Ο Ρώσος πρόεδρος Βαντίμιρ Πούτιν έκανε το εμβόλιο κατά του κορονοϊού και νοιώθει καλά, δήλωσε ο εκπρόσωπος του Ρώσου προέδρου Ντμίτρι Πεσκόφ στο πρακτορείο TASS, προσθέτοντας ότι αύριο Τετάρτη θα έχει μια πλήρη εργάσιμη ημέρα.

«Ο Πούτιν έκανε το εμβόλιο του κορονοϊού. Αισθάνεται καλά. Αύριο θα έχει μια πλήρη εργάσιμη ημέρα», δήλωσε ο Πεσκόφ.

Νωρίτερα σήμερα το Κρεμλίνο ανακοίνωσε ότι σκόπιμα αποφάσισε να μην αποκαλύψει την ονομασία του ρωσικού εμβολίου που επρόκειτο να λάβει ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν.

«Σκόπιμα δεν λέμε ποιο εμβόλιο θα κάνει ο πρόεδρος, σημειώνοντας ότι και τα τρία ρωσικά εμβόλια είναι απολύτως αξιόπιστα και αποτελεσματικά», είχε δηλώσει στους δημοσιογράφους ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Ζαν Ιβ Λεντριάν διαβεβαίωσε σήμερα από το Κάιρο πως η Γαλλία έχει «βαθύ σεβασμό για το Ισλάμ», κατά τη διάρκειας μιας επίσκεψης «κατευνασμού» προς τον αραβικό κόσμο, αναφορικά με το θέμα των σκίτσων του προφήτη Μωάμεθ.

Ο Λεντριάν είχε συνομιλίες με τον πρόεδρο της Αιγύπτου Άμπντελ Φάταχ αλ Σίσι, σε μια συνάντηση που διήρκησε δύο ώρες. Κατόπιν, συναντήθηκε με τον Αιγύπτιο ομόλογό του Σάμεχ Σούκρι, σύμφωνα με το υπουργείο Εξωτερικών της Γαλλίας.

«Υπενθύμισα και υπενθυμίζω από εδώ τον βαθύ σεβασμό που νιώθουμε για το Ισλάμ», δήλωσε ο Γάλλος ΥΠΕΞ, κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου.

«Αυτό εναντίον του οποίου δίνουμε μάχη είναι η τρομοκρατία, η κατάχρηση της θρησκείας, ο εξτρεμισμός», συμπλήρωσε, διαβεβαιώνοντας πως θα «εξηγήσει, εάν χρειαστεί, αυτή τη μάχη».

Επιπλέον, ο Ζαν Ιβ Λεντριάν αναφέρθηκε με τους συνομιλητές του και στο θέμα της Λιβύης. «Οι εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων πηγαίνουν προς τη σωστή κατεύθυνση», σημείωσε, κάνοντας λόγο για την συμφωνία κατάπαυσης του πυρός και την οργάνωση του πολιτικού διαλόγου μεταξύ των Λιβύων.

«Έχουμε τις ίδιες αναλύσεις και τις ίδιες αξιώσεις (με τους Αιγύπτιους)», τόνισε, αναφερόμενος στο αίτημα για αποχώρηση των ξένων μισθοφόρων και τον σεβασμό στο εμπάργκο όπλων των Ηνωμένων Εθνών.

 Οι εξελίξεις απόψε στις «Άγριες Μέλισσες» είναι καταιγιστικές.

Ηκατάθεση του Θωμά για τον φόνο του Γιάννου έχει πέσει σαν κεραυνός εν αιθρία και η δίκη σταματάει προσωρινά. Στο σπίτι των Σεβαστών, ο Κωνσταντής και ο Μελέτης τους βρίσκουν όλους απέναντι παρά τις προσπάθειες της Μυρσίνης να θολώσει τα νερά. Ο Μιλτιάδης επιβεβαιώνει τους χειρότερους φόβους του και ο Λάμπρος με τη Βιολέτα πιστεύουν πως θα γυρέψει εκδίκηση από τον Δούκα. Ο Νέστορας μαθαίνει πως πλησιάζει η ώρα της σύλληψης του Μπεκιάρη και φοβάται μήπως ο Κυπραίος εξαφανιστεί μετά την κατάθεσή του. Η Δέσπω, με τις γυναίκες του χωριού, αναγκάζουν τον Σταμάτη να δώσει το πολυπόθητο διαζύγιο στη Βιολέτα. Η Ανέτ δίνει στον Μελέτη τα λεφτά που της ζήτησε για ν’ αγοράσει τα χωράφια του Κλεομένη, ενώ ο Νικηφόρος αντιμετωπίζει την Ελένη σε μια προσπάθεια να μάθει την αλήθεια. Η Ελένη και ο Λάμπρος, για πρώτη φορά, είναι αισιόδοξοι για μια πιο επιεική έκβαση της δίκης. Ο εισαγγελέας ξεκινά την ανακριτική διαδικασία και όλοι καλούνται να καταθέσουν. Ο Κωνσταντής νιώθει το βάρος των ενοχών στις πλάτες του. Θα αντέξει την πίεση της ανάκρισης;

Δείτε τι θα γίνει στις Άγριες Μέλισσες στο επεισόδιο 11 την Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου.

Άγριες Μέλισσες, Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου – Επεισόδιο 11: Η κατάθεση του Θωμά για τον φόνο του Γιάννου έχει πέσει σαν κεραυνός εν αιθρία και η δίκη σταματάει προσωρινά. Στο σπίτι των Σεβαστών, ο Κωνσταντής και ο Μελέτης τους βρίσκουν όλους απέναντι παρά τις προσπάθειες της Μυρσίνης να θολώσει τα νερά.

Ο Μιλτιάδης επιβεβαιώνει τους χειρότερους φόβους του και ο Λάμπρος με τη Βιολέτα πιστεύυν πως θα γυρέψει εκδίκηση από τον Δούκα. Ο Νέστορας μαθαίνει πως πλησιάζει η ώρα της σύλληψης του Μπεκιάρη και φοβάται μήπως ο Κυπραίος εξαφανιστεί μετά την κατάθεσή του. Η Δέσπω, με τις γυναίκες του χωριού, αναγκάζουν τον Σταμάτη να δώσει το πολυπόθητο διαζύγιο στη Βιολέτα.

Η Ανέτ δίνει στον Μελέτη τα λεφτά που της ζήτησε για ν’ αγοράσει τα χωράφια του Κλεομένη, ενώ ο Νικηφόρος αντιμετωπίζει την Ελένη σε μια προσπάθεια να μάθει την αλήθεια. Η Ελένη και ο Λάμπρος, για πρώτη φορά, είναι αισιόδοξοι για μια πιο επιεική έκβαση της δίκης. Ο εισαγγελέας ξεκινά την ανακριτική διαδικασία και όλοι καλούνται να καταθέσουν.

Ο Κωνσταντής νιώθει το βάρος των ενοχών στις πλάτες του. Θα αντέξει την πίεση της ανάκρισης;

Δείτε τι θα γίνει τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδας στο ourlife.gr

Νέες ανατροπές συγκλονίζουν το Διαφάνι στα επόμενα επεισόδια των «Αγριων μελισσών». Η εκπομπή «Ευτυχείτε» του OPEN εξασφάλισε αποκλειστικά πλάνα από το επόμενο επεισόδιο της δραματικής σειράς εποχής του ΑΝΤ1, το οποίο θα προβληθεί τη Δευτέρα 29 Ιουνίου. 

Ο Μιλτιάδης δεν παίρνει τις απαντήσεις που θέλει αλλά στο μυαλό του κυριαρχεί, πλέον, η σκέψη πως ο Μελέτης έχει σχέση με τον θάνατο του Γιάννου. Παράλληλα, η Ανέτ αποφασίζει να του πει όλη την αλήθεια, φέρνοντας τον Μιλτιάδη σε ακόμα χειρότερη κατάσταση. Την ίδια στιγμή στο σπίτι των Σεβαστών, επικρατεί μεγάλη αναστάτωση εξαιτίας της απόφασης της Πηνελόπης να τερματίσει τον γάμο της, όμως ο Δούκας βρίσκει μια λύση που θα κρατήσει τον Κλεομένη κοντά της. 

Ο Κυπραίος, με τη βοήθεια ενός άντρα από το ένοχο παρελθόν του, προσπαθεί να ρίξει στάχτη στα μάτια του Νέστορα. Θα καταφέρει να ξεγλιστρήσει κι αυτήν την φορά; Το ίδιο βράδυ, όλο το χωριό μαζεύεται στο καφενείο της Βιολέτας για να παρακολουθήσει μια παράσταση Καραγκιόζη, ενώ ο Ιορδάνης και η Δρόσω ανακοινώνουν τους αρραβώνες τους. Ο Μελέτης παίρνει μια απόφαση που θα είναι καθοριστική για τις ζωές όλων ενώ η Ασημίνα, νιώθοντας γι’ ακόμα μια φορά προδομένη από τις αδελφές της, αποφασίζει να τα τινάξει όλα στον αέρα.

«Άδεια η πόλη, πού πήγαν όλοι…». Σχεδόν πάντα θα υπάρχει κάποιος στίχος ενός τραγουδιού που θα ταιριάζει γάντι με μια περίσταση. Και αυτός ο στίχος του τραγουδιού του Βασίλη Παπακωνσταντίνου ήρθε στο μυαλό μου, σαν είδα τους άδειους δρόμους της Κορίνθου. Καθημερινή, σε ώρα αιχμής, είναι όλοι εξαφανισμένοι. Ή μάλλον, σχεδόν όλοι… Οι δρόμοι είναι άδειοι και τα αυτοκίνητα που περνάνε, ελάχιστα. Οι άνθρωποι στους δρόμους και αυτοί λίγοι. Η πόλη στην εποχή του κορονοϊου…

 

Περίεργο συναίσθημα. Θα πρέπει να τρομάξω; Θα πρέπει να με πιάσει μελαγχολία; Πανικός; Πάντως, σε μια σύντομη βόλτα μου για να δω πώς είναι η πόλη αυτές τις ημέρες, δεν ένιωσα σαν τον… Γουίλ Σμιθ στο Legend. Γιατί, η αλήθεια είναι πως έξω κυκλοφορεί κόσμος. Χωρίς σακούλες σούπερ μάρκετ, που υποτίθεται ότι πλέον βγαίνεις έξω για τις βασικές ανάγκες, χωρίς μέτρα προστασίας. Γιατί ναι, ο κόσμος που κυκλοφορεί, δεν φοράει στην πλειοψηφία του μάσκες. Ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν λάβει τα απαραίτητα μέτρα προστασίας. Και ναι, το όλο σκηνικό, σε μία καθημερινή, θυμίζει Κυριακή νωρίς το πρωί σε μία πόλη της περιφέρειας.

 

 

Οι νέοι κοιμούνται στα σπίτια μετά το ξενύχτι και στους δρόμους κυκλοφορούν περισσότερο ηλικιωμένοι. Συνήθως φορώντας τα καλά τους για να πάνε στην κυριακάτικη λειτουργία. Μόνο που τώρα, οι ηλικιωμένοι που κυκλοφορούν -ναι γιατί στους άδειους δρόμους στην εποχή του κορονοϊού και της καραντίνας, κάποιοι παππούδες επιμένουν να βγαίνουν εκτός σπιτιού- δεν φορούν τα καλά τους. Όμως, κυκλοφορούν, σαν να μην έχουν συνειδητοποιήσει το μέγεθος τους προβλήματος. Σαν να μην υπολογίζουν τη δύναμη του εχθρού, που ακούει στο όνομα… κορονοϊός.

 

Η «καραντίνα» μακριά από την Αθήνα

Και, όχι, μόνο οι μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι. Αλλά και οι νεότεροι. Η αλήθεια είναι πως η καθημερινότητά μας άλλαξε δραματικά από τη μία στιγμή στην άλλη. Απότομα, χωρίς να μας αφήσει το περιθώριο να καταλάβουμε τι είναι αυτό που μας βρήκε. Στην επαρχία, δε, είναι ακόμη πιο δύσκολο να το καταλάβεις.

 

Μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα, τον συνωστισμό και τα γεμάτα μέσα μεταφοράς, στην επαρχία έχεις αυτή την ψευδή εντύπωση της «ασφάλειας». Αυτή η αίσθηση του ανοιχτού χώρου σε κάνει να πιστεύεις πως ξορκίζεις τον κορονοϊό και κάθε μορφής ιό που σε απειλεί.

 

 

Κι από την άλλη, είναι τέτοια η δύναμη της συνήθειας και η ελευθερία που πάντα νιώθεις στην επαρχία, που στην εποχή της καραντίνας είναι σαν να ζητάς σε έναν αετό, να μπει στο κλουβί! Πώς να εξηγήσεις στον παππού ότι πλέον το παγκάκι στην παραλία, όπου καθόταν με τους φίλους του και χάζευαν τη θάλασσα, είναι πια μια επικίνδυνη για τη ζωή τους συνήθεια;

 

Πώς να εξηγήσεις στο παιδί ότι δεν μπορεί να πάει απέναντι στην παιδική χαρά να συναντήσει τους φίλους του; «Μα είναι απέναντι από το σπίτι; Και είναι μόνο τα παιδιά της γειτονιάς». Πώς να του εξηγήσεις ότι αυτό, πλέον, είναι επικίνδυνο, χωρίς να το τρομάξεις;

 

Πώς να εξηγήσεις στα νεαρά παιδιά ότι πρέπει να μείνουν στο σπίτι τους; Μάλλον, σε αυτή την περίπτωση οι εξηγήσεις δεν πιάνουν και πολύ τόπο. Γιατί, τα βράδια μικρές παρέες νεαρών παιδιών κυκλοφορούν στους δρόμους της πόλης. Αράζουν στο άγαλμα του Πήγασου, κλασικό σημείο συνάντησης στην Κόρινθο και προ κορονοϊού ένα μέρος που έσφυζε από ζωή, με μικρούς και μεγάλους να απολαμβάνουν εκεί τη βραδιάτικη βόλτα τους.

 

Οι πρώτες ημέρες του «Μένουμε σπίτι»

Τις πρώτες ημέρες του «Μένουμε σπίτι», τότε που έκλεισαν τα σχολεία και ξεκίνησαν τα πρώτα αυστηρά μέτρα, ελάχιστοι ήταν εκείνοι που είχαν καταλάβει τι γίνεται. Ο καιρός άκρως ανοιξιάτικος και οι περισσότεροι αισθάνονταν και συμπεριφέρονταν σαν να ήμασταν σε διακοπές του Πάσχα.

 

Οι παιδικές χαρές ήταν γεμάτες. Μικρά και μεγαλύτερα παιδιά, μαμάδες ή παππούδες που τα συνόδευαν, ήταν όλοι εκεί. Οι καφετέριες γεμάτες με κόσμο που απολάμβανε τον καφέ του κάτω από τον ήλιο. Οι δρόμοι γεμάτοι με πεζούς, αλλά και αυτοκίνητα.

 

 

Και το σαββατοκύριακο, όλοι στην παραλία. Αν έκανες μία βόλτα, είχες την εντύπωση ότι ήταν Δεκαπενταύγουστος. Τόσος κόσμος. Και αν έλεγες κάτι, η απάντηση που έπαιρνες ήταν: «Υπερβολές, είναι ανοιχτός χώρος». Στην εκκλησία, επίσης, κόσμος. Παππούδες και γιαγιάδες, ήταν εκεί κανονικά στο στασίδι. Λίγοι εκείνοι που είχαν πάρει μέτρα προστασίας.

 

Τις επόμενες ημέρες, ήρθαν και άλλα πιο αυστηρά μέτρα από την Κυβέρνηση. Έκλεισαν οι καφετέριες, τα εστιατόρια, τα κλαμπ, μετά και τα εμπορικά καταστήματα. Ο κόσμος άρχισε να συνειδητοποιεί ότι η κατάσταση είναι σοβαρή. Οι παιδικές χαρές άδειασαν, το ίδιο και οι παραλίες. Η κατάσταση που ζούμε είναι πρωτόγνωρη και οι περισσότεροι το έχουν πια καταλάβει. Υπάρχουν, όμως, ακόμη εκείνοι που εξακολουθούν να ζουν στον δικό τους κόσμο. Και είναι για εκείνους, μια Κυριακή πρωί στην Κόρινθο.

 

Τα χωριά στην εποχή του κορονοϊού

Αυτή την απότομη αλλαγή στην καθημερινότητά μας είναι ακόμη πιο δύσκολο να τη συνειδητοποιήσεις σε ένα χωριό. Να την επεξεργαστείς και από τη μια στιγμή στην άλλη να αλλάξεις τις συνήθειές σου. Ή μάλλον, να αλλάξεις τη φύση σου…. την ελεύθερη φύση σου.

 

Γιατί εδώ και αν είναι δύσκολο να εξηγήσεις στα παιδιά που μαζεύονταν στη γειτονιά να παίξουν, ότι πια δεν μπορούν να το κάνουν. Να εξηγήσεις στο παιδί που όλη τη μέρα ήταν έξω, να μπει τώρα μέσα στο σπίτι. Να εξηγήσεις στο παιδί που έπαιζε στα χώματα και που αν του έπεφτε κάτι κάτω, απλά το σκούπιζε στη μπλούζα του και μετά το έτρωγε, πως τώρα πρέπει συνέχεια να απολυμαίνει τα χέρια του. Πως τώρα δεν πρέπει να βάζει τα χέρια του συνεχώς στο πρόσωπό του.

 

 

Ξέρω ακούγεται περίεργο, μα αν έχεις μεγαλώσει σε χωριό, ξέρεις ότι η ατομική υγιεινή περιοριζόταν σε ένα απλό πλύσιμο των χεριών. Και μετά σε ένα μπάνιο για να καθαρίσεις από τα χώματα που είχαν φτάσει μέχρι το κεφάλι. Ξέρω, το σχολαστικό πλύσιμο των χεριών είναι το αυτονόητο και δεν είναι μόνο τώρα με τον κορονοϊό. Αλλά να που έπρεπε να έρθει μια πανδημία για να μάθουμε όλοι – σε πόλεις και χωριά – το αυτονόητο.

 

Και στο χωριό, οι πρώτες ημέρες του περιορισμού ήταν περίεργες. Είπαμε, από τη μια στιγμή στην άλλη δε μπορείς να αλλάξεις την καθημερινότητά σου. Ειδικά, σε ένα χωριό όπου ο ένας γνωρίζει τον άλλον, αυτή η αίσθηση της ασφάλειας είναι ακόμη πιο έντονη. Αυτό που ξέρεις ακόμη και πότε θα βήξει ο γείτονας, σε κάνει να νιώθεις ασφαλής, σίγουρος, να συνεχίζεις την καθημερινότητά σου.

 

«Θα πάω στο χωριό να κοινωνήσω γιατί είναι λίγοι. Και ξέρω και ποιος είναι ο διπλανός μου, όχι όπως την πόλη», μου είπε το περασμένο σαββατοκύριακο η αδελφή μου, πριν η Κυβέρνηση πάρει την απόφαση και για τις εκκλησίες. Και βρήκα απόλυτα λογική τη σκέψη της. Αυτή η δήθεν «ασφάλεια» που λέγαμε; Που, όμως, είναι παγίδα. Μια παγίδα που καλούμαστε τώρα, να την αποφύγουμε, για το καλό όλων μας.

 

Η καθημερινότητά μας άλλαξε, καλούμαστε να αλλάξουμε κι εμείς

Και αν στην πόλη, υπάρχει κόσμος «αδάμαστος» που δε λέει να συμμορφωθεί και συμπεριφέρεται με ανωριμότητα, στο χωριό συμμορφώθηκαν πιο εύκολα. Τα καφενεία του χωριού έκλεισαν. Μία κατάσταση πρωτόγνωρη, αφού ποτέ κανείς δεν έχει ζήσει κάτι παρόμοιο.

 

 

Να είναι κλειστό το καφενείο και οι άνδρες να μένουν τα βράδια στο σπίτι. Να πηγαίνεις στο μπακάλικο κι ενώ πριν κορονοϊού, ψώνιζες ακόμη και γυρνώντας από το κτήμα με τα χέρια βρώμικα, τώρα σου έχουν στον πάγκο το αντισηπτικό. Και στη γειτονιά, εκεί που μαζεύονταν τα πρωινά σε ένα σπίτι για τον καθιερωμένο καφέ, τώρα βγαίνει η καθεμιά στην αυλή και από μακριά μιλάνε για λίγα λεπτά, ίσα για να μη χάνεται η επαφή. Ίσα για να μη νιώθεις, αετός μέσα σε ένα κλουβί.

 

Ναι, η καθημερινότητά μας άλλαξε δραματικά από τη μια στιγμή στην άλλη. Όμως, τώρα καλούμαστε να αλλάξουμε κι εμείς. Και όπως κάθε τι καλό ή κακό συμβαίνει στη ζωή σου, σου φέρνει κι ένα δίδαγμα, έτσι και με τον κορονοϊό πρέπει να πάρουμε το ένα και μοναδικό δίδαγμα, αυτό της ατομικής ευθύνης.

 

Και το κυριότερο, δεν θα πρέπει να περιμένουμε ο ιός να χτυπήσει τη διπλανή πόρτα για να ταραχθούμε. Το γεγονός ότι στην Κόρινθο δεν υπάρχει μέχρι στιγμής κάποιο επιβεβαιωμένο κρούσμα, δε σημαίνει ότι είμαστε το γαλατικό χωριό, που δεν μας αγγίζει ο εχθρός. Κι αυτό ισχύει για όλες τις πόλεις ή τις περιοχές που ο κορονοϊός σήμερα δεν τις έχει «χτυπήσει».

www.newsbeast.gr