηκε επίσημα στον Ιερό Ναό που χτίστηκε προς τιμήν της στο όρος Βέρμιο.

Η Παναγία της Αγίασου στη Λέσβο

Ο ναός βρίσκεται στο κέντρο της Aγιάσου, με την εκκλησία να είναι γνωστή κυρίως για τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Bρεφοκρατούσας.

Το 1170 οι καλόγεροι της Καρυάς έχτισαν την εκκλησία της Παναγίας και ο ναός που εγκαινιάστηκε το 1173, διατηρήθηκε για 633 χρόνια. Γύρω στην εκκλησία σχηματίστηκε ένας μικρός οικισμός ο οποίος εξελίχτηκε με την πάροδο του χρόνου σε μεγάλη και αξιόλογη κωμόπολη. Όταν το νησί υποδουλώθηκε στους Τούρκους, πολλοί χριστιανοί πήραν τις οικογένειές τους και κατέφυγαν στην εκκλησία της Παναγίας για να σωθούν.

Επειδή όμως ο πρώτος ναός ήταν πλέον ετοιμόρροπος και επικίνδυνος, λόγω της φθοράς του χρόνου, το 1806 με την πρωτοβουλία του τότε Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιερεμίου και των προκρίτων της Αγιάσου, κατεδαφίστηκε και κτίστηκε νέος ναός, μεγαλύτερος, παρόλο που οι τουρκικές αρχές είχαν δώσει αυστηρή εντολή να ανεγερθεί ο νέος ναός πάνω στα θεμέλια του παλιού.

Κι ενώ οι τεχνίτες εργάζονταν ακόμη για τα έργα της ξυλογλυπτικής, ξαφνικά, τη νύχτα της 6ης του Αυγούστου 1812, ο ναός έγινε παρανάλωμα της μεγάλης φωτιάς που αποτέφρωσε μεγάλο μέρος της κωμόπολης. Από τις εικόνες του τέμπλου μόνο μία, η εικόνα του Χριστού, καταστράφηκε, οι υπόλοιπες διασώθηκαν.

Το 1815 με δωρεές αναγέρθηκε πάνω στα θεμέλια του παλιού ναού, ένας νέος, ο τρίτος στη σειρά ναός, ο οποίος διασώζεται μέχρι σήμερα. Ο ναός χτίστηκε με άδεια του Σουλτάνου Μαχμούτ του Β΄, που χορηγήθηκε ύστερα από αίτηση των κατοίκων της Αγιάσου, με τον όρο να μη γίνει μεγαλύτερος απ’ τον παλιό.

Η Παναγία η Φιδούσα στην Κεφαλονιά

Πρόκειται για μία από τις πιο γνωστές εκκλησίες αφιερωμένες στην Παναγία, που κάθε χρόνο συγκεντρώνει χιλιάδες επισκέπτες. Μάλιστα, εδώ συμβαίνει ένα γεγονός, το οποίο κανείς δεν έχει καταφέρει να εξηγήσει. Και δεν είναι άλλα από τα φιδάκια της Παναγίας, μικρού μεγέθους, ακίνδυνα, που φέρουν στο κεφάλι τέσσερις μαύρες μικρές κοκκίδες σε σχήμα σταυρού!

Εμφανίζονται από τις 6 έως τις 16 Αυγούστου στα βράχια πίσω από το φράγκικο καμπαναριό της εκκλησίας της Παναγίας Φιδούσας και έρπουν άφοβα ανάμεσα στον κόσμο και μέσα στην εκκλησία.

Ο θρύλος της Παναγίας Φιδούσας λέει πως όλα ξεκίνησαν από έναν σχίνο (θάμνο) που είδαν κάποιοι να καίγεται μέσα στο λόγγο. Πλησιάζοντας για να σβήσουν την φωτιά, είδαν πως είχε καεί ένα και μόνο δέντρο και πως στην ρίζα του υπήρχε η εικόνα της Παναγίας. Την μετέφεραν στην εκκλησία του χωριού τους, όμως την επόμενη μέρα η εικόνα έλειπε!

Την βρήκαν και πάλι στο ίδιο σημείο, κι αφού αυτό συνέβη κάμποσες ακόμα φορές, αντελήφθησαν πως επρόκειτο για θεϊκό σημάδι και αποφάσισαν να χτίσουν την Παναγία που την ονόμασαν Λαγκουβάρδα στο σημείο που βρίσκεται σήμερα, στο βάθος της ρεματιάς. Με τα χρόνια εκεί δημιουργήθηκε γυναικείο μοναστήρι, αφιερωμένο στην Παναγία.

Σύμφωνα πάντα με το θρύλο, κάποτε πειρατές απείλησαν την μονή. Μετά τις προσευχές των μοναχών, φίδια κύκλωσαν το μοναστήρι, απομακρύνοντας τον κίνδυνο. Αυτή ήταν η αρχή των θαυμάτων της Παναγίας Φιδούσας. Το θαύμα επαναλαμβάνεται από τότε κάθε χρόνο και είναι η εξήγηση που δίνει η λαϊκή παράδοση στην εμφάνιση των φιδιών. Θεωρείται μάλιστα κακό σημάδι να μην εμφανιστούν τα φιδάκια κάποια χρονιά, κάτι που, σύμφωνα πάντα με τον θρύλο, δεν συνέβη το 1940 και το 1953, την χρονιά των καταστροφικών σεισμών για την Κεφαλονιά.

Παναγία Σπηλιανή Νίσυρος

Είναι χτισμένη σε έναν ψηλό βράχο στο Κάστρο του Μανδρακίου και σύμφωνα με την παράδοση, το 1400 μ. Χ. ένας γεωργός ανακάλυψε μια μικρή εικόνα της Παναγίας, την οποία και μετέφερε στο ναό της Παναγίας της Ποταμίτισσας. Λίγες μέρες αργότερα όμως η εικόνα εξαφανίστηκε για να βρεθεί στη συνέχεια σε μια σπηλιά στην κορυφή ενός μεγάλου βράχου. Οι κάτοικοι την επέστρεψαν στο ναό αλλά το περιστατικό επαναλήφθηκε.

Έτσι, αποφασίστηκε να χτιστεί στη σπηλιά μια εκκλησία όπως και έγινε λίγα χρόνια αργότερα. Ανεβαίνοντας ο επισκέπτης 130 σκαλοπάτια φτάνει στην ιερή σπηλιά και αντικρίζει το αξιόλογο ξυλόγλυπτο τέμπλο του 1725 μ.Χ. Επάνω σε αυτό εδράζονται οι εικόνες του Ιησού, της Θεοτόκου με το Βρέφος, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και του Αγίου Χαραλάμπου. Η εικόνα της Παναγίας, επενδυμένη από ασήμι, είναι αμφιπρόσωπη: στο πίσω μέρος εικονίζεται ο Άγιος Νικόλαος ενώ στο άλλο η Παναγία με το Βρέφος, φιλοτεχνημένη με την τεχνοτροπία της ρώσικης σχολής. Λέγεται ότι στο αριστερό χέρι της Παναγίας βρίσκεται η μικρή εικόνα που είχε ανακαλυφθεί τον 13ο αιώνα μ.Χ.

https://www.newsbeast.gr

Του Αγίου Βαλεντίνου σήμερα και παραθέτουμε ιστορίες αγάπης που συγκίνησαν εμάς αλλά και όλο τον κόσμο.

Ο θάνατος δεν τους εμπόδισε

Συγκλονιστική είναι η ιστορία της 32χρονη Magali Jaskiewicz από την Γαλλία, που ούτε ο θάνατος δεν κατάφερε να τη χωρίσει από τον αγαπημένος της σύντροφο.

Η Jaskiewicz παντρεύτηκε το προηγούμενο Σάββατο τον νεκρό σύντροφο της Jonathan George ενώπιον συγγενών και φίλων.

Ο νυν «σύζυγος» σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα με μοτοσυκλέτα δύο μέρες πριν από τον προγραμματισμένο γάμο τους τον περασμένο Νοέμβριο, αλλά η γυναίκα ήθελε να «δέσει» την ζωή της μαζί του με κάθε τρόπο.

Ψάχνοντας λοιπόν τον τρόπο να τελεστεί το μυστήριο βρήκε ένα «παραθυράκι» στον νόμο της χώρας, που δίνει το δικαίωμα να επιτραπεί ο γάμος μετά τον θάνατο του ενός συντρόφου, εφόσον όλες οι διαδικασίες είχαν γίνει από πριν.

Χωρίς δεύτερη σκέψη η 32χρονη προσκόμισε τα προσκλητήρια του γάμου της, αποδεικτικά ότι είχαν κοινό λογαριασμό στην τράπεζα και ότι συζούσαν από το 2004.

Προσκόμισε ακόμα αποδείξεις ότι είχε παραγγείλει το νυφικό της, ενώ ο νεκρός σύζυγος της είχε αγοράσει το κουστούμι του.

Η αποφασιστικότητα της κοπέλας ανάγκασε την αρμόδια υπηρεσία να της δώσει την άδεια για την τέλεση του μυστηρίου.

Οπλισμένη με περίσσιο θάρρος παντρεύτηκε τον αγαπημένο της στο δημαρχείο της πόλης Ντομαρί- Μπαρονκούρ, δημιουργώντας ανάμικτα συναισθήματα στους καλεσμένους.

Ωστόσο, δεν είναι το πρώτο περιστατικό. Περίπου 10 τέτοιοι γάμοι έχουν τελεσθεί μέχρι σήμερα στην Γαλλία, εξαιτίας του θανάτου του ενός ή του άλλου συντρόφου.

Μαζί και στη ζωή και στο θάνατο

Εζησαν μαζί ευτυχισμένοι μισόν αιώνα και τέσσερα χρόνια. Ετσι, αποφάσισαν να φύγουν μαζί από τον κόσμο. Ο διάσημος βρετανός μαέστρος Εντουαρντ Ντάουνς και η σύζυγός του Τζόαν τερμάτισαν οικειοθελώς και αξιοπρεπώς τη ζωή τους, χωρίς πόνο, στην κλινική υποβοηθούμενης αυτοκτονίας Dignitas στην Ελβετία. Εκείνος ήταν 85 ετών, εκείνη 74.

«Πέθαναν ειρηνικά και υπό συνθήκες που οι ίδιοι επέλεξαν, με τη βοήθεια της ελβετικής οργάνωσης Dignitas στη Ζυρίχη» αναφέρεται σε χθεσινή ανακοίνωση των δύο παιδιών τους. Γράφουν επίσης: « Ο πατέρας μας, σχεδόν τυφλός και όλο και περισσότερο κουφός, είχε μια μακρά, πλούσια και διακεκριμένη καριέρα ως διευθυντής ορχήστρας. Και οι δύο είχαν πολύ γεμάτη ζωή. Θεωρούσαν ότι ήταν ιδιαίτερα τυχεροί που η ζωή ήταν τόσο γενναιόδωρη απέναντί τους και ότι αντάμειψε τους κόπους τους και σε επαγγελματικό και σε προσωπικό επίπεδο. Οι γονείς μας δεν είχαν θρησκευτικά πιστεύω και γι΄ αυτό δεν θα τελεστεί κηδεία».

Ο Ντάουνς γεννήθηκε στο Μπέρμιγχαμ και άρχισε να μαθαίνει βιολί σε μικρή ηλικία. Μετά τις μεταπτυχιακές σπουδές του, σταδιοδρόμησε στη μουσική. Η λαμπρή συνεργασία του, διάρκειας 50 ετών, με τη Βασιλική Οπερα του Λονδίνου ξεκίνησε το 1952. Το 1953 άρχισε την καριέρα του ως μαέστρος, η οποία τελείωσε το 2005 στο «Κόβεντ Γκάρντεν» με δέκα παραστάσεις στο «Ριγκολέτο» του Βέρντι. Συνολικά διηύθυνε 49 όπερες και 950 παραστάσεις στη Βασιλική Οπερα του Λονδίνου, όπου συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους τραγουδιστές όπερας της γενιάς του. Συνεργάστηκε επίσης με την Οπερα της Αυστραλίας και τη Φιλαρμoνική Ορχήστρα του ΒΒC.

Η σύζυγός του, Τζόαν Ντάουνς, ασχολούνταν με τον κλασικό χορό. Είχε ξεκινήσει την καλλιτεχνική της σταδιοδρομίαως χορεύτρια μπαλέτου και με το πέρασμα των χρόνων εξελίχθηκε σε χορογράφο, ενώ εργάστηκε και ως τηλεοπτική παραγωγός.

Μία παρανοϊκή ιστορία αγάπης

Ένας Βιετναμέζος, μην αντέχοντας τον θάνατο της γυναίκας του, ξέθαψε τη νεκρή και αφού τη μετέφερε στο σπίτι κοιμόταν δίπλα της επί πέντε χρόνια διότι, όπως είπε, ήθελε να την αγκαλιάζει στο κρεβάτι, γράφει σήμερα μία ηλεκτρονική εφημερίδα του Ανόι.

Ο 55χρονος, που ζει σε μία μικρή κωμόπολη της κεντρικής επαρχίας Κουάνγκ Ναμ, άνοιξε τον τάφο το 2004, κάλυψε το λείψανο με πηλό δίνοντάς του το σχήμα γυναικείου σώματος, το έντυσε και το τοποθέτησε στο κρεβάτι, εξηγεί η εφημερίδα Vietnamnet.vn.

Όπως δήλωσε ο Λε Βαν, όταν πέθανε η γυναίκα του το 2003, εκείνος κοιμόταν κάθε βράδυ πάνω στον τάφο της, αλλά 20 μήνες αργότερα, καταπονημένος από τις βροχές, τον άνεμο και το ψύχος, αποφάσισε να σκάψει ένα τούνελ στον τάφο ώστε «να κοιμάται μαζί της» .

Τα παιδιά του όμως ανακάλυψαν κάποια στιγμή τί συμβαίνει και τον εμπόδισαν να πηγαίνει στον τάφο. Έτσι μια νύχτα του Νοεμβρίου 2004 εκείνος ξέθαψε το λείψανο της γυναίκας του και το μετέφερε στο σπίτι.

Η Vietnamnet.vn δημοσίευσε μία φωτογραφία του Βαν με ό,τι έχει απομείνει από την αγαπημένη του σύζυγο, που εξακολουθεί να βρίσκεται στο σπίτι.

Ο Βαν, πατέρας επτά παιδιών, δήλωσε ότι επί χρόνια οι γείτονες δεν τολμούσαν να πατήσουν το πόδι τους στο σπίτι του.

«Είμαι ένας άνθρωπος που παίρνει τα πράγματα διαφορετικά. Δεν είμαι σαν όλους τους φυσιολογικούς ανθρώπους», παραδέχτηκε.

Μια συγκλονιστική ιστορία αφοσίωσης ενός άνδρα στη σύζυγό του

Μια συγκλονιστική ιστορία αγάπης και αφοσίωσης ενός άνδρα στη σύζυγό του αποδεικνύει ότι υπάρχουν ακόμα ζευγάρια που μοιράζονται τα πάντα στις δύσκολες στιγμές! Ο Αλκιβιάδης

Γιαννούλης, καφετζής από τη Σάμο, δεν δίστασε να δωρίσει στη σύζυγό του Ελένη Γιαννούλη-Κουτσού το νεφρό του με τη μέθοδο ασύμβατου δότη, όταν σ’ εκείνη διαγνώστηκε νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου.

«Μια φορά με γέννησε η μητέρα μου και μια φορά με γέννησε ο άνδρας μου!» είναι τα πρώτα λόγια που είπε στην «Espresso» η κυρία Ελένη Κουτσού, που είναι νοσηλεύτρια στο Κέντρο Υγείας σ’ ένα χωριό του δήμου Πυθαγορείου. «Οταν έμαθα ότι ο άνθρωπος ζει και μ’ ένα νεφρό, δεν το σκέφθηκα καθόλου» πρόσθεσε ο κ. Αλκιβιάδης Γιαννούλης.

Η μεγάλη περιπέτεια που λίγο έλειψε να στοιχίσει τη ζωή της κυρίας Ελένης ξεκίνησε πριν από περίπου έξι χρόνια: «Γνωρίζαμε από την αρχή ότι κάποια στιγμή θα είχα σοβαρό πρόβλημα με το νεφρό μου. Το 2003, λοιπόν, μου είπαν ότι έχω νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου και ο γιατρός μού είπε ότι πρέπει να ξεκινήσω αιμοκάθαρση και να μπω στη λίστα για μεταμόσχευση» λέει.

Για τρία χρόνια υπέμεναν την ταλαιπωρία της αιμοκάθαρσης και ζούσαν την αγωνία του πολυπόθητου τηλεφώνου ότι βρέθηκε μόσχευμα. Ενα βράδυ το 2006 παρακολουθώντας ειδήσεις στην τηλεόραση είδαν ένα ρεπορτάζ για τη μεταμόσχευση νεφρού από ασύμβατο δότη ως προς την ομάδα αίματος, στο Λαϊκό νοσοκομείο της Αθήνας. Αυτό ήταν… «Μέχρι τότε γνωρίζαμε ότι για να κάνω μεταμόσχευση έπρεπε να βρεθεί μόσχευμα από συμβατό δότη. Οταν ακούσαμε για την ασύμβατη μεταμόσχευση, κοιταχτήκαμε στα μάτια. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, μου είπε χωρίς να το σκεφτεί ότι θα μου δώσει το νεφρό του. Τα έχασα… Ξέσπασα σε κλάματα. Μετά φοβήθηκα μην πάθει εκείνος κάτι κακό. Το συζητήσαμε με τους γιατρούς, που μας εξήγησαν τι έππρεπε να κάνουμε με όλες τις λεπτομέρειες. Μάλιστα, τον έστειλα μόνο του στον γιατρό να μιλήσουν. Από την αρχή ήταν σταθερός στην απόφασή του. Ακόμα και όταν κατεβαίναμε από το ταξί για να πάμε στο Λαϊκό την ημέρα της επέμβασης, τον ρωτούσα αν ήταν σίγουρος. Εκείνος μου είπε μόνο: “Ελένη, πάμε”».

«ΕΝΙΩΣΑ ΝΑ ΛΥΓΙΖΩ, ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΟΣ ΔΕΝ ΠΑΡΑΠΟΝΕΘΗΚΕ ΠΟΤΕ»

Ο δρόμος μέχρι το χειρουργείο για την επέμβαση της κυρίας Ελένης Γιαννούλη ήταν μακρύς. Για περίπου τρεις μήνες, τόσο εκείνη όσο και ο σύζυγός της έπρεπε να κάνουν εξονυχιστικές και πολλές φορές επώδυνες εξετάσεις. Γαστροσκόπηση, κολονοσκόπηση, αξονικές είναι μόνο μερικές από τις δεκάδες εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκαν και οι δύο.

«Εγώ ένιωσα να λυγίζω κάποιες φορές, εκείνος όμως ποτέ δεν παραπονέθηκε. Αντίθετα, μου έδινε κουράγιο, όπως και η κόρη μου» λέει στην «Εspresso» συγκινημένη η νοσηλεύτρια. Το Μάρτιο του 2006 ο κ. Αλκιβιάδης δώρισε το νεφρό του στην Ελένη του. Σήμερα πια, τρία χρόνια μετά την επέμβαση, η ζωή του ζευγαριού έχει βρει τους κανονικούς της ρυθμούς. Εκείνη συνεχίζει να προσφέρει τις υπηρεσίες της ως νοσηλεύτρια κι εκείνος να δουλεύει στο καφενείο του και φέτος θα γιορτάσουν τη δέκατη πέμπτη επέτειο του γάμου τους. Χωρίς να το έχουν συνειδητοποιήσει, όμως, οι δυο τους έχουν γίνει είναι ένας «ζωντανός φάρος ελπίδας» που φωτίζει όλη την Ελλάδα. Ηδη μια γυναίκα από τη Σάμο που έμαθε την ιστορία τους έδωσε το νεφρό της στον σύζυγό της, ενώ ένα ζευγάρι από την Πτολεμαΐδα επικοινώνησε με τον κ. Αλκιβιάδη Γιαννούλη για να μάθει λεπτομέρειες, καθώς ενδιαφέρεται να κάνει το ίδιο!

Τα μέλη του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού στην κινεζική πόλη Ουχάν, εκεί όπου πρωτοεμφανίστηκε ο νέος κορωνοϊός, φοράνε πάνες ακράτειας ενηλίκων γιατί δεν προλαβαίνουν να πάνε στην τουαλέτα λόγω του φόρτου εργασίας, αναφέρει δημοσίευμα της Washington Post.

Το δημοσίευμα σημειώνει ότι ο λόγος δεν είναι μόνο αυτός. Ένας επιπλέον λόγος είναι ότι φοβούνται μη σκίσουν τις προστατευτικές στολές τους δεδομένου ότι υπάρχει έλλειψη και πιθανόν να μη μπορέσουν να τις αντικαταστήσουν.

Η Ουχάν, η πόλη των περίπου 11 εκατομμυρίων κατοίκων και πρωτεύουσα της επαρχίας Χουμπέι, είναι εδώ και 11 μέρες αποκλεισμένη.

Τουλάχιστον 56 εκατομμύρια άνθρωποι σε 18 πόλεις είναι αυτή τη στιγμή αποκλεισμένοι καθώς ο ιός έχει σκοτώσει 361 ανθρώπους στη χώρα.

Βίντεο και φωτογραφίες δείχνουν το προσωπικό των νοσοκομείων να δίνει μάχη να αντιμετωπίσει τους ασθενείς που συρρέουν μαζικά στα κατάμεστα νοσοκομεία.

Ένα βίντεο, η αυθεντικότητα του οποίου δεν έχει επιβεβαιωθεί και το οποίο φέρεται να τράβηξε μια νοσοκόμα σε νοσοκομείο της Ουχάν, δείχνει διαδρόμους γεμάτους ασθενείς και το προσωπικό του νοσοκομείου ντυμένο με προστατευτική στολή να περνάει πάνω από τρία πτώματα.

Η νοσοκόμα έγραψε ότι το προσωπικό και οι ασθενείς “έμειναν” με τα πτώματα, τα οποία είναι καλυμμένα με λευκά σεντόνια, επειδή δεν είναι κανένας διαθέσιμος να τα απομακρύνει.

Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, ένας ειδικός λοιμωξιολόγος πέθανε από ανακοπή ενώ θεράπευε ασθενείς.

Στο παρελθόν, ο Σιάνγκ Σιτζούν είχε ασχοληθεί με ασθενείς που είχαν μολυνθεί από την γρίπη των πτηνών και από τη γρίπη.

Μια νοσοκόμα επτά μηνών έγκυος που πήγε στη δουλειά της για να βοηθήσει στη θεραπεία των μολυσμένων από τον κορωνοϊό ασθενών κατέληξε να μολυνθεί και η ίδια.

Πηγή: The Washington Post, The Sun

Πριν λίγες μέρες ολοκληρώθηκε το Athens Erotica Art Festival με μεγάλη επιτυχία οφείλω να ομολογήσω, αφού ηCicciolina η διεθνής show woman Pussy Kat κ.α έκλεψαν τις εντυπώσεις.

Περίπτερα με εσώρουχα, ερωτικά βοηθήματα, αίθουσες με ταινίες, πάρτι, περίπτερα όπως αυτά διασήμων Αθηναικών μπαρ που υπόσχονται υπέροχες στιγμές ηδονής με αιθέριες υπάρξεις, λαμπερά show, καζίνο, Bdsm που έκλεψε το ενδιαφέρον του κοινού, η Μαρία Αλεξάνδρου που χιλιοφωτογραφίθηκε με θαυμαστές της στο περίπτερο της, η διάσημη και πανέμορφη sex editorΕιρήνη Χειρδάρη που με το περίπτερο της έδωσε άλλη νότα στην έκθεση, αφού πολλά ζευγάρια(και όχι μόνο)έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για τα βιβλία της και τα νέα της DvD με τίτλο ΄΄Σχολή Αποπλάνησης ΄΄. Eπίσης υπήρχαν γλυπτά και πίνακες με γενητικά όργανα ανδρών και γυναικών, όπως και έκθεση με αισθησιακές φωτογραφίες .

Παρουσιάστριες του Ερωτικού φεστιβάλ που έγινε από της 15 έως και της 18 Απριλίου στο γήπεδο Tae Kwo ndo ήταν η μαγευτική Εύη Αδάμκαι η εκπληκτική Τζεην Σαμπανίκου. Κάτι το οποίο μου κέντρισε το ενδιαφέρον και ήταν κατά γενική ομολογία μία από τις ωραιότερες στιγμές της έκθεσης ήταν η παρουσίαση του βιβλίου της Νένας Χρονοπούλου μίας γυναίκας πανέμορφης και πολυτάλαντης, παρουσίασε λοιπόν το πρώτο της βιβλίο με τίτλο΄΄Αν μιλούσε το αι2ον΄΄σε μία κατάμεστη αίθουσα από επώνυμους και μη σε ένα συγκινησιακό και πολύ όμορφο κλίμα αφού εκτός από την ίδια μίλησαν οι διακεκριμένοι και πολύ πετυχημένη στον χώρο τους Δημοσιογράφοι Γιάννης Βίτσας, Ράνια Καρατζαφέρη, ο Life Coaching Δημήτρης Τσέλιος και η Ηθοποιός Βάσια Τριφύλλη καλά δε όταν ήρθε στην αίθουσα και η περίφημηCicciolina για να της ευχηθεί καλή επιτυχία όλη η αίθουσα ήταν όρθια στην κυριολεξία.

Εγώ χάρηκα πάρα πολύ που είδα την αγαπημένη μου φίλη Νένα Χρονοπούλου ύστερα από τόσο καιρό, χαρούμενη και ήρεμη, μετά στο περίπτερο της που υποδεχόταν με χαρά τον κόσμο, μετά του συζύγου της Τάσου Μητρόπουλου μία παλιά δόξα του Ελληνικού ποδοσφαίρου, κατάφερα για λίγο να της πάρω μία μίνι συνέντευξη αποκλειστικά για τους αναγνώστες το Bizznews.gr…απολαύστε την…