Από το συναίσθημα του φόβου και πρωτίστως του φόβου της αποτυχίας, πηγάζει συνήθως το άγχος των εξετάσεων που είναι ιδιαίτερα κοινό μεταξύ των υποψηφίων των Πανελληνίων Εξετάσεων.
 
Βλέποντας το άγχος από την παιδική και εφηβική σκοπιά, πίσω του κρύβονται πεποιθήσεις σχετικά με το πόσο σημαντικό είναι για τα παιδιά ή και για τους άλλους να τα πάνε καλά και να πετύχουν, όπως εξηγεί η επιστημονική ομάδα του «Μαζί για το Παιδί».

Με άλλα λόγια, τα παιδιά έχουν αγωνία για το ποιες θα είναι οι συνέπειες αν δεν τα καταφέρουν, ή αν θα αλλάξει ο τρόπος που τους βλέπουν οι σημαντικοί τους άνθρωποι (οικογένεια, φίλοι, δάσκαλοι). Έτσι, μπορεί την συγκεκριμένη περίοδο να παρατηρήσουμε ότι εκνευρίζονται ή ταράσσονται πιο εύκολα, ότι αυξάνουν έντονα την προσπάθεια τους (ενδεχομένως μέχρι και σε σημείο εξάντλησης) ή και το αντίθετο, ότι αναβάλλουν συνεχώς το να διαβάσουν και αποφεύγουν τις σχολικές τους υποχρεώσεις.

 Η θέση των ενηλίκων
 
Από την μεριά των γονέων και των εκπαιδευτικών, συνειδητά αλλά και ασυνείδητα, ίσως υπάρχει αγωνία για τη σχολική επίδοση διότι έχει συσχετιστεί με τη μελλοντική πορεία και ευτυχία του παιδιού. Έτσι, και οι ενήλικες μπορεί να σκέφτονται υπερβολικά το μέλλον και το τι μπορεί να συμβεί αν τα πράγματα δεν πάνε τώρα καλά. Επίσης, μπορεί να παρακολουθούν στενά τη μελέτη και το πόσο χρόνο αφιερώνει το παιδί στο διάβασμα ή και να αναζητούν διαρκώς τρόπους για να βοηθήσουν περισσότερο τη μαθησιακή διαδικασία.

Άθελα μας αυτή η στάση έχει ως αποτέλεσμα το παιδί να αντιληφθεί το δικό μας άγχος και να πιστέψει πως μόνο η επίδοση του είναι σημαντική.

Άρα, ως ενήλικες τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να στηρίξουμε το παιδί χωρίς να αυξήσουμε την υπάρχουσα πίεση;

● Εξασφαλίζουμε ένα ήρεμο και χωρίς εντάσεις περιβάλλον.

 ● Ενθαρρύνουμε το παιδί να κάνει τα πράγματα που το ευχαριστούν και το χαλαρώνουν.

● Ρωτάμε πως νιώθει και ακούμε τι έχει να μας πει χωρίς να βιαστούμε να το καθησυχάσουμε.

● Ρωτάμε πως μπορούμε να βοηθήσουμε χωρίς να προτείνουμε δικές μας λύσεις.

● Λέμε πως καταλαβαίνουμε γιατί νιώθει άγχος και πως είναι φυσιολογικό να το αισθάνεται.

● Εξηγούμε ότι όλοι μας κάνουμε λάθη και μπορούμε να έχουμε και αποτυχίες.

● Θυμίζουμε στο παιδί εμπόδια που έχει ξεπεράσει για να το ενδυναμώσουμε.

● Λέμε πως ακόμα και αν τα πράγματα δεν πάνε όπως θέλει, θα είμαστε δίπλα του για να βρει νέες λύσεις και δεν θα αλλάξει ο τρόπος που το βλέπουμε.

● Αν θέλουμε, φέρνουμε και παραδείγματα από την δική μας εμπειρία με στόχο το παιδί να απενοχοποιήσει ό, τι δύσκολο προκύψει (πχ. “Και εγώ θυμάμαι στην ηλικία σου δεν τα είχα πάει καλά σε αυτές τις εξετάσεις και ήμουν στεναχωρημένος, ωστόσο βρήκα τρόπο να κάνω αυτό που ήθελα…”).

Ποια πράγματα είναι προτιμότερο να αποφεύγουμε;
● Να υποτιμάμε τα συναισθήματα του παιδιού.

● Να το καθησυχάζουμε διαρκώς λέγοντας του πως δεν πειράζει ή να μην ανησυχεί.

● Να αποκλείουμε την πιθανότητα αποτυχίας.

● Να του υπενθυμίζουμε λάθη που έχει κάνει.

● Να υπογραμμίζουμε ότι η προσπάθεια του δεν είναι αρκετή, ακόμα και αν όντως πιστεύουμε ότι μπορεί να κάνει περισσότερα.

● Να το κατακλύζουμε με υπερβολικό αριθμό συμβουλών ή ιδεών για το τι μπορεί να γίνει καλύτερα, ιδίως όταν έρχεται το παιδί σε εμάς για να μοιραστεί το άγχος του και άρα δεν είναι σε ηρεμία για να διαχειριστεί νέες πληροφορίες.

Χρήσιμες συμβουλές για τα παιδιά
Με τα παιδιά που μπορεί να διαβάζουν αυτό το διάστημα έχουμε να μοιραστούμε τις παρακάτω ιδέες:

● Φροντίστε να έχετε ελεύθερο χρόνο και ποικιλία στη δραστηριότητες σας.

● Εκφράστε το πως νιώθετε σε φίλους και σε ενήλικες με τους οποίους αισθάνεστε ασφάλεια.

● Μην προσπαθείτε να αποφύγετε το άγχος σας. Προσπαθεί απλά να σας θυμίσει ότι θέλετε να τα πάτε καλά. Παρατηρήστε το και αφήστε το να φύγει μόνο του.

● Μην ταυτίζετε την επιτυχία με έναν βαθμό ή με ένα πανεπιστήμιο.

● Επικεντρωθείτε σε ένα βήμα την φορά. Όπως λέει μία χιουμοριστική ινδική παροιμία: – Πως τρώμε έναν ελέφαντα; – Μπουκιά, μπουκιά!

● Προσπαθήστε να φροντίζετε τον εαυτό σας σε όλους τους τομείς (ύπνο, κίνηση, φαγητό) και να σας συμπεριφέρεστε γενικά με ευγένεια, όπως θα φερόσασταν σε έναν φίλο σας.

Σε περίπτωση που παρατηρείτε πως το άγχος για τις εξετάσεις προκαλεί πολλαπλές δυσκολίες στην καθημερινότητα, μην διστάσετε να απευθυνθείτε στην τηλεφωνική Γραμμή 11525 του “Μαζί για το Παιδί” η οποία λειτουργεί Δευτέρα έως Παρασκευή 09:00-21:00.

Cnn.gr

Η Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια Αιμιλία Αξιωτίδου συμβουλεύει: «Βιώστε αυτές τις πρωτόγνωρες γιορτές με έναν τρόπο πιο εσωτερικό πιο αυθεντικό και πιο αληθινό μαζί με τα παιδιά σας…».

Τις φετινές γιορτές τα πράγματα είναι πιο πιεστικά καθώς εκτός από το συνηθισμένο στρες που φέρνει η περίοδος των γιορτών προστίθεται και το άγχος της πανδημίας που επιβαρύνει τόσο τους ενήλικες όσο και τα παιδιά. Αυτή η δοκιμασία που περνά ολόκληρος ο πλανήτης ανάγκασε πολλούς από εμάς να περάσουμε αυτές τις δυσκολίες μόνοι μας χωρίς τους δικούς μας δίπλα μας. Οι μικρές και σκοτεινές μέρες του Νοέμβρη και του Δεκέμβρη αυξάνουν τα επίπεδα στρες ειδικότερα σε ανθρώπους που ζουν μέσα σε οικογενειακές καταστάσεις πολύπλοκες με οικονομικούς περιορισμούς κι άλλες δυσκολίες. Δυστυχώς η υγειονομική και οικονομική κρίση που βιώνουμε θα διογκώσει ακόμη περισσότερο αυτές τις δυσκολίες και γι’ αυτό είναι σημαντικό αυτές τις γιορτές να τις βιώσουμε με ένα τρόπο πιο εσωτερικό πιο αυθεντικό και πιο αληθινό μαζί με τα παιδιά μας. Δεν μπορούμε να τηρήσουμε τις παραδόσεις μας, δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε, δεν μπορούμε να αγκαλιάσουμε τους αγαπημένους μας, οι παππούδες δεν μπορούν να πάρουν στην ζεστή αγκαλιά τους τα εγγόνια τους…. αυτές οι γιορτές θα χαραχτούν στη μνήμη μας. Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν ώστε να βιώσουμε, εμείς και τα παιδιά μας, αυτές τις γιορτές με τον καλύτερο δυνατό τρόπο;

Είναι σημαντικό να εστιάσουμε στα πράγματα επάνω στα οποία μπορούμε να έχουμε τον έλεγχο. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις εξωτερικές συνθήκες μπορούμε όμως να διαχειριστούμε τα συναισθήματά μας και την στάση που θα κρατήσουμε απέναντι στις δυσκολίες που περνάμε.

Ένα βασικό πράγμα που είναι καλό να κάνουμε όχι μόνο τις ημέρες των φετινών γιορτών αλλά καθόλη την διάρκεια της ζωής μας, είναι να δείχνουμε συμπόνια πρώτα απ’ όλα στον εαυτό μας και μετά στα παιδιά μας που συχνά μπορεί να μην καταλαβαίνουν το μέγεθος της δυσκολίας που περνάμε. Να είστε υπομονετικοί με τα παιδιά σας που μπορεί να σας ρωτήσουν 100 φορές «Μα γιατί δεν μπορούμε να πάμε στους παππούδες;» , «Γιατί δεν θα φάμε μαζί με τα ξαδέρφια μας;». Ας έχουμε στο νου μας πως τα μικρά παιδιά έχουν υποστεί τεράστιες απώλειες σε μια φάση της ζωής τους όπου δομείται η προσωπικότητά τους και η αίσθηση που έχουν για τον εξωτερικό κόσμο.

Ως γονείς δεν έχουμε πάντα τις σωστές απαντήσεις. Δεν είναι απαραίτητο πάντα να λύσουμε το πρόβλημα. Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι να ακούσουμε τα παιδιά μας.

Μέσα από τις κουβέντες και το παιχνίδι μαζί τους μπορούμε να μείνουμε έκπληκτοι απ’ όσα έχουν να μας πουν. Για να τα ηρεμήσουμε μπορούμε να ακολουθήσουμε μια σειρά από ασκήσεις αναπνοής και παιχνίδια που συμπεριλαμβάνουν την κίνηση. Μπορούμε να τα διαβεβαιώσουμε πως αυτό που νιώθουν δεν είναι κάτι μόνιμο. Ότι τα συναισθήματά πηγαίνουν και έρχονται… Και πως θα περάσει κι αυτό… Δε χρειάζεται να χρυσώσουμε το χάπι στα παιδιά μας και να υποκριθούμε πως όλα είναι καλά ενώ βιώνουμε μια ιδιαίτερα περίοδο γεμάτη στρες. Ούτε να συμπεριφερόμαστε σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Το ακριβώς αντίθετο χρειάζεται. Να είμαστε συνειδητοποιημένοι πως αυτές οι γιορτές δεν θα είναι συνηθισμένες, δεν μας αρέσει που είμαστε έτσι, αλλά θα προσπαθήσουμε μέσα σε αυτό το δύσκολο που ζούμε να βρούμε τι μπορούμε να κάνουμε με ένα τρόπο εναλλακτικό.

Μπορούμε να ψάξουμε και να δημιουργήσουμε μια καινούργια παράδοση στην οικογένεια. Μπορούμε να στείλουμε κάρτες με τα παιδιά μας, να γράψουμε γράμματα στους αγαπημένους μας. Να πάρουμε τηλέφωνο μαζί τους, τους ανθρώπους που αγαπάνε. Να υιοθετήσουμε ένα κατοικίδιο, να φτιάξουμε μαζί τους ένα μικρό θερμοκήπιο. Να κάνουμε μια βιντεοκλήση στους φίλους τους και να παίξουν ένα παιχνίδι μαζί με τα ξαδέρφια τους που ζουν μακριά. Μπορούμε να κάνουμε μια πράξη εθελοντισμού. Να βγούμε να ταΐσουμε τα αδέσποτα της γειτονιάς, να μαγειρέψουμε και να πάμε φαγητό στους παππούδες που ζουν δίπλα μας και ας μην είναι η δικοί μας παππούδες. Το να νιώθουμε μοναξιά κι εμείς ως ενήλικες επειδή είμαστε μακριά από τους αγαπημένους μας μπορεί να μας κάνει να νιώθουμε πως κάτι δεν πάει καλά με μας και αυτό να το μεταδώσουμε στα παιδιά μας. Τα συναισθήματα είναι μεταδοτικά. Ζούμε σε μια περίοδο που απαιτεί να δείξουμε συλλογική ανθεκτικότητα και οι σχέσεις με τους σημαντικούς άλλους στη ζωή μας αποτελούν συχνά τους πιο ισχυρούς προστατευτικούς παράγοντες για να συνεχίσουμε να μένουμε συνδεδεμένοι με τον εαυτό μας σε περιόδους κρίσης.

Να δείχνουμε λοιπόν κατανόηση και συμπόνια στον εαυτό μας. Τα παιδιά μας πρέπει να δουν πως είμαστε ανθρώπινα πλάσματα που έχουμε τις αδυναμίες μας και πώς κάνουμε λάθη. Είναι καλό για αυτά να μας δουν πως διαχειριζόμαστε μια δύσκολη κατάσταση στην οποία κάναμε λάθος.

Να είμαστε ειλικρινείς μαζί τους και να παραδεχόμαστε πως έχουμε στρες που δεν οφείλεται σε αυτά, κι αυτό είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε και για εμάς και για τα παιδιά μας.

Ας φροντίσουμε τον εαυτό μας για να μπορούμε να φροντίσουμε και εκείνα. Ας αναγνωρίσουμε πως κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Το καλύτερο μήνυμα που θα μπορούσαμε να περάσουμε στα παιδιά μας είναι εκείνο της αποδοχής της αγάπης, της συμπόνιας και της κατανόησης ως προς τον εαυτό μας και μετά ως προς εκείνα. Τα παιδιά συνήθως δεν κάνουν αυτά που τους λέμε… αλλά εκείνα που βλέπουν πως εμείς κάνουμε… Ας προσπαθήσουμε να είμαστε οι φάροι που θα φωτίζουν τη ζωή τους αυτές τις δύσκολες στιγμές…

Πηγή: ygeiamou.gr

Μπορεί το θέαμα ενός σκύλου 35 κιλών που τρέμει σαν το ψάρι στον χώρο του κτηνιατρείου να προκαλεί γέλιο.

Μπορεί η εικόνα ενός μικροσκοπικού σκυλάκου που, αντικρίζοντας το σεσουάρ, τρέχει να κρυφτεί, να θεωρείται αστεία.

Ο σκύλος, όμως, εκείνη τη στιγμή βασανίζεται.

Η φοβία -ο αγχώδης και παράλογος φόβος για συγκεκριμένο πρόσωπο, αντικείμενο, ή κατάσταση- απαιτεί λεπτούς χειρισμούς και προσεκτική αντιμετώπιση.

Γιατί ο σκύλος βρίσκεται σε άσχημη ψυχική κατάσταση.

Οι ιδιοκτήτες/κηδεμόνες του κατοικιδίου που φοβάται, έχουν υποχρέωση να το βοηθήσουν. Γιατί οι φοβίες μπορεί να οδηγήσουν και σε άσχημες καταστάσεις.

Η διπλωματούχος εκπαιδεύτρια, σύμβουλος συμπεριφοράς και ευζωίας του σύγχρονου κατοικίδιου σκύλου, κυρία Ιωάννα Κουμεντάκη, μας εξηγεί τη διαφορά μεταξύ φόβου και φοβίας, όπως και το γιατί ένας σκύλος νιώθει παράλογο, έντονο φόβο. Παράλληλα, μας δίνει συμβουλές για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

«Δυστυχώς, αρκετά συχνά παρατηρούμε γύρω μας σκύλους που υποφέρουν από φόβους και φοβίες.

Υπάρχουν συγκεκριμένες, αλλά και γενικευμένες φοβίες.

Οι φοβίες έχουν ποικίλες αιτίες, με συνηθέστερες την έλλειψη πρώιμης κοινωνικοποίησης ή/και κάποια αρνητική εμπειρία που βίωσε ο σκύλος κατά το παρελθόν.

Η αρνητική εμπειρία μπορεί να ήταν επαναλαμβανόμενη. Αλλά, για τους περισσότερους σκύλους, έστω και μια μόνο αρνητική σύνδεση είναι αρκετή για να παγιωθεί μια έντονη αντίδραση και να δημιουργηθεί κάποια φοβία.

Πότε ξέρουμε ότι ο φόβος του σκύλου έχει γίνει φοβία;

Ο φόβος είναι ένας αμυντικός μηχανισμός, που δεν θα πρέπει να εξαλείψουμε εντελώς.

Πρόκειται για μια φυσιολογική αντίδραση μπροστά σε έναν επικείμενο κίνδυνο, που, όμως, προκαλεί ένα δυσάρεστο συναίσθημα.

Η φοβία είναι πολύ έντονος και επίμονος φόβος, που υπερβαίνει τη λογική.

Είναι ο υπερβολικός φόβος ή το άγχος για κάτι που είναι δυσανάλογο με τον πραγματικό κίνδυνο, ή για κάτι που δεν συνιστά απαραίτητα πραγματικό κίνδυνο. Ο σκύλος, όμως, το αισθάνεται ως απειλή.

Πώς ο σκύλος εκδηλώνει τον φόβο του

Οι σκύλοι εκφράζουν τον φόβο τους με διάφορους τρόπους.

Ενδεικτικά, σημάδια φόβου είναι:

● έντονο γάβγισμα με κλάμα ή ουρλιαχτό,

● τρέμουλο,

● έντονο λαχάνιασμα και σιελόρροια,

● διάφορες αντιδράσεις, όπως: ο σκύλος να παγώσει, να κρυφτεί, να πανικοβληθεί, να προκαλέσει καταστροφικές ζημιές στον χώρο κ.ά.

Επίσης, όταν ο σκύλος δεν μπορεί να διαφύγει ή να αντιμετωπίσει με άλλον τρόπο την κατάσταση που τον φοβίζει, παρατηρούμε αντιδράσεις που σχετίζονται με επιθετικότητα.

Ας αναφέρουμε κάποιες κοινές φοβίες:

1. Φόβος για τις αστραπές

Τα ζώα δεν μπορούν να αντιληφθούν τι είναι η βροντή. Και δεν μπορούμε να τους το εξηγήσουμε.

Επειδή πρόκειται για έναν απρόβλεπτο ήχο, συνήθως δεν μπορούμε να δράσουμε προληπτικά. Υπάρχουν έρευνες που δείχνουν ότι οι φοβίες που σχετίζονται με ήχους, μπορεί να κληρονομηθούν.

Συνήθως, οι σκύλοι που παρουσιάζουν φόβο στις αστραπές εκδηλώνουν επιπλέον φοβίες που σχετίζονται με δυνατούς θορύβους (κροτοφοβίες), όπως: πυροτεχνήματα, πυροβολισμούς, εξατμίσεις μηχανών, κροτίδες κ.ά.

2. Φόβος για τα πυροτεχνήματα

Τα πυροτεχνήματα σηματοδοτούν τις αγχωτικές στιγμές που πρόκειται να ζήσει πλήθος φοβισμένων σκύλων.

Μπορεί να χρειαστούν αρκετές ώρες, έως και τρεις ημέρες, προκειμένου το ζώο να ηρεμήσει από το σοκ και να πέσουν οι ορμόνες σε φυσιολογικά επίπεδα.

Οι περισσότεροι κηδεμόνες ζώων «τρέμουν» όταν πλησιάζουν νύχτες σαν της Πρωτοχρονιάς ή της Ανάστασης, καθώς ο εκκωφαντικός θόρυβος των πυροτεχνημάτων είναι ιδιαίτερα δυσάρεστος, όχι μόνο για τους κροτοφοβικούς, αλλά για την πλειονότητα των σκύλων.

3. Φόβος να μείνει μόνος στο σπίτι

Είναι ένα από τα πιο κοινά παραδείγματα σε κατάσταση φοβίας. Πολλοί σκύλοι νιώθουν ιδιαίτερα άβολα όταν μένουν μόνοι στο σπίτι, καθώς δεν καταλαβαίνουν ότι οι κηδεμόνες τους θα επιστρέψουν σύντομα.

Από τη στιγμή που κλείνει η εξώπορτα, το άγχος κορυφώνεται με γοργούς ρυθμούς και παρουσιάζουν πολλές ανάρμοστες συμπεριφορές, όπως γαύγισμα, ενούρηση, αφόδευση, καταστροφές στο σπίτι.

4. Φόβος για τον κτηνίατρο

Τον φόβο για τις βελόνες δεν τον αντιμετωπίζουν μόνο οι άνθρωποι, αλλά και οι σκύλοι μας.

Τα ζώα δεν κατανοούν ότι οι επισκέψεις στον κτηνίατρο είναι για το καλό τους.

Δυστυχώς, τις περισσότερες φορές, η πρώτη επίσκεψη περιλαμβάνει, συνήθως, λανθασμένο χειρισμό. Κράτημα σε ακινησία με πίεση για τον εμβολιασμό.

Οπότε, σε επόμενες επισκέψεις στον κτηνίατρο, η προηγούμενη αρνητική εμπειρία (σε συνδυασμό και με άλλες στρεσογόνες καταστάσεις, όπως τυχόν πόνος και αδιαθεσία όταν νοσεί το ζώο, η παρουσία άλλων ζώων που φωνάζουν ή πονούν, η μετακίνηση με το αυτοκίνητο που μπορεί να μην του αρέσει κ.ά) μπορεί να μετατρέψει τον συγκεκριμένο φόβο σε φοβία.

5. Φόβος για το αυτοκίνητο

Συχνά οφείλεται στο γεγονός ότι δεν έχουμε εξοικειώσει από νωρίς τον σκύλο μας με το αυτοκίνητο.

Επίσης, συχνά η φοβία αναπτύσσεται όταν έχει συνδεθεί με μια τραυματική εμπειρία, όπως, για παράδειγμα, με μια εγκατάλειψη, με τη μετακίνηση για να επιστρέψει στο καταφύγιο, ή με επισκέψεις στον κτηνίατρο.

Ωστόσο, μπορούμε να βοηθήσουμε τον σκύλο μας να αντιμετωπίσει με επιτυχία αυτόν τον φόβο και, πιθανότατα να τον ξεπεράσει. Πώς;

Με πρόγραμμα και συστηματικές ασκήσεις που σχετίζονται με το αυτοκίνητο και χρησιμοποιώντας ως επιβράβευση λιχουδιές και επαίνους, αλλά και νέες θετικές συνδέσεις με το αυτοκίνητο. Δηλαδή, ότι το αυτοκίνητο μπορεί να μας οδηγήσει σε κάτι καλό, όπως είναι το πάρκο σκύλων για να παίξουμε.

6. Φόβος για τους ξένους

Οι συγκεκριμένοι σκύλοι φοβούνται οποιονδήποτε δεν γνωρίζουν.

Συνήθως, οι σκύλοι αναπτύσσουν φόβο για τους ξένους έπειτα από κάποια αρνητική εμπειρία.

Οι σκύλοι που σώζονται από κακοποίηση υποφέρουν από αυτόν τον φόβο, ο οποίος μπορεί να οδηγήσει σε έντονες αντιδράσεις.

Ο συγκεκριμένος φόβος είναι αρκετά δύσκολο να ξεπεραστεί, καθώς είναι σχεδόν αδύνατο να εκπαιδεύσουμε τον σκύλο να αποδεχτεί κάθε πιθανό νέο άτομο.

7. Φόβος για τα παιδιά

Οι σκύλοι αναπτύσσουν αυτόν τον φόβο για διάφορους λόγους, όπως η έλλειψη κοινωνικοποίησης και έγκαιρης έκθεσής τους σε παιδιά.

Οι περισσότεροι άνθρωποι υιοθετούν κάποιον σκύλο προτού γίνουν γονείς.

Τα παιδιά τραβούν απότομα την ουρά και τα αυτιά τους και, πολύ συχνά, προσπαθούν να καβαλήσουν το ζώο.

Οπότε, οι σκύλοι αποκτούν αρνητικές εμπειρίες από την επαφή τους με τα παιδιά. Γι΄αυτό θα πρέπει να υπάρχει πάντα ενεργή επίβλεψη από τους κηδεμόνες.

Επίσης, οι έντονοι ήχοι που βγάζουν τα παιδιά, όπως και οι μη συντονισμένες κινήσεις του σώματος τους, καθώς και το μικρό τους μέγεθος, είναι κάποιοι από τους λόγους για τους οποίους οι περισσότεροι σκύλοι φοβούνται τα μικρά παιδιά.

8. Φόβος για συγκεκριμένα αντικείμενα

Ηλεκτρική σκούπα, σεσουάρ, καπέλο, κράνος, ομπρέλα, ογκώδη ρούχα, μπαστούνια, καρότσια, ακόμη και η διακόσμηση των Χριστουγέννων / πάρτι.

Αυτός ο φόβος, συνήθως, οφείλεται στην έλλειψη της κοινωνικοποίησης. Μπορούμε να δράσουμε προληπτικά, αφαιρώντας άμεσα από το οπτικό πεδίο του σκύλου το ερέθισμα που τον φοβίζει.

Στη συνέχεια θα χρειαστεί να εισάγουμε, σταδιακά, στην καθημερινότητα του σκύλου τα αντικείμενα που φοβάται. Πάντα με θετικό και χαρούμενο τρόπο.

Με σωστό πρόγραμμα από κάποιον εκπαιδευτή, οι σκύλοι, συνήθως, καταφέρνουν με επιτυχία να αντιμετωπίσουν τη συγκεκριμένη φοβία.

Θα πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου ότι ο φόβος είναι συναίσθημα, και το συναίσθημα δεν εκπαιδεύεται. Μπορούμε, όμως, να βοηθήσουμε τον σκύλο μας να αντιμετωπίζει τους φόβους του και να αντιδρά με τρόπο που δεν είναι επίφοβος για την υγεία του.

Η προσέγγισή μας απαιτεί σεβασμό προς τη φοβία του ζώου και, φυσικά, πολλή υπομονή, χρόνο και συνέπεια.

Παρέχουμε πάντα στον σκύλο μας την ανακούφιση που μας ζητάει. Όταν ο σκύλος μας φοβάται, δεν λειτουργεί το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα, οπότε δεν μπορεί να γίνει κάποια λανθασμένη σύνδεση. Άρα, η αγκαλιά ή το χάδι που του προσφέρουμε, δεν μπορεί να ενισχύσει την παράλογη αντίδρασή του.

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε έναν σκύλο που φοβάται

Το να ζεις με έναν φοβισμένο σκύλο είναι, αρκετές φορές, αγχωτικό.

Ίσως, και απογοητευτικό, καθώς η βελτίωση έρχεται με πολύ αργά βήματα.

Το πιο αγχωτικό, βέβαια, πέρα από την ίδια τη φοβία και το ότι το ζώο μας υποφέρει, είναι οι απρόβλεπτες αντιδράσεις, που μπορεί να είναι επικίνδυνες.

Ένας τρομοκρατημένος σκύλος μπορεί να επιτεθεί, αν δεν μπορεί να διαφύγει, να πηδήξει από κάποιο παράθυρο, ή να φύγει τρέχοντας προς το δρόμο.

Όταν η αντίδραση του σκύλου κρίνεται επικίνδυνη για τον ίδιο ή για κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας, οφείλουμε άμεσα να παρέμβουμε.

Στη βελτίωση του ζώου παίζει πολύ σημαντικό ρόλο και η δική μας ψυχολογία. Οι κηδεμόνες δεν θα πρέπει να απογοητεύονται ή να θυμώνουν.

Αν οπλιστούν με πολλή υπομονή, με «συμμάχους» τον κτηνίατρο και τον εκπαιδευτή μπορούν να βοηθήσουν τον σκύλο τους και να διαχειριστούν καλύτερα, ή/και να προβλέψουν τις έντονες αντιδράσεις του.

Οι τεχνικές της απευαισθητοποίησης, με την καθοδήγηση θετικού εκπαιδευτή και κάποια ήπια φαρμακευτική θεραπεία ή θεραπεία με φυτικά σκευάσματα ή αρωματοθεραπεία, όπου κρίνεται απαραίτητο και πάντα με την καθοδήγηση του κτηνιάτρου, βοηθούν τους σκύλους να αντιμετωπίσουν με ψυχραιμία τον φόβο τους.

Τα φάρμακα βοηθούν το ζώο να ηρεμήσει λίγο και να διαχειριστεί την κατάσταση, αλλά όχι και να ξεπεράσει τη φοβία του.

Επίσης, το thundershirt, ή η τοποθέτηση των χεριών μας σε συγκεκριμένα σημεία στο σώμα του σκύλου (T-touch), τον βοηθούν να ηρεμεί.

Η εκπαίδευση σε βασικά συνθήματα βοηθά τον σκύλο να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και, παράλληλα, ενισχύει τη σχέση εμπιστοσύνης με τον κηδεμόνα.

Επιπλέον, βοηθά τον σκύλο να σκέφτεται, και όχι να λειτουργεί ενστικτωδώς. Οπότε, παρατηρούμε πιο ελεγχόμενες και ήπιες αντιδράσεις απέναντι στο ερέθισμα.

Η αλλαγή συμπεριφοράς του σκύλου θα έρθει μόνο με την αλλαγή συμπεριφοράς και διαχείρισης του κηδεμόνα του.

Πολλές φορές οι κηδεμόνες κάνουν υποσυνείδητη ενίσχυση της συμπεριφοράς που εκδηλώνει ένας φοβισμένος σκύλος, και άλλες φορές, δυστυχώς, την προκαλούν οι ίδιοι.

Οι περισσότερες φοβίες είναι προβλέψιμες. Που σημαίνει ότι με σωστό προγραμματισμό και διαχείριση, μπορούμε να βοηθήσουμε τον σκύλο μας.

Είναι πολύ σημαντικό να δράσουμε άμεσα, καθώς με την πάροδο του χρόνου οι φόβοι τείνουν να επιδεινωθούν και να γίνουν φοβίες.

Η αντίληψη ότι με τον καιρό οι φόβοι θα υποχωρήσουν από μόνοι τους, είναι τελείως λανθασμένη.

Επίσης, έχει παρατηρηθεί ότι οι ήδη εκδηλωμένες φοβίες οδηγούν ευκολότερα στην απόκτηση νέων φοβιών.

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι κάθε περίπτωση είναι ιδιαίτερη και κάθε σκύλος, μοναδικός.

Θέλει υπομονή, επιμονή και συνέπεια μέχρι να βρούμε το καλύτερο σχέδιο δράσης που θα λειτουργήσει αποτελεσματικότερα στον δικό μας σκύλο».

https://ygeiamou.gr