Σεισμός μεγέθους 6,1 βαθμών έπληξε σήμερα την επαρχία Γιουνάν της νοτιοδυτικής Κίνας, ανακοίνωσε το Αμερικανικό Ινστιτούτο Γεωφυσικής (USGS).

Ο σεισμός σημειώθηκε στις 9.48 το βράδυ (τοπική ώρα / 16:48 ώρα Ελλάδας), με επίκεντρο κοντά στην πόλη Νταλί, έναν δημοφιλή τουριστικό προορισμό, σε βάθος 10 χιλιομέτρων, πρόσθεσε.

Το μέγεθος του σεισμού καταγράφηκε αρχικά στους 6 βαθμούς, πριν το USGS αναθεωρήσει το μέγεθος προς τα πάνω.

Το Κέντρο Σεισμικών Δικτύων της Κίνας συνέστησε στους πολίτες να “μείνουν μακριά από κτίρια» σε μήνυμα που αναρτήθηκε στην πλατφόρμα Weibo.

Δεν αναφέρθηκαν αμέσως θύματα ή μεγάλες υλικές ζημιές.

Το κέντρο παρακολούθησης σεισμών ανακοίνωσε ότι ο σεισμός αποτελούσε συνέχεια “μιας σειράς μικρότερων σεισμών” που σημειώθηκαν λιγότερο από μία ώρα νωρίτερα.

Η Γιουνάν είναι ιδιαίτερα ευάλωτη στους σεισμούς, λόγω της σύγκρουσης τεκτονικών πλακών, της Ινδικής και της Ευρασιατικής, που σχηματίζουν την τεράστια οροσειρά των Ιμαλαΐων.

Τουλάχιστον 15 άνθρωποι, όλοι τους παιδιά, σκοτώθηκαν και 20 τραυματίστηκαν σήμερα σε έκρηξη που σημειώθηκε κοντά σε σημείο όπου πραγματοποιείτο θρησκευτική τελετή στην επαρχία Γάζνι, στο ανατολικό Αφγανιστάν, έγινε γνωστό από πηγές της διοίκησης της επαρχίας και της αστυνομίας.

Δεκαπέντε παιδιά σκοτώθηκαν, δήλωσε ο Ουαχιντουλάχ Τζουμαζάντα, εκπρόσωπος του κυβερνήτη της επαρχίας. Ο απολογισμός αυτός επιβεβαιώθηκε από τον ‘Αχμαντ Χαν Σιράτ, εκπρόσωπο της επαρχιακής αστυνομίας. Είκοσι ακόμη άνθρωποι τραυματίστηκαν στην έκρηξη αυτή, σύμφωνα με τις δύο πηγές.

Αυτοί που σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν παρακολουθούσαν τελετή απαγγελίας του Κορανίου.

Ένα όχημα γεμάτο εκρηκτικά πυροδοτήθηκε κοντά σε σπίτι όπου οι άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσουν την απαγγελία του Κορανίου, στην περιοχή Γκιλάν, εξήγησε.

Σύμφωνα με τον Τζουμαζάντα, η περιοχή όπου σημειώθηκε η έκρηξη βρίσκεται υπό τον έλεγχο των Ταλιμπάν.

Οι δολοφονίες με μικρές, μαγνητικές βόμβες που τοποθετούνται σε οχήματα έχουν αναστατώσει Αφγανούς αξιωματούχους, ακτιβιστές και δημοσιογράφους, οι οποίοι κατηγορούν τους Ταλιμπάν για τις επιθέσεις.

Τουλάχιστον 10 κυβερνητικοί αξιωματούχοι και βοηθοί τους σκοτώθηκαν από τέτοιες βόμβες τις τελευταίες εβδομάδες, κυρίως στην πρωτεύουσα, την Καμπούλ.

Οι Ταλιμπάν και ο αφγανικός στρατός συγκρούονται τακτικά στην επαρχία Γάζνι. Στα τέλη Νοεμβρίου, τουλάχιστον 30 στρατιώτες σκοτώθηκαν εκεί σε επίθεση αυτοκτονίας με παγιδευμένο αυτοκίνητο εναντίον μιας από τις βάσεις του.

Το Αφγανιστάν μαστίζεται από έξαρση της βίας, με τους Ταλιμπάν να πραγματοποιούν σχεδόν καθημερινά επιθέσεις εναντίον των κυβερνητικών δυνάμεων τις τελευταίες εβδομάδες, κυρίως σε αγροτικές περιοχές, παρά τις ειρηνευτικές συνομιλίες που διεξάγονται από τον Σεπτέμβριο στην Ντόχα μεταξύ των δύο πλευρών.

Οι διαπραγματεύσεις ανεστάλησαν έως τις 5 Ιανουαρίου. Οι δύο πλευρές δεν έχουν ακόμη συμφωνήσει στην ατζέντα των συνομιλιών.

Βάσει χωριστής συμφωνίας με τους Ταλιμπάν που επιτεύχθηκε τον Φεβρουάριο στην Ντόχα, οι Ηνωμένες Πολιτείες συμφώνησαν να αποσύρουν όλα τα στρατεύματά τους από το Αφγανιστάν έως τον Μάιο του 2021, με αντάλλαγμα εγγυήσεις ασφαλείας και τη δέσμευση των ανταρτών να συζητήσουν με την Καμπούλ.

Οι διαπραγματευτές των Ταλιμπάν βρίσκονταν σήμερα στο Πακιστάν για να συναντηθούν με τον πρωθυπουργό Ιμράν Χαν, ο οποίος καλεί σε κατάπαυση του πυρός και μείωση της βίας.

 

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ-AFP-Reuters

Μαχητικά αεροσκάφη, που πιστεύεται ότι ήταν ρωσικά, βομβάρδισαν πολλές πόλεις στη βορειοδυτική Συρία, σε μια περιοχή που ελέγχεται από τους αντάρτες, σε μια νέα αναζωπύρωση της βίας μετά τη ρωσοτουρκική συμφωνία με την οποία σταμάτησαν οι συγκρούσεις, πριν από περίπου έξι μήνες.

Τα αεροσκάφη, που πετούσαν σε μεγάλο υψόμετρο, έριξαν βόμβες στις περιοχές Χαρμπανούς και Σεΐχ Μπαχρ Ναχρ, όπου, σε αυτοσχέδιους καταυλισμούς, στεγάζονται δεκάδες χιλιάδες εκτοπισμένες οικογένειες. Σύμφωνα με μαρτυρίες, τα αεροσκάφη ήταν ρωσικά Sukhoi.

«Έγιναν πάνω από 20 επιδρομές, τις οποίες παρακολουθήσαμε, από ρωσικά μαχητικά που σταθμεύουν στην αεροπορική βάση Χμεϊμίμ», είπε ο Αμπντουλάχ Σαουάν, ένας εθελοντής που παρακολουθεί τα αεροπλάνα και το δίκτυο του καλύπτει τη βάση αυτή, η οποία βρίσκεται στην επαρχία της Λαττάκειας.

Αυτόν τον μήνα, τα ρωσικά μαχητικά βομβάρδισαν ορεινές περιοχές στη Λαττάκεια, όπου έχουν καταφύγει αντάρτες μαχητές καθώς και έναν καταυλισμό εκτοπισμένων κοντά στην πόλη Μπίνις, στο Ιντλίμπ, όπου σκοτώθηκαν τουλάχιστον τρεις άμαχοι.

Οι αντάρτες υποστηρίζουν ότι ο συριακός στρατός και οι σύμμαχοί του συγκεντρώνουν και πάλι δυνάμεις στις γραμμές του μετώπου.

Προς το παρόν δεν υπάρχει καμία αντίδραση από τη Μόσχα ή τη Δαμασκό, οι οποίες με τη σειρά τους κατηγορούν τους αντάρτες ότι παραβιάζουν τη συμφωνία και διαψεύδουν ότι εξαπολύουν επιθέσεις εναντίον αμάχων. Την περασμένη εβδομάδα η Ρωσία ανακοίνωσε ότι σταμάτησαν οι κοινές περιπολίες στο Ιντλίμπ, κατά μήκος του αυτοκινητοδρόμου Μ4 που συνδέει την ανατολική με τη δυτική Συρία, επειδή εντάθηκαν οι επιθέσεις από τους αντάρτες στην περιοχή αυτήν.

Πηγή ΑΠΕ ΜΠΕ

«Άδεια η πόλη, πού πήγαν όλοι…». Σχεδόν πάντα θα υπάρχει κάποιος στίχος ενός τραγουδιού που θα ταιριάζει γάντι με μια περίσταση. Και αυτός ο στίχος του τραγουδιού του Βασίλη Παπακωνσταντίνου ήρθε στο μυαλό μου, σαν είδα τους άδειους δρόμους της Κορίνθου. Καθημερινή, σε ώρα αιχμής, είναι όλοι εξαφανισμένοι. Ή μάλλον, σχεδόν όλοι… Οι δρόμοι είναι άδειοι και τα αυτοκίνητα που περνάνε, ελάχιστα. Οι άνθρωποι στους δρόμους και αυτοί λίγοι. Η πόλη στην εποχή του κορονοϊου…

 

Περίεργο συναίσθημα. Θα πρέπει να τρομάξω; Θα πρέπει να με πιάσει μελαγχολία; Πανικός; Πάντως, σε μια σύντομη βόλτα μου για να δω πώς είναι η πόλη αυτές τις ημέρες, δεν ένιωσα σαν τον… Γουίλ Σμιθ στο Legend. Γιατί, η αλήθεια είναι πως έξω κυκλοφορεί κόσμος. Χωρίς σακούλες σούπερ μάρκετ, που υποτίθεται ότι πλέον βγαίνεις έξω για τις βασικές ανάγκες, χωρίς μέτρα προστασίας. Γιατί ναι, ο κόσμος που κυκλοφορεί, δεν φοράει στην πλειοψηφία του μάσκες. Ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν λάβει τα απαραίτητα μέτρα προστασίας. Και ναι, το όλο σκηνικό, σε μία καθημερινή, θυμίζει Κυριακή νωρίς το πρωί σε μία πόλη της περιφέρειας.

 

 

Οι νέοι κοιμούνται στα σπίτια μετά το ξενύχτι και στους δρόμους κυκλοφορούν περισσότερο ηλικιωμένοι. Συνήθως φορώντας τα καλά τους για να πάνε στην κυριακάτικη λειτουργία. Μόνο που τώρα, οι ηλικιωμένοι που κυκλοφορούν -ναι γιατί στους άδειους δρόμους στην εποχή του κορονοϊού και της καραντίνας, κάποιοι παππούδες επιμένουν να βγαίνουν εκτός σπιτιού- δεν φορούν τα καλά τους. Όμως, κυκλοφορούν, σαν να μην έχουν συνειδητοποιήσει το μέγεθος τους προβλήματος. Σαν να μην υπολογίζουν τη δύναμη του εχθρού, που ακούει στο όνομα… κορονοϊός.

 

Η «καραντίνα» μακριά από την Αθήνα

Και, όχι, μόνο οι μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι. Αλλά και οι νεότεροι. Η αλήθεια είναι πως η καθημερινότητά μας άλλαξε δραματικά από τη μία στιγμή στην άλλη. Απότομα, χωρίς να μας αφήσει το περιθώριο να καταλάβουμε τι είναι αυτό που μας βρήκε. Στην επαρχία, δε, είναι ακόμη πιο δύσκολο να το καταλάβεις.

 

Μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα, τον συνωστισμό και τα γεμάτα μέσα μεταφοράς, στην επαρχία έχεις αυτή την ψευδή εντύπωση της «ασφάλειας». Αυτή η αίσθηση του ανοιχτού χώρου σε κάνει να πιστεύεις πως ξορκίζεις τον κορονοϊό και κάθε μορφής ιό που σε απειλεί.

 

 

Κι από την άλλη, είναι τέτοια η δύναμη της συνήθειας και η ελευθερία που πάντα νιώθεις στην επαρχία, που στην εποχή της καραντίνας είναι σαν να ζητάς σε έναν αετό, να μπει στο κλουβί! Πώς να εξηγήσεις στον παππού ότι πλέον το παγκάκι στην παραλία, όπου καθόταν με τους φίλους του και χάζευαν τη θάλασσα, είναι πια μια επικίνδυνη για τη ζωή τους συνήθεια;

 

Πώς να εξηγήσεις στο παιδί ότι δεν μπορεί να πάει απέναντι στην παιδική χαρά να συναντήσει τους φίλους του; «Μα είναι απέναντι από το σπίτι; Και είναι μόνο τα παιδιά της γειτονιάς». Πώς να του εξηγήσεις ότι αυτό, πλέον, είναι επικίνδυνο, χωρίς να το τρομάξεις;

 

Πώς να εξηγήσεις στα νεαρά παιδιά ότι πρέπει να μείνουν στο σπίτι τους; Μάλλον, σε αυτή την περίπτωση οι εξηγήσεις δεν πιάνουν και πολύ τόπο. Γιατί, τα βράδια μικρές παρέες νεαρών παιδιών κυκλοφορούν στους δρόμους της πόλης. Αράζουν στο άγαλμα του Πήγασου, κλασικό σημείο συνάντησης στην Κόρινθο και προ κορονοϊού ένα μέρος που έσφυζε από ζωή, με μικρούς και μεγάλους να απολαμβάνουν εκεί τη βραδιάτικη βόλτα τους.

 

Οι πρώτες ημέρες του «Μένουμε σπίτι»

Τις πρώτες ημέρες του «Μένουμε σπίτι», τότε που έκλεισαν τα σχολεία και ξεκίνησαν τα πρώτα αυστηρά μέτρα, ελάχιστοι ήταν εκείνοι που είχαν καταλάβει τι γίνεται. Ο καιρός άκρως ανοιξιάτικος και οι περισσότεροι αισθάνονταν και συμπεριφέρονταν σαν να ήμασταν σε διακοπές του Πάσχα.

 

Οι παιδικές χαρές ήταν γεμάτες. Μικρά και μεγαλύτερα παιδιά, μαμάδες ή παππούδες που τα συνόδευαν, ήταν όλοι εκεί. Οι καφετέριες γεμάτες με κόσμο που απολάμβανε τον καφέ του κάτω από τον ήλιο. Οι δρόμοι γεμάτοι με πεζούς, αλλά και αυτοκίνητα.

 

 

Και το σαββατοκύριακο, όλοι στην παραλία. Αν έκανες μία βόλτα, είχες την εντύπωση ότι ήταν Δεκαπενταύγουστος. Τόσος κόσμος. Και αν έλεγες κάτι, η απάντηση που έπαιρνες ήταν: «Υπερβολές, είναι ανοιχτός χώρος». Στην εκκλησία, επίσης, κόσμος. Παππούδες και γιαγιάδες, ήταν εκεί κανονικά στο στασίδι. Λίγοι εκείνοι που είχαν πάρει μέτρα προστασίας.

 

Τις επόμενες ημέρες, ήρθαν και άλλα πιο αυστηρά μέτρα από την Κυβέρνηση. Έκλεισαν οι καφετέριες, τα εστιατόρια, τα κλαμπ, μετά και τα εμπορικά καταστήματα. Ο κόσμος άρχισε να συνειδητοποιεί ότι η κατάσταση είναι σοβαρή. Οι παιδικές χαρές άδειασαν, το ίδιο και οι παραλίες. Η κατάσταση που ζούμε είναι πρωτόγνωρη και οι περισσότεροι το έχουν πια καταλάβει. Υπάρχουν, όμως, ακόμη εκείνοι που εξακολουθούν να ζουν στον δικό τους κόσμο. Και είναι για εκείνους, μια Κυριακή πρωί στην Κόρινθο.

 

Τα χωριά στην εποχή του κορονοϊού

Αυτή την απότομη αλλαγή στην καθημερινότητά μας είναι ακόμη πιο δύσκολο να τη συνειδητοποιήσεις σε ένα χωριό. Να την επεξεργαστείς και από τη μια στιγμή στην άλλη να αλλάξεις τις συνήθειές σου. Ή μάλλον, να αλλάξεις τη φύση σου…. την ελεύθερη φύση σου.

 

Γιατί εδώ και αν είναι δύσκολο να εξηγήσεις στα παιδιά που μαζεύονταν στη γειτονιά να παίξουν, ότι πια δεν μπορούν να το κάνουν. Να εξηγήσεις στο παιδί που όλη τη μέρα ήταν έξω, να μπει τώρα μέσα στο σπίτι. Να εξηγήσεις στο παιδί που έπαιζε στα χώματα και που αν του έπεφτε κάτι κάτω, απλά το σκούπιζε στη μπλούζα του και μετά το έτρωγε, πως τώρα πρέπει συνέχεια να απολυμαίνει τα χέρια του. Πως τώρα δεν πρέπει να βάζει τα χέρια του συνεχώς στο πρόσωπό του.

 

 

Ξέρω ακούγεται περίεργο, μα αν έχεις μεγαλώσει σε χωριό, ξέρεις ότι η ατομική υγιεινή περιοριζόταν σε ένα απλό πλύσιμο των χεριών. Και μετά σε ένα μπάνιο για να καθαρίσεις από τα χώματα που είχαν φτάσει μέχρι το κεφάλι. Ξέρω, το σχολαστικό πλύσιμο των χεριών είναι το αυτονόητο και δεν είναι μόνο τώρα με τον κορονοϊό. Αλλά να που έπρεπε να έρθει μια πανδημία για να μάθουμε όλοι – σε πόλεις και χωριά – το αυτονόητο.

 

Και στο χωριό, οι πρώτες ημέρες του περιορισμού ήταν περίεργες. Είπαμε, από τη μια στιγμή στην άλλη δε μπορείς να αλλάξεις την καθημερινότητά σου. Ειδικά, σε ένα χωριό όπου ο ένας γνωρίζει τον άλλον, αυτή η αίσθηση της ασφάλειας είναι ακόμη πιο έντονη. Αυτό που ξέρεις ακόμη και πότε θα βήξει ο γείτονας, σε κάνει να νιώθεις ασφαλής, σίγουρος, να συνεχίζεις την καθημερινότητά σου.

 

«Θα πάω στο χωριό να κοινωνήσω γιατί είναι λίγοι. Και ξέρω και ποιος είναι ο διπλανός μου, όχι όπως την πόλη», μου είπε το περασμένο σαββατοκύριακο η αδελφή μου, πριν η Κυβέρνηση πάρει την απόφαση και για τις εκκλησίες. Και βρήκα απόλυτα λογική τη σκέψη της. Αυτή η δήθεν «ασφάλεια» που λέγαμε; Που, όμως, είναι παγίδα. Μια παγίδα που καλούμαστε τώρα, να την αποφύγουμε, για το καλό όλων μας.

 

Η καθημερινότητά μας άλλαξε, καλούμαστε να αλλάξουμε κι εμείς

Και αν στην πόλη, υπάρχει κόσμος «αδάμαστος» που δε λέει να συμμορφωθεί και συμπεριφέρεται με ανωριμότητα, στο χωριό συμμορφώθηκαν πιο εύκολα. Τα καφενεία του χωριού έκλεισαν. Μία κατάσταση πρωτόγνωρη, αφού ποτέ κανείς δεν έχει ζήσει κάτι παρόμοιο.

 

 

Να είναι κλειστό το καφενείο και οι άνδρες να μένουν τα βράδια στο σπίτι. Να πηγαίνεις στο μπακάλικο κι ενώ πριν κορονοϊού, ψώνιζες ακόμη και γυρνώντας από το κτήμα με τα χέρια βρώμικα, τώρα σου έχουν στον πάγκο το αντισηπτικό. Και στη γειτονιά, εκεί που μαζεύονταν τα πρωινά σε ένα σπίτι για τον καθιερωμένο καφέ, τώρα βγαίνει η καθεμιά στην αυλή και από μακριά μιλάνε για λίγα λεπτά, ίσα για να μη χάνεται η επαφή. Ίσα για να μη νιώθεις, αετός μέσα σε ένα κλουβί.

 

Ναι, η καθημερινότητά μας άλλαξε δραματικά από τη μια στιγμή στην άλλη. Όμως, τώρα καλούμαστε να αλλάξουμε κι εμείς. Και όπως κάθε τι καλό ή κακό συμβαίνει στη ζωή σου, σου φέρνει κι ένα δίδαγμα, έτσι και με τον κορονοϊό πρέπει να πάρουμε το ένα και μοναδικό δίδαγμα, αυτό της ατομικής ευθύνης.

 

Και το κυριότερο, δεν θα πρέπει να περιμένουμε ο ιός να χτυπήσει τη διπλανή πόρτα για να ταραχθούμε. Το γεγονός ότι στην Κόρινθο δεν υπάρχει μέχρι στιγμής κάποιο επιβεβαιωμένο κρούσμα, δε σημαίνει ότι είμαστε το γαλατικό χωριό, που δεν μας αγγίζει ο εχθρός. Κι αυτό ισχύει για όλες τις πόλεις ή τις περιοχές που ο κορονοϊός σήμερα δεν τις έχει «χτυπήσει».

www.newsbeast.gr

Ο κίνδυνος νέων κρουσμάτων του κορονοϊού στην επαρχία Χουμπέι της Κίνας, επίκεντρο του ξεσπάσματος της επιδημίας στη χώρα, δεν έχει εξαλειφθεί και ο κίνδυνος μόλυνσης παραμένει σε επίπεδο κοινότητας και κλινικών, δήλωσε σήμερα, Πέμπτη, κυβερνητικός αξιωματούχος.

Ο Λι Γιανγκ, αξιωματούχος του Κέντρου για τον Έλεγχο και την Πρόληψη των Ασθενειών της Χουμπέι, όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, έκανε τις δηλώσεις αυτές σε συνέντευξη Τύπου, καθώς χθες, Τετάρτη, δεν καταγράφηκε κανένα κρούσμα εγχώριας μετάδοσης του ιού στην Κίνα.

Εξάλλου, κανένα κρούσμα δεν καταγράφηκε για πρώτη φορά στην Ουχάν, πρωτεύουσα της επαρχίας Χουμπέι απ’ όπου ξεκίνησε η επιδημία, σύμφωνα με την Εθνική Επιτροπή Υγείας.

Αν δεν καταγραφεί κανένα κρούσμα για 14 ημέρες, η απαγόρευση εισόδου και εξόδου μπορεί να αρθεί σταδιακά, ανέφερε η China Daily, επικαλούμενη έναν επιδημιολόγο.

“Αναμένουμε ότι τα νέα κρούσματα θα σταματήσουν να εμφανίζονται στα μέσα ή στα τέλη Μαρτίου”, δήλωσε ο Λι Λανζουάν, διευθυντής του Κρατικού Εργαστηρίου για τη Διάγνωση και την Αντιμετώπιση Μολυσματικών Ασθενειών.

Η Ουχάν, που τέθηκε σε καραντίνα στις 23 Ιανουαρίου, παραμένει η μοναδική πόλη της Χουμπέι που χαρακτηρίζεται ακόμη “υψηλού κινδύνου” και υπόκειται σε αυστηρές ταξιδιωτικές απαγορεύσεις.

Κανένα νέο κρούσμα δεν έχει καταγραφεί για 14 ημέρες στην υπόλοιπη Χουμπέι, όπου οι αρχές δήλωσαν σήμερα ότι θα επιτρέψουν την είσοδο υπό ορισμένες προϋποθέσεις σε προερχόμενους από άλλες επαρχίες, σύμφωνα με ανάρτηση σε κυβερνητική ιστοσελίδα.