Το πανέμορφο τετραώροφο κτίριο επί της οδού Πατησίων, όπου έζησε η Μαρία Κάλλας, διατηρητέο αλλά εγκαταλελειμμένο για χρόνια, θα «ζωντανέψει» και πάλι και μάλιστα θα στεγάσει την Ακαδημία Λυρικής Τέχνης «Maria Callas». Ο δήμος Αθηναίων, μέσω της εταιρείας «Ανάπλαση Αθήνας», έχει προχωρήσει σε προκήρυξη ανοιχτού διαγωνισμού για την αποκατάσταση και ανακατασκευή του, ώστε να αναδειχθεί και να πάρει ως ζωντανό κύτταρο τη θέση που του αξίζει μέσα στην πόλη (η δυνατότητα κατάθεσης των προσφορών έχει οριστεί έως την Τρίτη 12 Σεπτεμβρίου).

Τώρα, με την επιμονή του δημάρχου Αθηναίων Κώστα Μπακογιάννη και της επικεφαλής της Ακαδημίας, σοπράνο Βάσως Παπαντωνίου, το έργο προχωρά στο επόμενο στάδιο.

«Η Αθήνα έχει ανάγκη να διασώσει τα πιο όμορφα κτίριά της, όπως αυτό το ξεχωριστό αρχιτεκτονικό στολίδι, στο οποίο έζησε τα παιδικά της χρόνια η Μαρία Κάλλας. Θέλουμε να τους δώσουμε ξανά πνοή, ώστε ν’ ανοίξουν και πάλι τις πόρτες τους, να γίνουν επισκέψιμα για όλους τους Αθηναίους», δήλωσε ο κ. Μπακογιάννης και συνέχισε: «Είμαστε πολύ χαρούμενοι που ένα τέτοιο κτίριο ιστορικής σημασίας, παίρνει το δρόμο της αποκατάστασης, δικαιώνοντας την επιμονή μας, αλλά και τις μακρόχρονες προσπάθειες της διοίκησης της Ακαδημίας Λυρικής Τέχνης και ειδικά της προέδρου της Βάσως Παπαντωνίου. Το σπίτι της Μαρίας Κάλλας θα λάμψει ξανά, ώστε να στεγάσει την Ακαδημία και τα όνειρα όλων όσοι αγαπούν τη Λυρική Τέχνη».

Από τη δική της πλευρά, η κ. Παπαντωνίου ανέφερε: «Η πίστη μας δικαίωσε την προσπάθειά μας. Βρισκόμαστε σήμερα στην ιστορική στιγμή, που το κτίριο της οδού Πατησίων, όπου έζησε η Μαρία Κάλλας, θα ξαναβρεί τη χαμένη του ταυτότητα. Δώρο στα εκατό χρόνια από την γέννησή της. Θα ήθελα να ευχαριστήσω και εκ μέρους του ΔΣ, τον δήμαρχο Αθηναίων κ. Κώστα Μπακογιάννη, που εισηγήθηκε στον τ. υπουργό Ανάπτυξης κ. ‘Αδωνι Γεωργιάδη το αίτημά μας, και συνέβαλε στην υποστήριξή του για να δοθεί το ΕΣΠΑ, για την αποκατάσταση του κτιρίου. Η “Ανάπλαση της Αθήνας”, οργανισμός του Δήμου Αθηναίων, έχει αναλάβει τις ενέργειες και την επιλογή του αναδόχου, μέσω διαγωνισμού».

Ο γενικός γραμματέας της Ακαδημίας Λυρικής Τέχνης και τ. βουλευτής Επικρατείας Βασίλης Βασιλικός, έχοντας παρακολουθήσει τη μακρά πορεία της αναζήτησης ώστε να βρεθούν οι φορείς που θα βοηθήσουν στην υλοποίηση αυτού του ιστορικού έργου, επισήμανε: «Θα ήθελα να συγχαρώ τόσο τον κ. ‘Αδωνι Γεωργιάδη, όσο και τον κ. Κώστα Μπακογιάννη, που συνέβαλαν καταλυτικά στην ένταξη στο ΕΣΠΑ, της ανακατασκευής του κτιρίου της οδού Πατησίων 61 και στην τωρινή αναγγελία του Διαγωνισμού, μέσω της “Ανάπλασης της Αθήνας”. Το εμβληματικό τετραώροφο κτίριο, λόγω της αρχιτεκτονικής του αξίας, αλλά και της σύνδεσής του με την κορυφαία Ελληνίδα σοπράνο, είναι χαρακτηρισμένο ως έργο τέχνης που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία».

Το διατηρητέο κτίριο της οδού Πατησίων

Το συγκεκριμένο κτίριο είναι διατηρητέο 1.442 τ.μ., εξαιρετικής αρχιτεκτονικής αισθητικής, επιρροής Jugendstil και βρίσκεται στην «καρδιά» της Αθήνας. Είναι καταγεγραμμένο στη συλλογική μνήμη ως «το σπίτι της Κάλλας», καθώς η κορυφαία υψίφωνος έζησε σε αυτό τα παιδικά της χρόνια, όταν το 1937 επέστρεψε από την Αμερική με την οικογένειά της έως το 1945.

Με την επιτάχυνση των διαδικασιών από τον Δήμο Αθηναίων για την αποκατάστασή του, επιτυγχάνεται ένας διπλός σκοπός. Να αναβιώσει το ιστορικό σπίτι στο οποίο έζησε η Μαρία Κάλλας, αλλά και να λειτουργήσει ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα για τη Λυρική Τέχνη. Για να μπορέσει να λειτουργήσει το επί δεκαετίες εγκαταλελειμμένο κτίριο και να στεγάσει την Ακαδημία Λυρικής Τέχνης, θα προηγηθούν εργασίες που αφορούν στην αποκατάσταση των προσόψεων και της στέγης, καθώς και όλων των διατηρητέων τμημάτων του εσωτερικού του.

Επίσης, όπου απαιτείται, θα ενισχυθεί η ανακατασκευή του εσωτερικού φέροντος οργανισμού, που έχει υποστεί βλάβες από τον σεισμό και από παλαιότερη πυρκαγιά στους πρώτους ορόφους. Το κτίριο που θα δημιουργηθεί, θα πληροί όλες τις σύγχρονες λειτουργικές και κατασκευαστικές προδιαγραφές για τη συγκεκριμένη χρήση, ενώ έχει προβλεφθεί η χρήση του από άτομα με αναπηρία και κινητικές δυσκολίες.

Μετά την αποκατάστασή του το κτίριο θα παραδοθεί στην ΑΜΚΕ «ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΛΥΡΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ MARIA CALLAS», ώστε να στεγάσει την ομώνυμη Ακαδημία, που θα παρέχει ολοκληρωμένη μουσική εκπαίδευση σε πανεπιστημιακό επίπεδο στη Λυρική Τέχνη. Η Ακαδημία θα διδάσκει μεθοδικά και με συγκεντρωμένες όλες τις δεξιότητες που αφορούν στη Λυρική Τέχνη, κάτι που λείπει όχι μόνο από την Ελλάδα, αλλά και από πολλές ακαδημίες του εξωτερικού.

Το σπουδαίο στοιχείο της σύνδεσης του κτιρίου με την περίοδο των μουσικών σπουδών και την πρώιμης καριέρας της Ελληνίδας υψιφώνου, θα συμβάλει στην προβολή των δραστηριοτήτων της Ακαδημίας Λυρικής Τέχνης «Maria Callas», η οποία θα παρέχει σπουδές αναγνωρισμένες και ισάξιες αυτών των μουσικών Ακαδημιών και Σχολών της Ευρώπης, αναβαθμίζοντας τη μουσική εκπαίδευση στην Ελλάδα. Η Ακαδημία αναμένεται να συνεισφέρει στη δημιουργία ενός ισχυρού πολιτιστικού brand για την πόλη της Αθήνας, σε συνδυασμό με τη λειτουργία του νέου Μουσείου «Maria Callas» και του ομώνυμου Μουσικού Δημοτικού Θεάτρου από τον Δήμο Αθηναίων.

Το έργο για την αποκατάσταση του κτιρίου, έχει προϋπολογισμό ύψους 6.869.600 ευρώ και χρηματοδοτείται από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Υποδομές Μεταφορών, Περιβάλλον και Αειφόρος Ανάπτυξη» με ποσοστό δημόσιας δαπάνης 100%.

Άγνωστοι έκλεψαν την προτομή του Καρόλου Κουν από την είσοδο του Υπογείου του Θεάτρου Τέχνης, εντός της Στοάς του Βιβλίου, στην οδό Πεσμαζόγλου 5.

Η προτομή, βρισκόταν στον χώρο δίπλα στο ταμείο και φιλοτεχνήθηκε από τον Χρήστο Καπράλο, έναν από τους πιο σπουδαίους Έλληνες γλύπτες του 20ού αιώνα. Ο Κάρολος Κουν αποτυπώνεται στην προτομή σε ώριμη ηλικία. Το κεφάλι του είχε ελαφρά κλίση και στα χείλη του σχηματιζόταν ένα μειδίαμα.

Η Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Θεάτρου Τέχνης Μαριάννα Κάλμπαρη δήλωσε στο Mega ότι δεν έγινε διάρρηξη.

«Όταν έκλεισαν το θέατρο το βράδυ, η προτομή ήταν εκεί. Το πρωί δεν ήταν… Κάμερα μέσα στην στοά δεν υπάρχει» περιέγραψε.

«Τα τρία τελευταία χρόνια, η Στοά του Βιβλίου έχει ερημώσει, εξαιτίας των εργασιών που θα γίνουν. Η πόρτα κλείνει το βράδυ, υπάρχει φύλακας. Αλλά το πρωί που ανοίγει, ίσως έγινε νωρίς. Είναι ιστορικής αξίας η προτομή. Έχουμε κάνει μήνυση κατ’ αγνώστων. Αν δεν βρεθεί η προτομή θα την αντικαταστήσουμε» πρόσθεσε.

«Ίσως να έχει καταγραφεί κάτι από τις κάμερες της τράπεζας που είναι απέναντι» επεσήμανε η κ. Κάλμπαρη.

Πέθανε ο ηθοποιός και συνιδρυτής της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης, Θεόδωρος Κάλβος, όπως έκανε γνωστό στο Facebook, Σπύρος Μπιμπίλας, αναδημοσιεύοντας το ποστ του γιου του, Μιχάλη Καλαμπόκη.

Η κηδεία του θα γίνει την Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου στις 15:00 στο κοιμητήριο Παλαιού Φαλήρου.

«Έφυγε από κοντά μας ένας γλυκύτατος και σπουδαίος άνθρωπος της τέχνης μας..Ενας δάσκαλος…Ο Θόδωρος Κάλβος με τον οποίο είχα την τύχη και την τιμή να συνεργαστώ ως καθηγητής στην Αθηναική Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης , που ήταν το δικό του δημιούργημα,για μια 10ετια…Εβγαλε γενιές ηθοποιών στο καλλιτεχνικό στερέωμα…Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.. Άξιος συνεχιστής των οραμάτων του ο πολυτάλαντος γιός του @Μιχάλης Καλαμποκης» έγραψε ο Σπύρος Μπιμπίλας.

 
 
Ποιος ήταν ο Θεόδωρος Κάλβος
Γεννήθηκε στο Μελιγαλά Μεσσηνίας. Σπούδασε σε δύσκολα για την Ελλάδα χρόνια υποκριτική και σκηνοθεσία στη σχολή του Εθνικού Ωδείου με ομόφωνη Αριστεία και συνέχισε τις σπουδές του στο Boston University στην ΑμερικήΕπί σειρά ετών Προϊστάμενος του Καλλιτεχνικού τομέα του δήμου Αθηναίων, Οργανισμού Νεολαίας και Άθλησης, όπου άφησε το στίγμα του με σημαντικό έργο και καινοτομίες.

Ως ηθοποιός έπαιξε δίπλα σε μεγάλες μορφές του Ελληνικού θεάτρου, όπως τους: Χορν, Αλεξανδράκη, Γεωργούλη, Σταυρίδη, Καρζή, Κατράκη, Λαμπέτη, Ξανθόπουλο, Θάνο Τράγκα, Τσαλδάρη, Μοσχονά και άλλους.

Η ιδιαίτερη αγάπη του και αφοσίωσή του στο ποιητικό ρεπερτορίο και το Αρχαίο Δράμα, τον οδήγησε σε σημαντικές σκηνοθεσίες αλλά και επί πολλές δεκαετίες καθηγητή Αρχαίου Δράματος σε πολλές Δραματικές Σχολές της Ελλάδας και σε σχολές και Πανεπιστήμια της Αμερικής, όπως αναφέρει ο γιος του, Μιχάλης Καλαμπόκης.

Εμφανίστηκε σε σημαντικά θέατρα και φεστιβάλ της Ελλάδας και του εξωτερικού καθώς και αργότερα ως σκηνοθέτης και θιασάρχης, με παράλληλη δράση στη διοίκηση του Καλλιτεχνικού τομέα του Δήμου Αθηναίων.

Έζησε και εργάστηκε επί σειρά ετών στις Η.Π.Α. ως ηθοποιός. Κινηματογραφικά συνεργάστηκε με τον Ηλία Καζάν, τον Κερκ Ντάγκλας, την Ντέμπορα Κερ και άλλους. Στην Ελλάδα με τους Τσιφόρο, Αλίκη Βουγιουκλάκη και άλλους, ενώ δίδαξε θέατρο στο Boston University και συντόνισε μαθήματα και παραστάσεις προώθησης του Ελληνικού πολιτισμού στο Harvard University και Boston college.

Εργάστηκε στη ΕΡΤ και στην ΕΡΑ ως παρουσιαστής όπως και στο Θέατρο της Δευτέρας. Έχει υπάρξει παρουσιαστής και στο σταθμό Wbc της Αμερικής. Έχει πρωταγωνιστήσει σε ραδιοφωνικά θεατρικά έργα, και έχει χαρίσει τη φωνή του σε εκφωνήσεις, σπικάζ και μεταγλωττίσεις. Επίσης έχει συνεργαστεί με τις επιτροπές των Ολυμπιακών αγώνων ως καλλιτεχνικός οργανωτής και εκφωνητής.

Έχει υπάρξει ιδρυτής σημαντικών φεστιβάλ στην Ελλάδα, την Ευρώπη και την Αμερική με κύριο άξονα τα ελληνικά γράμματα και τις τέχνες. Στην Ελλάδα αναγνωρίστηκε η προσφορά και το καλλιτεχνικό του έργο και συνεργάστηκε πολλές φορές στο προεδρείο επιτροπών του Υπουργείο Παιδείας, Υπουργείο Πολιτισμού.

Ο Θόδωρος Κάλβος ήταν ο κύριος εισηγητής της εισαγωγής της Θεατρικής εκπαίδευσης στα σχολεία αλλά και του πάρκου μυθολογίας στην Αθήνα.

Είχε μεγάλο καλλιτεχνικό φιλανθρωπικό έργο και είχε τιμηθεί με δεκάδες διακρίσεις στη Βοστώνη αλλά και στην Ελλάδα. Εκφραστής και εμπνευστής της Θεατρικής παιδείας είχε εκπαιδεύσει τις τελευταίες δεκαετίες εκατοντάδες επαγγελματιών ηθοποιών.

Η εκκεντρική συλλέκτρια τέχνης Isabella Stewart Gardner είχε μόνο τις αγνότερες προθέσεις όταν άνοιξε την πανέμορφη βενετσιάνικης αισθητικής βίλα της στο κοινό, ώστε να μπορούν όλοι να θαυμάσουν μια από τις καλύτερες ιδιωτικές συλλογές έργων τέχνης.

Το μουσείο της Βοστόνης που φέρει το όνομά της άνοιξε επισήμως τις πύλες του το 1903 και εκείνη συνέχισε ως και το 1924, που έφυγε από τον κόσμο, να επεκτείνει τη συλλογή της, δίνοντας στον κόσμο τη δυνατότητα να θαυμάσει έργα τέχνης μεγάλων ζωγράφων που παρέμεναν ως τότε ιδιωτικά.

Η συλλογή της χαιρετίστηκε από την πρώτη στιγμή ως τεράστιας σπουδαιότητας για την ιστορία της τέχνης. Η Gardner είχε οργώσει κυριολεκτικά τον πλανήτη για να αγοράσει αξιοσημείωτους πίνακες, έργα των μεγαλύτερων δασκάλων της ζωγραφικής, από τον Μποτιτσέλι και τον Τισιανό ως τον Ρέμπραντ και τον Βερμέερ, για να αναφέρουμε μερικούς μόνο.

Ήταν το έργο της ζωής της, μιας ζωής ταξιδιών και τέχνης. Το μουσείο της έζησε χρυσές στιγμές στον 20ό αιώνα, μέχρι εκείνη την αποφράδα μέρα του 1990 τουλάχιστον, όταν δύο άντρες κατάφεραν να ολοκληρώσουν με εξαιρετική επιτυχία μια από τις μεγαλύτερες ληστείες όλων των εποχών, σε όρους λείας.

Έκλεψαν 13 πίνακες συνολικής αξίας άνω των 500 εκατ. δολαρίων. Ακόμα και σήμερα, 30 χρόνια μετά, παραμένει η μεγαλύτερη ληστεία σε ιδιωτική περιουσία που έγινε ποτέ. Όπως μεγαλύτερη παραμένει και η αμοιβή που δίνεται, αυτά τα 10 εκατ. δολάρια.

Ακόμα χειρότερα για την υπόθεση, ο τελευταίος κρίκος μιας πιθανής εγκληματικής αλυσίδας που ίσως γνώριζε κάτι ξεγλίστρησε πρόσφατα από τα χέρια των αρχών…

Πώς έκαναν φτερά μισό δισ. δολάρια σε 81 λεπτά

Η νύχτα της 18ης Μαρτίου 1990 ήταν σαν άλλη μια νύχτα για τους δύο φύλακες που είχαν βάρδια στο Isabella Stewart Gardner Museum, τίποτα ασυνήθιστο δεν παρατήρησαν οι Rick Abath και Randy Hestand.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ένα Dodge Daytona σταμάτησε έξω από την πλαϊνή πόρτα του μουσείου. Καμιά ώρα αργότερα, στη 1:20 συγκεκριμένα, δύο άντρες χτυπούσαν την πόρτα. Ήταν αστυνομικοί και ζητούσαν να μπουν στο κτίριο για να ερευνήσουν μια καταγγελία για διατάραξη κοινής ησυχίας.

Ο Abath τους άνοιξε αμέσως, «παραβιάζοντας το πρωτόκολλο», όπως ισχυρίζεται ακόμα και σήμερα το μουσείο, και τους είδε πολύ σύντομα να τον συλλαμβάνουν.

Αληθινή σύλληψη πίστεψε πως ήταν, αν και κάπως παρατραβηγμένη. Για παρεξήγηση έκανε λόγο ο φύλακας στους αστυνομικούς, ώσπου παρατήρησε κάποια στιγμή πως το μουστάκι που φορούσε ο ένας ήταν ψεύτικο.

Οι αστυνομικοί συνέλαβαν και τον δεύτερο φύλακα και τους πήγαν με τις χειροπέδες στο υπόγειο. Εκεί τους έδεσαν και τους είπαν αυτό που ψυλλιάζονταν: δεν είχαν συλληφθεί πραγματικά, ήταν απλώς θύματα ληστείας.

Εντελώς ανενόχλητοι λοιπόν, περιηγήθηκαν στους διαδρόμους του μουσείου και έκλεψαν έργα που φαινόταν να γνωρίζουν εκ των προτέρων. Πήγαν στην «Ολλανδική αίθουσα» και αφαίρεσαν από τις κορνίζες τους δύο πίνακες του Ρέμπραντ, έναν πίνακα του Βερμέερ και έναν ακόμα του Χόφερτ Φλινκ.

Οι κινήσεις τους ήταν «χειρουργικές». Κατόπιν έκλεψαν ένα μικρό κινέζικο κύπελλο της δυναστείας Σανγκ και ένα σχέδιο με την αυτοπροσωπογραφία του Ρέμπραντ που ήταν πάνω σε ένα τραπέζι.

Κατόπιν πέρασαν στη διπλανή αίθουσα και αφαίρεσαν πέντε σχέδια του Εντγκάρ Ντεγκά και έναν αυτοκρατορικό ασημί αετό της ναπολεόντειας Γαλλίας.

Στο τέλος πήγαν και σε μια τρίτη αίθουσα, πάντα στον ίδιο όροφο, και έκλεψαν έναν πίνακα του Μανέ. Προσπάθησαν να βγάλουν και μια σημαία του Βοναπάρτη από τον τοίχο, δεν τα κατάφεραν όμως.

Ως τις 2:45 τα ξημερώματα είχαν γίνει άφαντοι. Πήγαν μάλιστα δύο φορές στο αυτοκίνητο, ώστε να μεταφέρουν με ασφάλεια τα πολύτιμα κλοπιμαία. Το μουσείο ήταν εφοδιασμένο με αισθητήρες κίνησης, κι έτσι όλες τους οι κινήσεις καταγράφηκαν.

Οι φύλακες παρέμειναν δεμένοι και με χειροπέδες στο υπόγειο ως τις 8:15 το πρωί της επομένης, όταν έφτασε η αστυνομία. Μέσα σε 81 λεπτά, έργα τέχνης άνω των 500 εκατ. δολαρίων έκαναν φτερά.

Και 30 χρόνια μετά, παραμένουν άφαντα…

Οι ατελέσφορες έρευνες

Οι δύο ληστές κατάφεραν με το απλό σχέδιό τους να παραστήσουν τους αστυνομικούς να αφοπλίσουν και να δέσουν τους φύλακες μέσα σε 11 λεπτά από την ώρα που χτύπησαν το κουδούνι.

Το μόνο που τους ζήτησαν ήταν να παραμείνουν ήσυχοι στο υπόγειο. Τους υποσχέθηκαν μάλιστα πως αν εκτελούσαν την απλή αυτή διαταγή, τότε σε έναν χρόνο θα λάμβαναν ανταμοιβή για τη συνεργασία τους.

Μέσα σε μία ώρα, αφαίρεσαν πίνακες από τις κορνίζες τους και έσπασαν ακόμα και τις προστατευτικές γυάλινες προθήκες που έφεραν κάποιοι. Το μουσείο είχε ωστόσο πολλά ακόμα έργα τέχνης και κάποια ήταν ακόμα ακριβότερα.

Η αστυνομία ένιωσε από την πρώτη στιγμή πως η επιλογή τους δεν ήταν καθόλου τυχαία. Γιατί δεν άρπαξαν δηλαδή τον Τισιανό, το ακριβότερο έργο τέχνης του μουσείου, και πήραν τη μικρή αυτοπροσωπογραφία του Ρέμπραντ. Ή δεν ήξεραν τίποτα από τέχνη ή, αντιθέτως, ήξεραν πολύ καλά τι έπρεπε να πάρουν.

Η δουλειά τους εξάλλου παραήταν επαγγελματική. Για μέρες και μέρες ξεψάχνιζαν οι αρχές το μουσείο για ίχνη και δεν βρήκαν ποτέ και τίποτα. Η απουσία στοιχείων ήταν τρομακτική.

Το μουσείο έφτασε το 2018 την αμοιβή στα 10 εκατ. δολάρια (από τα 5 εκατ. που ήταν) «για πληροφορίες που θα καταλήξουν ευθέως στην ανάκτηση και των 13 έργων σε καλή κατάσταση».

Δίνει ακόμα και σήμερα 100.000 δολάρια μόνο για τον αετό του Βοναπάρτη. Πιστεύοντας φυσικά πως τα αστρονομικά αυτά ποσά θα έκαναν πολλά στόματα να ανοίξουν. Κι όμως!

Παρά τις κάποιες φορές υποσχόμενες έρευνες των ομοσπονδιακών, η ληστεία στο μουσείο Gardner παραμένει ανεξιχνίαστη. FBI και γενική εισαγγελία των ΗΠΑ αναζητούν ακόμα στοιχεία για τη διαλεύκανση της υπόθεσης, αν και πλέον το πράγμα έγινε ακόμα πιο δύσκολο.

Και εξηγούμαστε…

Μπορεί οι έρευνες να μην απέδωσαν καρπούς ήδη από το 1990, στα επόμενα ωστόσο χρόνια το FBI είχε φτάσει κοντά σε μια τοπική σπείρα κακοποιών με στενούς δεσμούς με τη Μαφία. Και Μαφία στη Βοστόνη και τη Μασαχουσέτη σήμαινε άλλοτε ένα πράγμα: Γουάιτι Μπάλτζερ.

«Αν αυτοί οι πίνακες δεν εντοπιστούν, και ελπίζω να μη συμβεί κάτι τέτοιο, αυτό δεν θα είναι λόγω έλλειψης προσπαθειών από το FBI, το μουσείο και τη γενική εισαγγελία», είχε δηλώσει όλο νόημα ο πράκτορας του FBI, Geoff Kelly, που ηγούνταν της 12χρονης έρευνας.

Το FBI είπε ότι ξεψάχνισε τον «νονό» της Βοστόνης, αλλά και τον ΙΡΑ, που είχε συνδέσμους στη Βοστόνη, αλλά δεν προέκυψε τίποτα εναντίον τους.

Οι ομοσπονδιακοί πίστεψαν όμως αρκετές φορές πως έφτασαν κοντά στην εξιχνίαση της υπόθεσης, μιλώντας σταθερά για τη Μαφία της πόλης και τα πλοκάμια της.

Κάποια στιγμή οι ομοσπονδιακοί θεώρησαν πως είχαν εντοπίσει τους κλεμμένους πίνακες σε δύο πιθανές περιοχές (Κονέκτικατ ή Φιλαδέλφεια) και έδιναν δική τους αμοιβή για περισσότερες πληροφορίες.

Το 2013 μάλιστα εμφανίστηκαν εξαιρετικά σίγουροι για την ταυτότητα των ληστών. Ποιοι ήταν; Δεν μάθαμε ποτέ, καθώς το FBI είπε πως είχαν πεθάνει και το αδίκημα είχε παραγραφεί από το 1995!

Οι έρευνες δεν σταμάτησαν ωστόσο, γιατί ναι μεν κανείς δεν θα την πλήρωνε για τη ληστεία, τα έργα παρέμεναν ωστόσο άφαντα. Και το μουσείο τα ήθελε διακαώς. Η ανεύρεσή τους ήταν πια θέμα τιμής για το FBΙ.

Στα 30 αυτά χρόνια έχουν ανακριθεί είναι η αλήθεια ένας απίστευτος αριθμός ανθρώπων. Από απλοί επισκέπτες του μουσείου στις μέρες πριν από τη ληστεία μέχρι σεσημασμένοι κλέφτες έργων τέχνης, γκάγκστερ, ακόμα και μικροκακοποιοί.

Το μόνο στοιχείο που απέμεινε κάποια στιγμή στους ομοσπονδιακούς πράκτορες ήταν ένας ηλικιωμένος μαφιόζος της Βοστόνης. Ο Robert Gentile ήταν στη φυλακή για μια υπόθεση όπλων και οι αρχές τον είχαν στριμώξει.

Επισήμως ο Gentile ήταν ένας πωλητής μεταχειρισμένων αυτοκινήτων που τον είχαν βουτήξει το 2018 για οπλοκατοχή και έφαγε 54 μήνες. Ο «νονός» έλεγε μάλιστα πως η υπόθεση ήταν στημένη από το FBI για να μιλήσει για τη ληστεία του μουσείου. Τον απειλούσαν χρόνια είπε με φυλακή αν δεν άνοιγε το στόμα του, τουλάχιστον από το 2010.

Ο ίδιος έλεγε και εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι δεν γνωρίζει τίποτα. Η χήρα ωστόσο του στενότερου συνεργάτη του, επίσης διαβόητου μαφιόζου της Βοστόνης, Robert Guarente, είχε ομολογήσει στους πράκτορες ότι είχε δει με τα μάτια της τον σύζυγό της να δίνει στον Gentile έναν από τους κλεμμένους πίνακες.

Το FBI πιστεύει πως ο Guarente είχε πάρει τους πίνακες από τους ίδιους τους κλέφτες, χωρίς μεσάζοντες.

Οι πράκτορες έψαξαν το 2012 σημεία που συνδέονταν με τους δύο κακοποιούς και βρήκαν «ενοχοποιητικά στοιχεία» για τον Gentile στο σπίτι του: αστυνομικά καπέλα, πλαστά σήματα, 20.000 δολάρια σε μετρητό, όπλα, αλλά και μια λίστα με τα ονόματα των κλεμμένων πινάκων και τις τιμές τους στη μαύρη αγορά.

Ο Gentile ισχυρίστηκε πως η λίστα ήταν από έναν σύνδεσμο στη Μασαχουσέτη, προκειμένου να εκμεταλλευτούν τον ντόρο με τα περίφημα κλοπιμαία μήπως και εξαπατήσουν κάναν αφελή συλλέκτη.

Ο ανιχνευτής ψεύδους ωστόσο κατέληξε πως υπάρχει… 99,9% πιθανότατα να ψεύδεται ο Gentile για την αθωότητά του. Ο χρόνος που πέρασε ωστόσο στη φυλακή δεν απέδωσε καρπούς και ο κακοποιός αποφυλακίστηκε τον Μάρτιο του 2019 λόγω καλής διαγωγής, εκτίοντας 35 μήνες από την ποινή του.

Ίσως ήταν η τελευταία ευκαιρία να μάθει κάτι για την υπόθεση το FBI, καθώς όλος αυτός ο πυκνός ιστός από υπόπτους, συνδέσμους, θεωρίες, ακόμα και βεβαιότητες, δεν έβγαλε ποτέ λαβράκι.

Το μόνο που έχει μείνει από τη θρασύτατη ληστεία, τη μεγαλύτερη κλοπή έργων τέχνης από ιδιώτη, είναι αυτές οι αδειανές κορνίζες στους τοίχους του μουσείου, ως μια διαχρονική λες υπενθύμιση για το κακό που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος…

 

.newsbeast