Την τελευταία εβδομάδα το Ιράν βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα πρωτοφανές κύμα οργής κυρίως από γυναίκες που έχουν ξεχυθεί στους δρόμους μετά το θάνατο της 22χρονης Μαχσά Αμινί, αλλά και άγριας καταστολής από τις Αρχές που προσπαθούν να επιβάλλουν την τάξη σε μια χώρα που «φλέγεται».

Το γεγονός πως η 22χρονη Αμινί πέθανε, ενώ είχε συλληφθεί από την Αστυνομία Ηθών επειδή δεν φορούσε σωστά την μαντίλα της, έχει προκαλέσει κύμα αναταραχών από Ιρανούς που αγωνίζονται για τα θεμελιώδη δικαιώματά τους.

Μέχρι στιγμής 30 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί στις διαδηλώσεις, ενώ η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με την πιο σοβαρή πρόκληση των τελευταίων ετών.  

Δύσκολη περίοδος
Ωστόσο, ο θάνατος της Μαχσά Αμινί έρχεται να προστεθεί σε μια ήδη δύσκολη περίοδο που διανύει η χώρα. Οι Ιρανοί αισθάνονται κουρασμένοι και απελπισμένοι από την συστηματική διαφθορά της πολιτικής ελίτ, την αυξανόμενη φτώχεια, τον πληθωρισμό που έχει ξεπεράσει το 50%, το αδιέξοδο στις συνομιλίες για τα πυρηνικά και την έλλειψη κοινωνικής και πολιτικής ελευθερίας.

Σύμφωνα με το Ερευνητικό Ινστιτούτο του Οργανισμού Κοινωνικής Ασφάλισης του Ιράν, τουλάχιστον 25 εκατομμύρια Ιρανοί ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας μέχρι τον Ιούνιο του 2021. Ωστόσο, ο αριθμός αυτός αναμένεται να έχει αυξηθεί. Την ίδια ώρα, η ίδια η κοινωνία και οι απαιτήσεις της φαίνεται πως έχουν αλλάξει. Το κύριο σύνθημα των διαδηλωτών είναι «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία», οι οποίοι ζητούν περισσότερη ισότητα.

«Το γεγονός ότι πολλοί άνδρες συμμετέχουν στις διαδηλώσεις μαρτυρά ότι η κοινωνία έχει στραφεί σε πιο προοδευτικές απαιτήσεις» υποστηρίζει ο Mehrdad Darvishpour, Ιρανός κοινωνιολόγος στο BBC.

«Είμαστε μάρτυρες της γέννησης ενός μεγα-κινήματος» προσθέτει ο Mehrdad  Darvishpour και καταλήγει πως δεν υπάρχει επιστροφή από αυτό.  

τηρικτές της κυβέρνησης. Πολλοί από αυτούς, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων κληρικών, αμφισβητούν τις βίαιες τακτικές που χρησιμοποιούνται από την Αστυνομία Ηθων κατά των γυναικών. Έτσι, η κυβέρνηση έχει δύο επιλογές:

Είτε να αλλάξει τους αυστηρούς κανόνες της για το χιτζάμπ που αποτελούν μέρος της ταυτότητας της Ισλαμικής Δημοκρατίας – αν και κάτι τέτοιο μπορεί να ενθαρρύνει τους διαδηλωτές να συνεχίσουν μέχρι να φτάσουν στο τελικό τους αίτημα για αλλαγή καθεστώτος – είτε να μην αλλάξει τίποτα και να συνεχιστεί η βίαιη καταστολή που μπορεί για λίγο να κατευνάσει τις αναταραχές, αλλά θα ρίξει λάδι στη ολοένα αυξανόμενη οργή των πολιτών.

Πηγή: BBC

Ιράν: Τι σηματοδοτούν οι κινητοποιήσεις – Η γενικότερη δυσαρέσκεια των Ιρανών

Οι κινητοποιήσεις στο Ιράν έχουν να κάνουν με συνολικότερα ρεύματα δυσαρέσκειας μέσα στην Ισλαμική Δημοκρατία
Οι μεγάλες διαδηλώσεις που ξέσπασαν σε διάφορες περιοχές του Ιράν, ύστερα από το θάνατο της 22χρονης Μαχσά Αμινί ενώ βρισκόταν στα χέρια μίας «περιπολίας καθοδήγησης» (της «αστυνομίας ηθικής»), επειδή θεωρήθηκε ότι δεν φορούσε σωστά τη μαντήλα της, συμπυκνώνουν ευρύτερες αντιθέσεις και ευρύτερα ρεύματα δυσαρέσκειας μέσα στην ιρανική κοινωνία.

Ας μην ξεχνάμε ότι η ιρανική κοινωνία είναι ιδιαίτερα σύνθετη και αντιφατική, με μεγάλες παραδόσεις κινητοποιήσεων (η Ισλαμική Επανάσταση του 1979 ήταν ίσως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα συνδυασμού μαζικές κινητοποίησης, γενικής απεργίας και εξέγερσης) και με έντονες αντιθέσεις και κοινωνικές ανισότητες.

Επιπλέον είμαστε σε μια συγκυρία όπου εξακολουθούν να υπάρχουν έντονα κοινωνικά προβλήματα. Η καθυστέρηση (και αβεβαιότητα) ως προς το εάν θα υπάρξει νέα συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα και επομένως και μία άρση των κυρώσεων και μεγαλύτερες πωλήσεις υδρογονανθράκων στις διεθνείς αγορές είναι μία παράμετρος. Η άλλη είναι οι επιπτώσεις από τη διεθνή οικονομική κατάσταση αλλά και την πανδημία.

Έπειτα υπάρχουν οι ιδιότυπες πολιτικές διαιρέσεις του ιρανικού πολιτικού συστήματος και το πώς εκφράζονται σήμερα. Στο Ιράν, που σε αντίθεση με τις μοναρχίες του Κόλπου, έχει υπαρκτά δημοκρατικά και κοινοβουλευτικά στοιχεία, η βασική διαχωριστική γραμμή βάζει από τη μια τους «μεταρρυθμιστές», που είναι πολύ πιο φιλελεύθεροι στα πολιτισμικά ζητήματα, μετριοπαθείς στις σχέσεις με τη Δύση και νεοφιλελεύθεροι στην οικονομία και από την άλλη τους «σκληροπυρηνικούς» ή «συντηρητικούς» που είναι πολύ πιο συντηρητικοί στα πολιτισμικά ζητήματα, επιθετικοί στις σχέσεις με τη Δύση και με περισσότερο κοινωνικό πρόσωπο στην οικονομία.

Στις τελευταίες εκλογές, που σφραγίστηκαν από υψηλή αποχή και των οποίων είχε προηγηθεί έντονη δυσαρέσκεια για τη διακυβέρνηση του «μετριοπαθούς» Χασαν Ρουχανί, κυρίως προς τα οικονομικά και τη διαχείριση της πανδημίας, κέρδισαν οι «συντηρητικοί» και εξελέγη ο Εμπραχίμ Ραϊσί.

Μάλιστα, η επιστροφή των «συντηρητικών» στη διακυβέρνηση συνέπεσε και με μια νέα προσπάθεια να εφαρμοστεί πιο αυστηρά η νομοθεσία για μαντήλα, παρότι η αυστηρότητα ως προς το θέμα αυτό γενικά δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στο Ιράν, καθώς πάντα υπάρχουν αντιδράσεις και μια διαρκής πίεση για «χαλάρωση».

Ωστόσο, η καθυστέρηση ως προς την επίτευξη συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα, και εξαιτίας αμερικανικών ταλαντεύσεων και εξαιτίας των ευρύτερων παγκόσμιων διαιρέσεων ύστερα από τον πόλεμο στην Ουκρανία, μαζί με το ευρύτερο παγκόσμιο κλίμα σημαίνουν ότι υπάρχουν σημαντικά κοινωνικά προβλήματα στο ίδιο το Ιράν, που χωρίς τη συμφωνία και την πλήρη άρση των κυρώσεων δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί την τρέχουσα αυξημένη ζήτηση ιδίως για φυσικό αέριο. Και αυτό είναι ένα πρόβλημα για τους «συντηρητικούς», ότι δηλαδή δεν μπορούν να προσφέρουν μέτρα κοινωνικής ανακούφισης  

Η κατάσταση των γυναικών στο Ιράν
Ως προς την κατάσταση των γυναικών στο Ιράν η κατάσταση είναι ιδιαίτερα αντιφατική. Από τη μια, υπάρχει μια σταθερή αύξηση των γυναικών που αποκτούν ανώτατη εκπαίδευση και αναζητούν εργασία, είναι πιο συχνά τα διαζύγια, πιο έντονη η διεκδίκηση της ελευθερίας ως προς την επιλογή συντρόφου και μια εντονότερη δημόσια παρουσία των γυναικών (που σε αντίθεση π.χ. με τη Σαουδική Αραβία έχουν πλήρη πολιτικά δικαιώματα), ενώ είναι χαρακτηριστική και η πολύ μεγάλη μείωση του αριθμού των γεννήσεων (επίσης ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα μετάβασης σε πιο «εκσυγχρονισμένη» κοινωνική συνθήκη). Ακόμη και σε επίπεδο κοινής γνώμης όσο πηγαίνουμε σε νεώτερες ηλικίες υποχωρεί η απήχηση στερεοτύπων της μορφής «οι άντρες είναι καλύτεροι ηγέτες».

Όμως, την ίδια στιγμή η αύξηση της συμμετοχής των γυναικών στο εργατικό δυναμικό έχει ανακοπεί και αυτή τη στιγμή το Ιράν έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά διεθνώς (14,5% με βάση τα τελευταία στοιχεία). Αυτό σημαίνει ότι οι γυναίκες αποτελούν σημαντικό μέρος των ανέργων και αυτό αφορά ιδιαίτερα τις μορφωμένες γυναίκες με πανεπιστημιακούς τίτλους, που δεν βρίσκουν εργασία με αποτέλεσμα ένα σημαντικό μέρος των ανέργων να είναι γυναίκες, ενώ πάνω από 70% των ανέργων γυναικών είναι κάτοχοι πανεπιστημιακού τίτλου σπουδών.

Αυτό εξηγεί γιατί υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι γυναικών που θέλει να διαμαρτυρηθεί, ακριβώς γιατί αισθάνεται ότι συνολικά -και όχι μόνο σε θέματα εμφάνισης- δεν έχει την αναγνώριση που του αναλογεί, την αναγνώριση που αναλογεί στον πραγματικό κοινωνικό ρόλο που διεκδικεί δυναμικά να έχει.  

Αντιθέσεις και διαιρέσεις
Σε όλα αυτά προστίθενται και άλλες αντιθέσεις και διαιρέσεις. Το Ιράν έχει έντονες εισοδηματικές και κοινωνικές ανισότητες και αυτές συχνά αντανακλώνται με τεθλασμένο τρόπο και στα διάφορα πολιτικά ρεύματα.

Η διεκδίκηση πιο «φιλελεύθερων» πρακτικών, σε ζητήματα που αφορούν την εμφάνιση, τη διασκέδαση, τις διαπροσωπικές σχέσεις είναι κατεξοχήν σήμα κατατεθέν των μεσαίων και πιο μορφωμένων στρωμάτων που τείνουν να είναι πιο δυτικόφιλα.

Αντιθέτως, πιο λαϊκά στρώματα διαμαρτύρονται περισσότερο για την οικονομική κατάσταση και τις μεγάλες ανισότητες, που παραμένουν ενεργές.

Επιπλέον, υπάρχουν και άλλες διαιρέσεις: το κουρδικό στοιχείο (το Ιράν έχει ισχυρή κουρδική μειονότητα) θεωρεί εαυτόν πάντα αδικημένο από το κεντρικό κράτος και έχει μια σημασία ότι η Αμινί ήταν κουρδικής καταγωγής, κάτι που εξηγεί και τις μεγάλες κινητοποιήσεις σε κουρδικές περιοχές

Όλα αυτά επικαθορίζονται και από το γεγονός ότι στο Ιράν πέραν των τυπικών αυστηρών ρυθμίσεων και κανόνων υπάρχει μια εκτεταμένη παράδοση «υπόγειας», παράλληλης σχεδόν, ζωής και αυτό αφορά πρακτικές από την κατανάλωση αλκοόλ, μέχρι τη μουσική και τις σεξουαλικές σχέσεις. Αυτό γεννά συχνά μια αποφόρτιση ή και «ισορροπία», αλλά ενέχει τον κίνδυνο πάντα και κατασταλτικών πρακτικών σε στιγμές μειωμένης ανοχής. Ακόμη και η στάση των «περιπολιών καθοδήγησης» ποικίλει ανάλογα με την περιοχή. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι μια χώρα όπου ναι μεν απαγορεύεται η πρόσβαση σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όμως πάρα πολλοί έχουν VPN, ενώ ακόμη και ο Ανώτατος Ηγέτης Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ διαθέτει επίσημο λογαριασμό στο τυπικά απαγορευμένο tweeter (έναν στα αγγλικά και έναν στα φαρσί).

Το πιο βασικό στοιχείο είναι ότι κατά καιρούς φαίνονται τα όρια νομιμοποίησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας και του πολιτικού και κοινωνικού συμβολαίου που εκπροσωπεί: με την κοινωνική κρίση να συνεχίζετα, την ευρασιατική στροφή (βλ. την συμμετοχή στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης) να μην έχει ακόμη καταφέρει να έχει άμεσα οικονομικά αποτελέσματα και τις κυρώσεις να βαραίνουν όσο δεν προχωράει η συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα (που είναι πιθανό να μην προχωρήσει καθώς με την ευρύτερη παγκόσμια γεωπολιτική ρήξη η Τεχεράνη αντιλαμβάνεται ότι οι ΗΠΑ να πάνε πιο επιθετικά) τα στοιχεία που ιστορικά αποτέλεσαν παράγοντες νομιμοποίησης, όπως ο ισχυρός πατριωτισμός και οι αναμνήσεις από τη βαναυσότητα, διαφθορά και υποτέλεια της εποχής του Σάχη, έρχονται σε σύγκρουση με αλλεπάλληλα κύματα δυσαρέσκειας και διαμαρτυρίας.

Ωστόσο, δεν είναι η πρώτη φορά που το Ιράν έχει μεγάλα κύματα διαμαρτυρίας. Αντιθέτως, είναι ένα αρκετά συχνό φαινόμενο, ακριβώς γιατί είναι μια κοινωνία που δεν αναλογεί ούτε θεσμικά ούτε κοινωνικά στην καρικατούρα που βλέπουμε στη Δύση. Αυτό εξηγεί και γιατί π.χ. και τώρα υπήρξαν δηλώσεις ηγετικών στελεχών ότι η υπόθεση θα διερευνηθεί και προσπάθεια κατευνασμού, αλλά και γιατί στο παρελθόν οι δυτικές ελπίδες ότι τέτοια κύματα διαμαρτυρίας θα οδηγήσουν σε «αλλαγή καθεστώτος» αποδείχτηκαν ασκήσεις ματαιοπονίας.

Οι πρωτόγνωρα υψηλές θερμοκρασίες διαρκείας και η ξηρασία που πλήττουν φέτος το καλοκαίρι τις περισσότερες περιοχές και χώρες της Ευρώπης έχουν δύο άμεσες συνέπειες, οι οποίες επηρεάζουν ευθέως τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Καταφέρουν δε ένα ακόμη ισχυρό πλήγμα στις οικονομίες, που πασχίζουν – χωρίς να τα έχουν καταφέρει ακόμη – να ανακάμψουν από τις κρίσεις της πανδημίας και του πολέμου.

Η μία συνέπεια είναι οι τεράστιες και δύσκολα αντιμετωπίσιμες πυρκαγιές, οι οποίες μέχρι στιγμής (από τις αρχές του έτους ως σήμερα) έχουν κάνει στάχτη έκταση ίση με το ένα πέμπτο του Βελγίου, με αποτέλεσμα οι ειδικοί να θεωρούν βέβαιο ότι το 2022 θα καταρρίψει το προηγούμενο αρνητικό ρεκόρ του 2017, στη διάρκεια του οποίου είχαν καεί συνολικά περίπου 10 εκατομμύρια στρέμματα.

Η άλλη συνέπεια έχει να κάνει με την έλλειψη νερού, που έχει ως αποτέλεσμα πολλά από τα μεγάλα ποτάμια της Ευρώπης να έχουν αρχίσει να μοιάζουν με… ρυάκια, ενώ εκατοντάδες πόλεις (στη Γαλλία και όχι μόνο) βρίσκονται αντιμέτωπες με το «δελτίο», αν όχι με την απειλή της δίψας! Οσο για τη συνακόλουθη αύξηση της θερμοκρασίας των υδάτων απειλεί άμεσα πολλά είδη που ζουν στο γλυκό νερό.

«Δεν είναι μόνο οι εμπορικές οδοί. Εχει να κάνει με τη δροσιά όταν κάνει ζέστη, έχει να κάνει με το πότισμα και τόσα άλλα πράγματα» δήλωσε η Σεσίλ Αζεβάρ, διευθύντρια της γαλλικής εταιρείας ύδρευσης VNF. «Τα ποτάμια είναι μέρος της κληρονομιάς μας» πρόσθεσε, προσπαθώντας να δώσει όλη τη διάσταση της κατάστασης συναγερμού που επικρατεί.

SOS για τις οικονομίες
Ειδικά όσον αφορά τις οικονομίες, ενδεικτικοί της ζημιάς που προκαλείται είναι οι υπολογισμοί που έχει κάνει το Bloomberg. Σύμφωνα με αυτούς, λοιπόν, το κόστος μόνο από τη διατάραξη των μεταφορών εμπορευμάτων μέσω ποταμών και καναλιών της Ευρώπης μπορεί να φτάσει ακόμη και στα 80 δισ. ευρώ για φέτος, καθώς ορισμένα σημεία του Ρήνου, του Δούναβη, του Πάδου και άλλων ποταμών έχουν καταστεί αδιάβατα ή εξαιρετικά επικίνδυνα για τα εμπορικά πλοία, λόγω της ιστορικά χαμηλής στάθμης των υδάτων.

Αξίζει να σημειωθεί, για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, ότι με βάση τα στοιχεία της Eurostat, μέσω αυτών των οδών μεταφέρονται ετησίως αγαθά που αναλογούν σε έναν τόνο για κάθε κάτοικο της ΕΕ.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Ρήνου, ο οποίος, στα 1.233 χιλιόμετρα της διαδρομής του από την Ελβετία μέχρι το λιμάνι του Ρότερνταμ στη Βόρεια Θάλασσα, όπου φτάνει αφού διασχίσει τη βιομηχανική καρδιά της Γερμανίας, αποτελεί παραδοσιακά και επί αιώνες μία από τις βασικές αρτηρίες των οικονομιών των χωρών της περιοχής.

Μάλιστα, υπολογίζεται πως η διαταραχή στην κυκλοφορία φέτος θα κοστίσει στη Γερμανία τουλάχιστον το 0,2% του ΑΕΠ της – κι αυτό σε μια στιγμή που οι μεταφορές μέσω των ποταμών θεωρείται βασικό τμήμα της στρατηγικής της συγκεκριμένης χώρας και συνολικά της ΕΕ για τη μετάβαση στην πράσινη οικονομία.

Πυρηνικοί αντιδραστήρες
Την ίδια στιγμή, η Γαλλία αντιμετωπίζει και ένα άλλου είδους πρόβλημα, που χτυπά απευθείας το νευραλγικό κέντρο της ενεργειακής της πολιτικής. Εκεί, συγκεκριμένα, αν και τα ποτάμια δεν είναι τόσο σημαντικά για τις μεταφορές όσο στη Γερμανία και άλλες χώρες, έχουν έναν άλλο κρίσιμο ρόλο: Να ψύχουν τους πυρηνικούς αντιδραστήρες που υπάρχουν διάσπαρτοι και καλύπτουν περίπου το 70% των αναγκών της Γαλλίας σε ενέργεια. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι η κρατική EDF αναγκάστηκε να περιορίσει την παραγωγή σε πολλές μονάδες, ώστε να μην προκύψει πρόβλημα ασφαλείας.

Στην Ιταλία, επίσης, από την κοιλάδα του Πάδου προέρχεται το 30-40% των προϊόντων της χώρας από αγροτικές καλλιέργειες, που πλέον κινδυνεύουν άμεσα καθώς η στάθμη των υδάτων του ποταμού έχει υποχωρήσει συνολικά κατά 2 μέτρα σε σύγκριση με τα κανονικά για την εποχή επίπεδα.

Οσο για τη Νορβηγία, η οποία είναι ίσως η πιο πλούσια χώρα της Ευρώπης σε νερό και από τα φράγματα καλύπτει το 90% της ηλεκτροπαραγωγής της, η κατάσταση έχει αναγκάσει την κυβέρνηση να προειδοποιήσει ότι είναι πιθανό να περιορίσει τις εξαγωγές ενέργειας προς άλλες χώρες.

Η ξηρασία και η υποχώρηση της στάθμης των υδάτων των ποταμών πλήττουν όμως και τον τουρισμό, που αναπτύσσεται αλματωδώς στα μεγάλα ποτάμια της Ευρώπης (κυρίως τον Δούναβη) εδώ και αρκετές δεκαετίες. Ορισμένοι επιχειρηματίες, μάλιστα, κάνουν λόγο για δράμα και απειλή χρεοκοπίας εάν η κατάσταση παραταθεί, στρεφόμενοι προς τις κυβερνήσεις για να ζητήσουν ενισχύσεις.

Δυσοίωνες προβλέψεις
Το χειρότερο από όλα είναι ότι η εικόνα δεν αναμένεται να βελτιωθεί σύντομα. Οπως αναφέρουν οι μετεωρολόγοι και περιβαλλοντολόγοι με βάση τα στοιχεία που έχουν στη διάθεσή τους, παρά το γεγονός ότι στο μεγαλύτερο τμήμα της Δυτικής, Κεντρικής και Νότιας Ευρώπης έχει να καταγραφεί σημαντική βροχόπτωση εδώ και 2-3 μήνες, το πιθανότερο είναι ότι αυτό θα συνεχιστεί τουλάχιστον ως το τέλος του καλοκαιριού, ενδεχομένως και τον Σεπτέμβριο ή και ακόμη περισσότερο.

Ετσι, δεν αποκλείεται η ξηρασία της φετινής χρονιάς να είναι η χειρότερη για την Ευρώπη εδώ και 500 χρόνια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, σε όλα τα επίπεδα – χωρίς να είναι απίθανο, ταυτόχρονα, ανάλογα φαινόμενα να κάνουν την εμφάνισή τους και τα επόμενα έτη.

ΤαΝέα

Θερμόμετρο στο Φέρνας Κρικ της Κοιλάδας του Θανάτου, στην έρημο της Νότιας Καλιφόρνιας, έδειξε 130 βαθμούς Φαρενάιτ (54,4 βαθμούς Κελσίου), την υψηλότερη θερμοκρασία παγκοσμίως εδώ και πάνω από έναν αιώνα, ανακοινώθηκε από την αμερικανική Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία (NWS).

«Αν επιβεβαιωθεί, θα είναι η υψηλότερη επίσημα επιβεβαιωμένη θερμοκρασία από τον Ιούλιο του 1913», ανακοίνωσε η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία στο Λας Βέγκας χθες, Κυριακή, το απόγευμα, υπογραμμίζοντας ότι η καταγραφή είναι προκαταρκτική.

Το ρεκόρ θα χρειαστεί να εξετασθεί επισήμως, πριν επιβεβαιωθεί, λόγω της σημασίας του, πρόσθεσε η NWS στον λογαριασμό της στο Twitter.

Η θερμοκρασία των 54,4 βαθμών Κελσίου καταγράφηκε από τον αυτοματοποιημένο μετεωρολογικό σταθμό της NWS κοντά στο κέντρο επισκεπτών του Φέρνας Κρικ (Ρέμα του Καμινιού) κοντά στα σύνορα με τη Νεβάδα στις 3:41 μ.μ. τοπική ώρα.

Το ρεκόρ υψηλής θερμοκρασίας όλων των εποχών στην Κοιλάδα του Θανάτου, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό (WMO), είναι 134 βαθμοί Φαρενάιτ (56,7 βαθμοί Κελσίου) και καταγράφηκε στις 10 Ιουλίου 1913 στο Γκρίνλαντ Ραντς. Η θερμοκρασία αυτή εξακολουθεί να είναι η υψηλότερη που έχει καταγραφεί ποτέ στην επιφάνεια του πλανήτη, σύμφωνα με την WMO.

Υπάρχουν αυτοί που κατάφεραν να φύγουν από την Ουχάν με τις “αερογέφυρες” που έστησαν οι χώρες τους. Ωστόσο υπάρχουν κι άλλοι ξένοι που εξακολουθούν να βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην πόλη αυτή που βρίσκεται στο κέντρο της επιδημίας του νέου κοροναϊού Covid-19 στην ηπειρωτική Κίνα, οι οποίοι ζουν μέσα στην αγωνία την εμπειρία αυτή του αποκλεισμού και των στερήσεων μακριά από τα σπίτια τους.

“Θέλουμε να φύγουμε”, λέει ο Γκάουραμπ Πόκχρελ, ένας φοιτητής της Ιατρικής που ρωτήθηκε από το AFP, ο οποίος είναι ένας από τους περίπου 200 Νεπαλέζους που δεν έχουν απομακρυνθεί από την πόλη.

“Δεν μπορούμε πια να επιβιώσουμε έτσι”, συνέχισε αναφερόμενος στις ελλείψεις που υπάρχουν στα ελάχιστα καταστήματα που παραμένουν ανοιχτά και από τα οποία οι φοιτητές, ξένοι και Κινέζοι, εφοδιάζονται με τα απαραίτητα.

Μέχρι στιγμής σχεδόν 60.000 άνθρωποι έχουν μολυνθεί από τον νέο κοροναϊό στην Κίνα και περισσότεροι από 1.350 έχουν χάσει τη ζωή τους, ενώ ήδη έχουν περάσει τρεις εβδομάδες από τότε που σχεδόν ολόκληρη η επαρχία Χουμπέι –στην οποία βρίσκεται η Ουχάν όπου εμφανίστηκε ο Covid-19 τον Δεκέμβριο– τέθηκε ντε φάκτο σε καραντίνα.

Εκατοντάδες ξένοι κατάφεραν να διαφύγουν με αεροπλάνα που είχαν ναυλωθεί ειδικά από τις κυβερνήσεις των χωρών τους. Ωστόσο άγνωστος αριθμός άλλων δεν είχε αυτή την ευκαιρία και ζει πλέον αποκομμένος από τον κόσμο, αγνοώντας παντελώς την ημερομηνία της “απελευθέρωσής” του.

Τη Δευτέρα, είχαν καταμετρηθεί 27 ξένοι μεταξύ των προσβεβλημένων από τον Covid-19 στην Κίνα. Ένας Αμερικανός και ένας Ιάπωνας βρίσκονταν μεταξύ των νεκρών.

Εγκλωβισμένη στις εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου του Τσογκνάν, η Πακιστανή ερευνήτρια Ρούκια Σάιχ διηγείται ότι οι περισσότεροι από τους φοιτητές βρίσκονται απομονωμένοι στους κοιτώνες τους, όπου βλέπουν τηλεόραση.

Το πανεπιστήμιο, προσθέτει μιλώντας στο AFP, παρέχει όλα τα απαραίτητα για τη διατροφή τους, αλλά στην διπλάσια από τη συνηθισμένη τιμή τους.

“Δεν θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε να τρώμε για πάντα λαχανικά και βραστό ρύζι. Η μόνη σωματική δραστηριότητα που έχουμε είναι να περπατάμε στο προαύλιο, όπου είμαστε εκτεθειμένοι στον κίνδυνο” να μολυνθούμε από τον νέο ιό, συνεχίζει.

Υεμενίτες και Σουδανοί

Πολλοί από τους συμπατριώτες της θέλουν να επιστρέψουν στις πατρίδες τους, αλλά η Σάιχ ανησυχεί και για το ενδεχόμενο να επιστρέψει στη χώρα της.

“Δεν ξέρουμε πώς θα μας αντιμετωπίσουν οι αρχές στο Πακιστάν”, λέει. “Ορισμένοι φοιτητές που επέστρεψαν λένε ότι οι αξιωματούχοι τους αντιμετώπισαν πολύ άσχημα”.

Το Ισλαμαμπάντ δηλώνει ότι περισσότεροι από 500 Πακιστανοί φοιτητές βρίσκονται στην Ουχάν. Κανένα σχέδιο απομάκρυνσης δεν έχει ανακοινωθεί.

Σε αντίθεση με πολλές άλλες χώρες, το Πακιστάν δεν έχει ακυρώσει τις πτήσεις από την Κίνα, λέγοντας ότι ελέγχει την θερμοκρασία όλων των επιβατών κατά την άφιξή τους στο Πακιστάν.

Η Υεμένη δεν προβλέπει επίσης σαφώς την απομάκρυνση των 115 πολιτών της που βρίσκονται σήμερα στην Ουχάν, κάτι το οποίο προκαλεί μεγάλη απόγνωση στον Φάχντ αλ Ταουίλι, έναν 31χρονο πολίτη της χώρας, ο οποίος βρίσκεται σε καραντίνα στο κινεζικό Πανεπιστήμιο Γεωεπιστημών.

“Όλος ο κόσμος απομακρύνθηκε εκτός από μας. Έχουν απομείνει μόνο οι Σουδανοί”, είπε. “Όταν επιτέλους μας επιτρέπεται να βγούμε, τα ελάχιστα καταστήματα που είναι ανοιχτά είναι γεμάτα κόσμο και χρειάζεται να περιμένουμε έξω για ώρες για να καταλήξουμε να μην αγοράσουμε στο τέλος σχεδόν τίποτα”.

Η κυβέρνησή του, καταγγέλλει, αγνοεί τα αιτήματά τους να επαναπατριστούν. Και η οικονομική βοήθεια που υποσχέθηκαν στους υπότροφους δεν έχει έρθει επίσης, προσθέτει.

Ένας άλλος 23χρονος φοιτητής από την Υεμένη, αυτός στο Πανεπιστήμιο Επιστημών και Τεχνολογιών Χουατσόνγκ, δηλώνει ότι οι φοιτητές ζουν “με τον φόβο ότι θα προσβληθούν” από τον νέο κοροναϊό.

Ένας μικρός κήπος

Την περασμένη εβδομάδα, το Μπανγκλαντές απομάκρυνε 312 ανθρώπους, στην πλειονότητά τους φοιτητές, και σχεδίαζε να απομακρύνει 171 ακόμη, αλλά οι πιλότοι του εθνικού αερομεταφορέα Biman αρνήθηκαν να πετάξουν φοβούμενοι μην προσβληθούν από την ασθένεια.

“Κανένα πλήρωμα δεν θέλει να πάει εκεί. Αυτό που πήγε εκεί την πρώτη φορά δεν θέλει να ξαναπάει”, δήλωσε το Σάββατο ο υπουργός Εξωτερικών του Μπανγκλαντές Ακ Αμπντούλ Μόμεν.

Η κυβέρνησή του προσπαθεί –ματαίως προς το παρόν– να ναυλώσει αεροπλάνο με κινεζικό πλήρωμα.

Η Γαλλία, από την πλευρά της έχει απομακρύνει από τα τέλη του Ιανουαρίου 279 ανθρώπους με τρεις πτήσεις, αλλά ο γενικός πρόξενός της Ολιβιέ Γκιονβάρκ παρέμεινε στην Ουχάν μαζί με περίπου σαράντα συμπατριώτες του που είτε δεν θέλουν εγκαταλείψουν την πόλη είτε δεν πρόλαβαν τις πτήσεις που έγιναν.

Προς το παρόν, ο διπλωμάτης “δεν έχει ενημερωθεί για μια τέταρτη πτήση”.

“Έχουμε αιτήματα επαναπατρισμού από ανθρώπους που έχουν αρχίσει να χάνουν την υπομονή τους”, δήλωσε. “Τους λέμε: δεν υπάρχει σήμερα μέσο για να σας απομακρύνουμε”.

Άλλοι πάλι λένε παραδόξως ότι η παραμονή στην Ουχάν μπορεί να επιτρέπει μείωση του κινδύνου προσβολής από τον νέο κοροναϊό.

Ο Αυστραλός Έντουιν Ρις εκφράζει έτσι τις επιφυλάξεις του για να φύγει η γυναίκα του από την Ουχάν. “Εκεί έχει έναν μικρό κήπο με φρούτα και λαχανικά. Έχει ό,τι χρειάζεται”, βεβαιώνει. “Γιατί να βγει και να εκτεθεί; Πρέπει να είναι τρελός κανείς για να το κάνει”.